Δημήτρης Γάκης: Που σαι Θανάση – 11 χρόνια άσβεστης μνήμης

Η καρδιά μας και το μυαλό μας είναι γεμάτο από την παρου­σία του

Σήμερα που στη γει­το­νιά μας έχουν φου­ντώ­σει οι πόλεμοι και κάθε λίγο και λιγάκι πλα­νιέ­ται πάνω από το κεφάλι μας η πυρη­νική απειλή, σήμερα που στη γει­το­νιά μας τα πυρη­νικά εργο­στά­σια ξεφυ­τρώ­νουν σαν μανι­τά­ρια και η κοινή γνώμη “άνοιξε την αγκαλιά της” να τα υπο­δε­χτεί, λείπει κάθε Αντί­σταση, κάθε φωνή να σηκωθεί ψηλά και να ενερ­γο­ποι­ή­σει τη συνεί­δηση μας στην υπε­ρά­σπιση της ζωής μας, στην υπε­ρά­σπιση του πλανήτη μας. Λείπει η φωνή της Αντί­στα­σης που σε παρα­σύ­ρει να σηκω­θείς «λίγο ψηλό­τερα», λείπει έντονα η παρου­σία του Θανάση Ανα­πο­λι­τά­νου.

Αλλά και στην εσω­τε­ρική πολι­τική ζωή μας λείπει αυτός ο συντο­νι­σμός και η καθο­δή­γηση που στε­κό­ταν ορθο­στά­της και ανάχωμα στις νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες συντη­ρη­τι­κές και ακρο­δε­ξιές δυνά­μεις που έχουν σηκώσει κεφάλι και κανείς δεν βρί­σκε­ται όχι να τους στα­μα­τή­σει αλλά ούτε καν να τους αντι­πα­ρα­τε­θεί.

Και το κόμμα μας Θανάση μου τον ΞυΡιζΑ όπως το έλεγες το μετα­σχη­μα­τί­ζουμε, το δια­λύ­ουμε, γιατί αφήσαμε να διεισ­δύ­σουν δυνά­μεις, πολι­τι­κές, πρόσωπα και αντι­λή­ψεις ξένες προς την Αρι­στερά. Ανοί­ξαμε την αγκαλιά μας και ασυ­νεί­δητα ή συνει­δητά υπο­τασ­σό­μα­στε στο δολάριο. Το κάνουμε της “μοδός”, όπως έλεγες, αφού η Αρι­στερά ειναι “παλιακή” έννοια.

Όλα αυτά ενι­σχύ­ουν την έλλειψη σου την οποία όμως τη έχουμε βάλει στην καρδιά μας, όπλο για να μπο­ρούμε να αντι­στε­κό­μα­στε.

Και σιγο­ψι­θυ­ρί­ζουμε κάθε φορά, και στα εύκολα αλλά κυρίως στα δύσκολα το «που είσαι Θανάση» με την ελπίδα ότι θα μας συνο­δεύ­εις απο εκεί ψηλά με το μπα­γλα­μα­δάκι σου και χαμο­γε­λώ­ντας θα φου­σκώ­νεις τα μάγουλα σου.

Δημή­τρης Γάκης