Mαρία Iωαννίδη: Tο κορίτσι από την Kάρπαθο που γράφει ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο

Μαρία θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη από την πρό­σφατη κλήση σου στις προ­πο­νή­σεις της Εθνικής ομάδας Νεα­νί­δων. Πώς ένιωσες για αυτή την εξέλιξη που είναι ένας σημα­ντι­κός σταθμός στην πορεία σου;

Ξαφ­νιά­στηκα και ενθου­σιά­στηκα ταυ­τό­χρονα. Δεν το περί­μενα, πόσω μάλλον σε περίοδο κορω­νοϊού. Όταν έφτασα στην Αθήνα και βρε­θή­καμε με τις υπό­λοι­πες κοπέλες ένιωσα μονα­δικά. Εκεί, ανάμεσα στις συνα­θλή­τριές μου, κορί­τσια που μοι­ρα­ζό­μα­σταν το ίδιο όνειρο, ένιωσα ότι πατούσα το πρώτο σκαλί για την πραγ­μά­τωσή του. Μας έδωσαν τα αθλη­τικά μας ρούχα με το δια­κρι­τικό της Εθνικής μας ομάδας. Το εθνό­σημο είναι κάτι που δεν μπορώ να σας περι­γράψω. Συγκί­νηση, δέος, υπε­ρη­φά­νεια, τιμή και προ­πά­ντων αίσθημα χρέους. Του χρέους που όλες αισθα­νό­μα­στε μπροστά σε μια τέτοια πρό­κληση.

Στο ποδό­σφαιρο μετράς αρκετά χρόνια. Πότε και πώς ξεκί­νη­σες να ασχο­λεί­σαι και σε ποια ηλικία εντά­χθη­κες στον «Ποσει­δώνα Καρ­πά­θου»;

Από τότε που μπορώ να θυμάμαι τον εαυτό μου και με αυτά που μου διη­γού­νται οι γονείς μου δεν ασχο­λή­θηκα ποτέ με κούκλες, πάντα χάζευα τις μπάλες. Από 5 χρόνων με πήγαινε ο μπαμπάς μου στο γήπεδο και παρα­κο­λου­θού­σαμε μαζί αγώνες ποδο­σφαί­ρου. Στα 6 μου χρόνια εντά­χθηκα στις ακα­δη­μίες του «Ποσει­δώνα Καρ­πά­θου» και κάπως έτσι ξεκί­νησε το όνειρο…

Το ότι ήσουν το μονα­δικό κορίτσι στην ομάδα δεν σε πτόησε για να συνε­χί­σεις την ανοδική πορεία σου στο ποδό­σφαιρο πάντως…

Δεν με απα­σχό­λησε ποτέ αν υπήρχαν στο νησί άλλα κορί­τσια για να ακο­λου­θή­σουν το δρόμο που είχα βάλει στο μυαλό μου. Το πάθος μου για το ποδό­σφαιρο τα ξεπερ­νούσε όλα. Ακόμα και το γεγονός ότι βρι­σκό­μα­στε στην Κάρπαθο, ένα νησί απο­κομ­μένο από τις γέφυρες του αθλη­τι­σμού, δεν με πτόησε.

Πώς σε αντι­με­τώ­πι­σαν τα αγόρια της ομάδας στην αρχή;

Είχαμε την ίδια ηλικία και έτσι οι σχέσεις μας ήταν άψογες, χωρίς δια­κρί­σεις και κόμπλεξ. Πηγαί­ναμε όλοι για τον ίδιο σκοπό, το παι­χνίδι του ποδο­σφαί­ρου. Έτσι όπως ξεκί­νησε, σαν κάτι αυτο­νό­ητο και δεδο­μένο, έτσι συνε­χί­ζει και ως σήμερα.

Φέτος αγω­νί­ζε­σαι στην Ialisos Ladies Football Club σε μια δύσκολη χρονιά όχι μόνο για το ποδό­σφαιρο αλλά και όλο τον αθλη­τι­σμό, λόγω του κορω­νοϊού. Ποιοι είναι οι στόχοι της ομάδας;

Η φετινή αγω­νι­στική χρονιά 2020-2021 είναι όντως μια ιδιαί­τερη χρονιά. Ειδικά για την Β αλλά και την Γ Εθνική Γυναι­κών θα πω ότι δεν υπάρχει καν αγω­νι­στική χρονιά λόγω ότι δεν έχουμε παίξει ούτε έναν επίσημο αγώνα. Μια εβδο­μάδα πριν ξεκι­νή­σουμε τις αγω­νι­στι­κές μας υπο­χρε­ώ­σεις μπήκαμε στο δεύτερο lockdown. Από τις 29 Οκτω­βρίου έχουμε στα­μα­τή­σει τις ομα­δι­κές προ­πο­νή­σεις και ανα­μέ­νουμε να μας το επι­τρέ­ψουν ξανά. Ο στόχος της φετινής χρονιάς, αν υπήρχε δρα­στη­ριό­τητα κανο­νικά, θα ήταν η ομάδα μας να παρου­σιά­ζε­ται αντα­γω­νι­στική σε κάθε παι­χνίδι και να διεκ­δι­κούμε μια θέση στην βαθ­μο­λο­γία όσο πιο ψηλά θα γινόταν. Έτσι όπως έχουν τα πράγ­ματα πλέον στόχος της ομάδας είναι να επα­νέλ­θουμε στο γήπεδο, να ανα­πλη­ρώ­σουμε τον χαμένο χρόνο, ο οποίος είναι μεγάλος και να προ­ε­τοι­μα­στούμε κατάλ­ληλα και οργα­νω­μένα για την επόμενη αγω­νι­στική περίοδο ώστε να μπο­ρέ­σουμε να εξε­λι­χθούμε και ως ομάδα αλλά και ως μονάδες.

Θέλω να μας μιλή­σεις για την εμπει­ρία ως η πρώτη κοπέλα-αρχηγός σε ανδρική ομάδα, σε επίπεδο Εφήβων, το 2017 στο παι­χνίδι του Ποσει­δώνα με τον Πανιώ­νιο, γρά­φο­ντας ιστορία στο ελλη­νικό ποδό­σφαιρο.

Είναι κάτι σπάνιο και ιδιαί­τερο ένα κορίτσι να είναι αρχηγός σε ανδρική ομάδα, όμως για μένα δεν ήταν αυτό το οποίο είχε τη μεγα­λύ­τερη σημασία. Σημασία για μένα είχε και έχει να παίζω ποδό­σφαιρο σε όποια θέση και αν είμαι. Βέβαια είναι μεγάλη τιμή να είσαι αρχηγός και μάλιστα όταν δεν υπάρχει κανένα παρό­μοιο προη­γού­μενο.

Χρειά­στηκε πάντως να κάνεις αρκετές θυσίες για το ποδό­σφαιρο και πολλά ταξίδια καθώς η μόνιμη κατοι­κία σου είναι στην Κάρπαθο. Υπήρξε στιγμή που να κου­ρά­στη­κες;

Όχι, γιατί όταν αγαπάς κάτι τόσο πολύ ξεπερ­νάς όλα τα εμπόδια. Εξάλλου, η κούραση και ο μόχθος είναι συνυ­φα­σμένα με τον αθλη­τι­σμό. Δεν υπάρχει απο­τέ­λε­σμα χωρίς θυσίες και κατα­βολή προ­σπα­θειών. Γίνο­νται τρόπος ζωής και οι μετα­κι­νή­σεις και τα απρό­ο­πτα και οτι­δή­ποτε ανα­τρέ­πει την κανο­νι­κό­τητα.• Είναι σημα­ντικό να ανα­φερ­θούμε και στη στήριξη που έχεις από την οικο­γέ­νειά σου για να κατα­φέ­ρεις αυτή την αξιό­λογη πορεία στο ποδό­σφαιρο.

Η οικο­γέ­νειά μου ήταν και είναι πάντα δίπλα μου και έχω την αμέ­ρι­στη συμπα­ρά­στασή τους. Όποτε μπο­ρού­σαν και οι δύο, αλλά κατά κύριο λόγο ο πατέρας μου, με συνό­δευαν στους τόπους των προ­πο­νή­σεων και των αγώνων. Όσο επέ­τρε­παν οι συν­θή­κες και οι επαγ­γελ­μα­τι­κές τους δεσμεύ­σεις βρί­σκο­νταν μαζί μου, ηθικοί και πρα­κτι­κοί συμπα­ρα­στά­τες μου. Αλλά και στον υπό­λοιπο χρόνο με συνέ­δρα­μαν ψυχικά και με στή­ρι­ζαν χωρίς δεύ­τε­ρες σκέψεις και ενδοια­σμούς.

Εκτός από πολύ καλή στο ποδό­σφαιρο είσαι και πολύ καλή μαθή­τρια, πόσο απαι­τη­τικό είναι το πρό­γραμμά σου;

Φοιτώ στη Β’ τάξη του Γενικού Λυκείου. Είναι αλήθεια ότι ποτέ το ποδό­σφαιρο δεν ήταν σε βάρος των σχο­λι­κών μου καθη­κό­ντων. Αντι­θέ­τως, θα έλεγα ότι με ενέ­τασσε σε ένα πρό­γραμμα, αυστη­ρό­τερα καθο­ρι­σμένο, έτσι ώστε να οργα­νώ­νο­μαι και να εκπλη­ρώνω τις υπο­χρε­ώ­σεις μου. Το ίδιο σκοπεύω να συνε­χίσω και για την επόμενη χρονιά, που είναι ιδιαί­τερα απαι­τη­τική για όλους τους μαθητές. Η Γ’ Λυκείου με περι­μέ­νει με αυξη­μέ­νους κόπους, ανάγκη συγκέ­ντρω­σης και προ­σή­λω­σης στους στόχους μου.

Στον ελά­χι­στο, είναι αλήθεια, ελεύ­θερο χρόνο που έχεις στη διάθεσή σου, με τι ασχο­λεί­σαι;

Είναι, πράγ­ματι, πολύ περιο­ρι­σμέ­νος ο ελεύ­θε­ρος χρόνος για όλα τα παιδιά της ηλικίας μου – πόσω μάλλον για όσους έχουμε και επι­πλέον υπο­χρε­ώ­σεις. Ωστόσο, όποτε απο­μέ­νει ώρα από αυτές, μου αρέσει να την αξιο­ποιώ με ατομική άθληση (περ­πά­τημα, τρέξιμο), μόνη μου ή με φίλους, αλλά και με το να κατα­πιά­νο­μαι με μαγει­ρι­κές ενα­σχο­λή­σεις, τόσο παρα­δο­σια­κές, όσο και και­νο­τό­μες, πάντα στο πλαίσιο μιας υγιούς δια­τρο­φής.

Είναι γεγονός ότι το γυναι­κείο ποδό­σφαιρο στην Ελλάδα στα τελευ­ταία χρόνια, κερ­δί­ζει συνεχώς έδαφος, ωστόσο σε σχέση με άλλες χώρες, φαί­νε­ται πως έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας. Τι πιστεύ­εις ότι θα πρέπει να γίνει προς αυτή την κατεύ­θυνση;

Δεν είμαι καθόλου βέβαιη ότι το γυναι­κείο ποδό­σφαιρο στην Ελλάδα έχει κερ­δί­σει έδαφος τα τελευ­ταία χρόνια. Παρα­τη­ρώ­ντας άλλες Ευρω­παϊ­κές χώρες με γυναι­κεία πρω­τα­θλή­ματα κατα­λα­βαί­νει κανείς τα αργά και μη σταθερά βήματα που κάνουμε. Προ­σω­πικά πιστεύω ότι, το αθλη­τικό γυναι­κείο μοντέλο θα πρέπει να στηθεί από την αρχή πάνω σε Ευρω­παϊκά πρότυπα. Αυτό θα μπο­ρούσε να περι­λαμ­βά­νει διά­φο­ρες αλλαγές όπως υπο­χρε­ω­τική δημιουρ­γία γυναι­κείων ομάδων από μεγάλες ομάδες, καλύ­τε­ρες υπο­δο­μές και υπο­στή­ριξη μέσω καμπά­νιας για την ανά­δειξη του γυναι­κείου ποδο­σφαί­ρου.

Ο στόχος που έχεις θέσει για την καριέρα σου στο ποδό­σφαιρο ποιος είναι;

Το ρεα­λι­στικό είναι να τίθε­νται οι στόχοι στα­διακά και κλι­μα­κού­μενα. Το βήμα για την Εθνική Νεα­νί­δων είναι καθο­ρι­στικό. Από κει και πέρα, επειδή οι βλέψεις μου προ­σα­να­το­λί­ζο­νται στις Ανώ­τα­τες Σχολές Φυσικής Αγωγής (ΤΕΦΑΑ), χρειά­ζε­ται παράλ­ληλα να επιτύχω και ένα καλό απο­τέ­λε­σμα στις Πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις. Ο φετινός χρόνος θα είναι κρί­σι­μος ως προς αυτό. Στη συνέ­χεια, συν­δυά­ζο­ντας τις σπουδές μου με την εξει­δι­κευ­μένη ενα­σχό­ληση με το ποδό­σφαιρο, στοχεύω σε μια ανέλιξη, ώστε να κατακτώ περισ­σό­τε­ρους και υψη­λό­τε­ρους στόχους για την καριέρα μου.