Εκ των υστέρων

Κάθε φορά που συμ­βαί­νει μια κατα­στροφή, που γίνεται ένα ειδε­χθές έγκλημα που συγκλο­νί­ζει την κοινή γνώμη, ακο­λου­θεί μια εξαγ­γε­λία για αυστη­ρο­ποί­ηση των ποινών ή για αύξηση των επι­βαλ­λό­με­νων προ­στί­μων. Η ανα­κοι­νώ­σεις αυτές, μετά από σοβαρά γεγο­νότα έχει γίνει πια έθιμο, καθώς δεν υπάρχει κυβέρ­νηση που να μην έχει υιο­θε­τή­σει, την εκ των υστέρων πρό­βλεψη για αυστη­ρό­τε­ρες ποινές η πρό­στιμα. Μετά από τον πύρινο όλεθρο η κυβέρ­νηση απο­φά­σισε τώρα να αυξη­θούν τα πρό­στιμα για εκεί­νους που βάζουν τις φωτιές καθώς μέχρι πρό­τι­νος τα πρό­στιμα αυτά είχαν χαρα­κτη­ρι­στεί αστεία. Θα μειω­θούν οι εμπρη­σμοί, ακόμη και από αμέλεια, εάν αυστη­ρο­ποι­η­θεί το πλαίσιο αντι­με­τώ­πι­σής τους; Άγνωστο και πάντως θα απο­δει­χθεί στην πράξη. Αυτό που είναι βέβαιο ωστόσο,  είναι μήπως: κάποια στιγμή, αυτές οι εκ των υστέρων νομο­θε­τι­κές πρω­το­βου­λίες οφεί­λουν να στα­μα­τή­σουν; Οι νόμοι και γενικά οι νομο­θε­τι­κές προ­βλέ­ψεις δεν μπορεί να είναι εργα­λεία επι­κοι­νω­νια­κής δια­χεί­ρι­σης. Η πολι­τεία οφείλει να οργα­νώ­νει συνο­λικά το ποινικό σύστημα με ρυθ­μί­σεις με μόνιμο γενικό χαρα­κτήρα και όχι κάθε φορά που κάτι πολύ σοβαρό συμ­βαί­νει, να ανα­κα­λύ­πτει, ότι ο νόμος που ισχύει είναι επιει­κής, η τέλος πάντων ανα­ντί­στοι­χος των ευθυνών. Πολλές οι περι­πτώ­σεις των εκ των υστέρων παρεμ­βά­σεων και επίσης μέσα στην πολι­τική και επι­κοι­νω­νιακή πρε­μούρα, λησμο­νεί­ται κάτι απλό. Ότι σχεδόν κανένας παρα­βά­της, ό,τι κι αν δια­πράτ­τει, δεν σκέ­φτε­ται ότι θα συλ­λη­φθεί και θα του επι­βλη­θούν ποινές, όσο αυστη­ρές και αν είναι. Τι σημαί­νει αυτό; Ότι όποιες και αν είναι οι ποινές, αυτό που προέχει είναι η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα του κράτους και των πάσης φύσεως υπη­ρε­σιών του.