Ένα άσβεστο καντήλι έσβησε για την Εκκλησία μας…

Ορ­φά­νε­ψε το ποί­μνιο…Σαν να χα­μή­λω­σε το φως μέσα στους ναούς, σαν να βά­ρυ­νε η σιωπή στα στα­σί­δια, σαν να έμει­νε ένα κενό που δεν γε­μί­ζει με λόγια αλλά μόνο με προ­σευ­χή και δάκρυ.

Ο ου­ρα­νός υπο­δέ­χτη­κε, αυγή της 15ης Φε­βρουα­ρί­ου, τον Άγιο της Ρόδου, τον γέ­ρο­ντα Μη­τρο­πο­λί­τη πρώην Γάνου και Χώρας, κυρό Αμ­φι­λό­χιο.

Μια αυγή δια­φο­ρε­τι­κή από τις άλλες.

Όχι μόνο το ξη­μέ­ρω­μα μιας ημέ­ρας, αλλά το ξη­μέ­ρω­μα της αιω­νιό­τη­τας για έναν άν­θρω­πο που περ­πά­τη­σε στη γη με βήμα τα­πει­νό και βλέμ­μα στραμ­μέ­νο ψηλά.

Τον γέ­ρο­ντα τον γνώ­ρι­ζα από μικρό παιδί.

Κατά έναν πε­ρί­ερ­γο τρόπο, ο παπ­πούς μου, ο Λευί­της ιε­ρέ­ας παπά -Αντώ­νης Ρούσ­σος ( Άγιος Γε­ώρ­γιος Κάτω), είχαν την ίδια απο­στο­λή.

Η ζωή τους δια­σταυ­ρώ­θη­κε μέσα στη δια­κο­νία, σαν να τους είχε ενώ­σει μια αό­ρα­τη κλω­στή ευ­θύ­νης και προ­σφο­ράς.

Στη διάρ­κεια της ποι­μα­ντι­κής τους ζωής να υπη­ρε­τή­σουν τον Τα­ξιάρ­χη στο Θάρι.

Στον ίδιο ιερό τόπο, κάτω από το ίδιο βλέμ­μα του Αρ­χαγ­γέ­λου, έμα­θαν τι ση­μαί­νει δια­κο­νία χωρίς θό­ρυ­βο, θυσία χωρίς ανταλ­λάγ­μα­τα, αγάπη χωρίς όρια.

Ο πατήρ Αντώ­νιος, στις συ­ζη­τή­σεις στο σπίτι, τον απο­κα­λού­σε «παιδί» και εκτι­μού­σε ότι η αγιό­τη­τά του θα κα­θό­ρι­ζε την πο­ρεία της το­πι­κής Εκ­κλη­σί­ας.

Κι εγώ, μι­κρός τότε, άκου­γα αυτό το «παιδί» και απο­ρού­σα.

Πώς γί­νε­ται ένας επί­σκο­πος να είναι «παιδί»;

Χρό­νια μετά κα­τά­λα­βα, ότι δεν ήταν μόνο η δια­φο­ρά της ηλι­κί­ας τους.

Παιδί στην καρ­διά. Παιδί στην κα­θα­ρό­τη­τα. Παιδί στην πίστη.

Αυτό που έκανε ιδιαί­τε­ρο τον Αμ­φι­λό­χιο ήταν η τα­πει­νό­τη­τά του.

Μια τα­πει­νό­τη­τα αθό­ρυ­βη, όχι επι­τη­δευ­μέ­νη· εκεί­νη που δεν επι­διώ­κει να φανεί, αλλά γί­νε­ται φως από μόνη της.

Προ­τι­μού­σε τη φράση που συμ­βο­λί­ζει τη διά­στα­ση της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας:

Συγ­χώ­ρα και προ­χώ­ρα.

Δύο λέ­ξεις απλές, μα τόσο βα­ριές. Δύο λέ­ξεις που χω­ρού­σαν ολό­κλη­ρο Ευαγ­γέ­λιο.

Συγ­χώ­ρα, για να ελευ­θε­ρω­θεί η ψυχή.

Προ­χώ­ρα, για να μην ρι­ζώ­σει μέσα σου το σκο­τά­δι.

Θυ­μά­μαι ακόμη τον τίτλο που έβαλα στο άρθρο που έγρα­ψα στην εφη­με­ρί­δα «Δρά­σις» τον Οκτώ­βριο του 2005, στην εν­θρό­νι­σή του στον Ευαγ­γε­λι­σμό ως Μη­τρο­πο­λί­τη Νέας Ζη­λαν­δί­ας: «Τα­πει­νός ακόμα και στη πιο με­γά­λη στιγ­μή του»

Και πράγ­μα­τι, μέσα στη λα­μπρό­τη­τα της τε­λε­τής, εκεί­νος στε­κό­ταν σαν να βρι­σκό­ταν στο πιο μικρό ξω­κλή­σι του νη­σιού.

Χωρίς ίχνος έπαρ­σης. Μόνο ευ­θύ­νη. Μόνο ευ­γνω­μο­σύ­νη.

Αυτός ήταν.

Για την άγια αυτή μορφή έχουν μι­λή­σει από τον Οι­κου­με­νι­κό Πα­τριάρ­χη κ.κ. Βαρ­θο­λο­μαίο έως ο έσχα­τος ερη­μί­της μο­να­χός.

Σε άρθρο, του ο π. Κυ­ριά­κος Αναστ. Μα­νέτ­τας, εφη­μέ­ριος Ιερού Ναϋ­δρί­ου Αγίας Ει­ρή­νης-Τριών Ιε­ραρ­χών Παν/μίου Αι­γαί­ου Ρόδου, έγρα­ψε για τα χα­ρί­σμα­τα του Γέ­ρο­ντα, Αμ­φι­λό­χιου τα εξής:

«Η όλη πο­ρεία του είναι ένας συ­νε­χής αγώ­νας ανι­διο­τε­λούς προ­σφο­ράς, μιας ατε­λεί­ω­της αγά­πης στον Χρι­στό, στην εκ­κλη­σία του και στον συ­νάν­θρω­πο.

Συ­γκι­νεί η ανε­ξι­κα­κία του, η αφι­λο­χρη­μα­τία του, η αδιά­λει­πτη προ­σευ­χή του, η υπα­κοή στο θέ­λη­μα του Θεού.

Όλοι μας κλη­ρι­κοί και λαϊ­κοί έχου­με γευ­θεί και κερ­δί­σει από την αθό­ρυ­βη και σεμνή του μορφή και πα­ρου­σία.

Ιδιαί­τε­ρα στη Ρόδο, στον τόπο κα­τα­γω­γής του, είναι ο μο­να­δι­κός Ρό­διος Αρ­χιε­ρέ­ας που έκανε τόσα με­γά­λα και θαυ­μά­σια έργα.

Εάν η Ρόδος σή­με­ρα έχει τον με­γά­λο Ρα­διο­τη­λε­ο­πτι­κό σταθ­μό Θάρρι στον Γέ­ρο­ντα οφεί­λε­ται.

Ιερές Μονές, Θάρρι, Αρ­χαγ­γέ­λου Μι­χα­ήλ, Πα­να­γία Σκια­δε­νή, Ιω­άν­νου του Θε­ο­λό­γου Αρ­τα­μί­τη, Γυ­ναι­κεία μονή Πα­να­γί­ας Υψε­νής, βι­βλιο­πω­λείο εκ­κλη­σια­στι­κό, πνευ­μα­τι­κά παι­διά που δρα­στη­ριο­ποιού­νται σε όλη την Υφή­λιο έχο­ντας πρό­τυ­πο τη μορφή και το πα­ρά­δειγ­μα του».

«Αιω­νία η μνήμη του Σε­βα­σμιω­τά­του/Μα­κα­ρι­στού Αμ­φι­λο­χί­ου. Ο Θεός να ανα­παύ­σει την ψυχή του εν σκη­ναίς δι­καί­ων»…

ΥΓ) Τυ­χε­ρός ο αρ­χι­μαν­δρί­της και φίλος μου Νε­κτά­ριος Πόκ­κιας που είχε την ευ­λο­γία να πο­ρευ­θεί μαζί του ακο­λου­θώ­ντας τα βή­μα­τα του γέ­ρο­ντα του.

• Του δη­μο­σιο­γρά­φου Τέρη Χα­τζη­ιω­άν­νου