Γ. Mανέττας: «Θεωρώ πως ο συνδυασμός λόγου και μουσικής αγγίζει βαθιά τον άνθρωπο»

Κύριε Μανέττα, προ­σφά­τως κυκλο­φό­ρησε το πρώτο σας βιβλίο, «Ο Λύχνος», το οποίο έχει απο­σπά­σει ήδη πολύ καλές κρι­τι­κές και θα θέλαμε να μας πείτε πώς προ­έ­κυψε η έμπνευση για την πρω­τό­τυπη αυτή υπόθεση μυστη­ρίου.

Αρχικά, θα ήθελα να σας ευχα­ρι­στήσω για την ευκαι­ρία που μου δίνετε μέσα από την εφη­με­ρίδα σας, να μιλήσω για το βιβλίο μου. Η έμπνευση για τη συγ­γραφή του «Λύχνου» ήρθε θα έλεγα κάπως απρό­ο­πτα, από ένα γεγονός της ζωής μου που με ταρα­κού­νησε σαν άνθρωπο. Έτσι, μετά από αυτό, απο­φά­σισα να μετα­τρέψω την απο­γο­ή­τευση σε δημιουρ­γία και να απο­τυ­πώσω τις σκέψεις και τα συναι­σθή­ματα που μου γέννησε εκείνο το περι­στα­τικό, σε ένα μυθι­στό­ρημα φαντα­σίας.

Η συγ­γραφή ήταν κάτι που ήταν στα σχέδιά σας;

Παρόλο που ανέ­κα­θεν λάτρευα την ανά­γνωση, ομολογώ πως η ιδέα της συγ­γρα­φής δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου, μέχρι τη στιγμή που μου δημιουρ­γή­θηκε η ανάγκη να μοι­ρα­στώ την ιστορία του «Λύχνου» με τους ανα­γνώ­στες.

Ως εκπαι­δευ­τι­κός πρω­το­βάθ­μιας εκπαί­δευ­σης θα λέγατε ότι δεχθή­κατε επιρ­ροές από το επάγ­γελμά σας για την συγ­γραφή του βιβλίου;

Η καθη­με­ρινή συνα­να­στροφή μου με τα παιδιά στο σχολείο, σίγουρα συνέ­βαλε στην καλ­λιέρ­γεια και τη συντή­ρηση της φαντα­σίας μου σε ικα­νο­ποι­η­τικό επίπεδο. Οι μαθητές μου με την αμε­σό­τητα και την αθω­ό­τητα που τους χαρα­κτη­ρί­ζει, με βοή­θη­σαν να απλο­ποι­ήσω στο μυαλό μου παναν­θρώ­πι­νες έννοιες που πραγ­μα­τεύ­ε­ται το βιβλίο μου και κατά­φε­ραν να μου δώσουν επίσης, ευφά­ντα­στες ιδέες για την εξέλιξη του βιβλίου μου.

Μετά την επι­τυ­χη­μένη πρώτη προ­σπά­θεια, να περι­μέ­νουμε και δεύτερη;

Θεωρώ πως η δημιουρ­γία είναι εξαι­ρε­τικά εθι­στική. Όταν σε επι­σκε­φτεί η έμπνευση και μια ιδέα στρο­βι­λί­ζει στο μυαλό σου, δεν έχεις άλλη επιλογή από το να την απο­τυ­πώ­σεις στο χαρτί. Αυτό το χρονικό διά­στημα δουλεύω πάνω σε μια νέα ιδέα φαντα­σίας, βασι­σμένη σε έναν τοπικό θρύλο της Ρόδου, που θα εξε­λίσ­σε­ται ανάμεσα στο νησί μας και σε έναν παράλ­ληλο κόσμο.

Πέρα από την αγάπη για τα βιβλία, τρέφετε την ίδια αγάπη και για την μουσική, πώς συν­δυά­ζο­νται αυτά τα δύο;

Τόσο η λογο­τε­χνία, όσο και η μουσική είναι τέχνες αφη­γη­μα­τι­κές. Η μια αφη­γεί­ται με τις λέξεις και η άλλη με τη μελωδία και τον ρυθμό. Θεωρώ πως ο συν­δυα­σμός λόγου και μου­σι­κής, αγγίζει βαθιά τον άνθρωπο. Χαρα­κτη­ρι­στι­κό­τερο παρά­δειγμα σ’ αυτό που λέω, είναι τα τρα­γού­δια. Συν­δυα­στικά οι δύο αυτές τέχνες, με ολο­κλη­ρώ­νουν ως άνθρωπο και με βοηθούν να εκφράσω απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερα τις σκέψεις και τα συναι­σθή­ματά μου.

Ζείτε και εργά­ζε­στε στη Ρόδο, μακριά από το κέντρο των εξε­λί­ξεων όπως συνη­θί­ζουμε να λέμε για την Αθήνα, πιστεύ­ετε ότι αυτό μπορεί να επη­ρε­ά­σει την πορεία ή ακόμα την απόφαση ενός νέου ανθρώ­που να ασχο­λη­θεί με την συγ­γραφή βιβλίων;

Θεωρώ πως σήμερα πλέον, οι χιλιο­με­τρι­κές απο­στά­σεις δεν εμπο­δί­ζουν κανέναν να κυνη­γή­σει το όνειρό του. Επι­πλέον, η εξέλιξη του δια­δι­κτύου και της τεχνο­λο­γίας, δίνει πρό­σβαση σε πλη­ρο­φο­ρίες και γνώσεις, σε κάθε άνθρωπο, σε όποιο μήκος και πλάτος της γης κι αν βρί­σκε­ται. Από προ­σω­πική εμπει­ρία σας δια­βε­βαιώνω, πως οι πόρτες για την έκδοση ενός βιβλίου είναι ανοι­χτές και οι ευκαι­ρίες δίνο­νται πλέον σε όλους, αρκεί αυτοί να έχουν στόχο, μεράκι και πείσμα.