Κυνηγάμε την ουρά μας

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά…

Οποιος σχε­δια­σμός γίνεται σε κεντρικό επίπεδο, «σκο­ντά­φτει» στη νησιω­τι­κό­τητα… Ανέ­κα­θεν.

Από τους (καταρ­γη­μέ­νους) μειω­μέ­νους συντε­λε­στές ΦΠΑ και τη δια­σύν­δεσή τους με το μετα­να­στευ­τικό (!) μέχρι το μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο, την περί­θαλψη, την υπο­στε­λέ­χωση των υπη­ρε­σιών και τους χει­ρι­σμούς για την παν­δη­μία, οι όποιοι σχε­δια­σμοί βρί­σκουν τοίχο…

Τα ορι­ζό­ντια μέτρα απο­βαί­νουν πάντα εις βάρος της νησιω­τι­κό­τη­τας, σε μια χώρα με 227 κατοι­κη­μένα νησιά οι κυβερ­νώ­ντες της οποίας δεν έλαβαν ποτέ υπ΄όψιν ότι Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα.

Η έννοια της «νησιω­τι­κό­τη­τας» περι­κλείει μια σειρά από οικο­νο­μικά, κοι­νω­νικά, πολι­τικά και πολι­τι­στικά στοι­χεία που δια­φο­ρο­ποιού­νται διαρκώς και είναι τα ίδια που πολύ εύκολα από προ­τε­ρή­ματα γίνο­νται αξε­πέ­ρα­στα μειο­νε­κτή­ματα.

Ετσι και στον σχε­δια­σμό για την παν­δη­μία. Όλα τα μέτρα ελή­φθη­σαν ορι­ζο­ντίως, αψη­φώ­ντας τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες των νησιών, που έναν χρόνο τώρα, τρέχουν πίσω από τις εξε­λί­ξεις για να διορ­θώ­νουν λάθη και παρα­λεί­ψεις.

Με τους βου­λευ­τές να έχουν μετα­τρα­πεί σε αγγε­λια­φό­ρους και να χτυπούν πόρτες στα Υπουρ­γεία, μετα­φέ­ρο­ντας κάθε φορά αιτή­ματα για διορ­θώ­σεις, επι­ση­μάν­σεις, παρεμ­βά­σεις (το ότι τρέχει ο κάθε βου­λευ­τής μόνος του στα Υπουρ­γεία και κατα­λή­γουν να κάνουν ξεχω­ρι­στές συνα­ντή­σεις για το ίδιο θέμα με τα ίδια πρόσωπα και να λαμ­βά­νουν ίδιες απα­ντή­σεις, είναι μια άλλη θλιβερή ιστορία), έχουμε φτάσει σήμερα να είναι η Ρόδος από- κατ’ ευφη­μι­σμόν – ναυαρ­χίδα του του­ρι­σμού σε ουραγό στην πορεία των εμβο­λια­σμών. Διότι για άλλη μια φορά τα ορι­ζό­ντια μέτρα δεν μπό­ρε­σαν να αντα­πο­κρι­θούν στις απαι­τή­σεις που προ­κύ­πτουν από την γεω­γρα­φική ιδιαι­τε­ρό­τητα του νομού μας.

Είμαστε κατα­δι­κα­σμέ­νοι δια­χρο­νικά να τρέ­χουμε πίσω από τις εξε­λί­ξεις γιατί οι σχε­δια­σμοί επί χάρτου βρί­σκουν συχνά τη θέση τους στο καλάθι των αχρή­στων ακριβώς επειδή δεν έχουν καμία σχέση με την πραγ­μα­τι­κό­τητα την οποία βιώ­νουμε όλοι εμείς που δεν μπο­ρούμε να αλλά­ξουμε νησί, νομό, περι­φέ­ρεια, οδη­γώ­ντας το αυτο­κί­νητό μας.

Κι επειδή αυτό το αυτο­νό­ητο δεν έχει γίνει ακόμα κατα­νοητό σε όσους δεν έχουν την τύχη (και την ατυχία) να περι­βάλ­λο­νται από θάλασσα, ανα­ρω­τιέ­μαι πόσο θα αντέ­ξουμε ακόμα να τρέ­χουμε σαν το χάμστερ στον τροχό, εγκλω­βι­σμέ­νοι μέχρι το επόμενο ορι­ζό­ντιο μέτρο, να κυνη­γάμε την ουρά μας.