Δημήτρης Γάκης: 10 χρόνια χωρίς το Θανάση

Οταν κολ­λά­με λέμε ΠΟΥ­ΣΑΙ Θα­νά­ση και ξε­κολ­λά­με

Λένε ότι ο χρό­νος κυ­λά­ει σαν το νε­ρά­κι. Είναι για­τρός του πόνου και  σύμ­μα­χος της λη­σμο­νιάς.

Στην πε­ρί­πτω­ση όμως του Θα­νά­ση του Ανα­πο­λι­τά­νου  δεν ισχύ­ει ο κα­νό­νας. 10 χρό­νια τώρα και η μνήμη του γί­νε­ται πιο ισχυ­ρή,  η πα­ρου­σία του πιο ανα­γκαία.

Ο Αρ­χο­ντας της Αρι­στε­ράς , ο Θα­νά­σης  μας, ήταν ένα με­γά­λο παιδί. Και ταυ­τό­χρο­να ένας με­γά­λος και ασυμ­βί­βα­στος αγω­νι­στής, με αρχές όχι για δια­πραγ­μά­τευ­ση αλλά για πάλη και επι­τυ­χία στό­χων, αρχές για για κοι­νω­νι­κές αλ­λα­γές.

Πά­λευε  με πάθος αυτά που πί­στευε. Ήταν ένας αφο­σιω­μέ­νος και ακού­ρα­στος αγω­νι­στής της ζωής, της δη­μο­κρα­τί­ας, των δι­καιω­μά­των, του πο­λι­τι­σμού, του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, των ιδεών και των αξιών της κοι­νω­νί­ας. Εμείς τον νιώ­θα­με σαν τον βράχο που πάνω του έσκα­γαν  τα κύ­μα­τα στις δύ­σκο­λες πο­λι­τι­κές μας  στιγ­μές. Ήταν ο φίλος μας, ο σύ­ντρο­φος μας, ο εμπνευ­στής μας, ο δά­σκα­λος μας,  ο πρω­τα­γω­νι­στής, ο ΠΡΩ­ΤΟΣ σε όλα. Ήταν αυτός που με­του­σί­ω­νε με τον κα­λύ­τε­ρο τρόπο την ιδε­ο­λο­γία και τις αρχές μας, σε πρά­ξεις και ωφέ­λεια της κοι­νω­νί­ας.

Κάθε φορά που δυ­σκο­λεύ­ουν τα πράγ­μα­τα, πα­ρα­στρα­τού­με,  ση­κώ­νου­με ψηλά το κε­φά­λι μας, ξε­φου­σκώ­νου­με τα πνευ­μό­νια μας και επι­κα­λού­μα­στε την πα­ρου­σία του

ΠΟΥ­ΣΑΙ ΘΑ­ΝΑ­ΣΗ.

Όμως το πεδίο δρά­σης και προ­σφο­ράς του Θα­νά­ση δεν ήταν μόνο η πο­λι­τι­κή και η Αυ­το­διοί­κη.

Ήταν ο Θα­νά­σης του πε­ρι­βάλ­λο­ντος

Ήταν ο Θα­νά­σης του πο­λι­τι­σμού

Ήταν ο Θα­νά­σης της χο­ρω­δί­ας

Ήταν ο Θα­νά­σης της ιστιο­πλο­ΐ­ας.

Ήταν ο Θα­νά­σης του θε­ά­τρου

Ήταν ο Θα­νά­σης της χορού

Ήταν Θα­νά­σης της μου­σι­κής

Ήταν ο Θα­νά­σης της Αρ­χαιο­λο­γί­ας.

Ήταν ο Θα­νά­σης της πα­ρέ­ας

Ήταν ο Θα­νά­σης της οι­κο­γέ­νειας.

Όλα αυτά τα αγά­πη­σε με πάθος. Και τα υπη­ρέ­τη­σε. Και τα ανέ­δει­ξε.

Δεν θα ξε­χά­σου­με τις με­γά­λες του αγά­πες που ήταν το Αντι­πυ­ρη­νι­κό Πα­ρα­τη­ρη­τή­ριο Με­σο­γεί­ου ούτε τους αγώ­νες του για την απα­γό­ρευ­ση χρή­σης της πυ­ρη­νι­κής ενέρ­γειας, δεν θα ξε­χά­σου­με τις πε­τυ­χη­μέ­νες μάχες για να δια­σώ­σου­με το  Πρα­σο­νή­σι και το Λι­μα­νά­κι της Λάρ­δου,  το Φε­στι­βάλ Βυ­ζα­ντι­νής μου­σι­κής της Πά­τμου, τις εκ­δη­λώ­σεις για τη Δη­μο­κρα­τία και τα δι­καιώ­μα­τα που ορ­γά­νω­νε ο Δη­μή­τρης ο Τσο­πο­τός στην αγα­πη­μέ­νη του Λέρο, την Πει­ρα­μα­τι­κή χο­ρω­δία του Δήμου της Ρόδου, το μπα­γλα­μα­δά­κι του και τις ατέ­λειω­τες βρα­διές στην Μέ­θε­ξη, τις πα­ρεμ­βά­σεις του και ανα­στη­λώ­σεις ιστο­ρι­κών μνη­μεί­ων της Με­σαιω­νι­κής πόλης και σε όλη τη Δω­δε­κά­νη­σο, αλλά κυ­ρί­ως δεν θα ξε­χά­σου­με την αγάπη του για τα παι­διά του για την Έλλη, το Ελ­λά­κι του όπως την έλεγε.

Το πλατύ  του ευ­γε­νι­κό χα­μό­γε­λο, το φω­τει­νό του μέ­τω­πο, τα έξυ­πνα σπιν­θη­ρο­βό­λα αλλά και ερω­τι­κά μάτια του, αντι­κα­τό­πτρι­ζαν την καρ­διά και την ψυχή του. Θα μας μεί­νουν αξέ­χα­στα.

Έχει τόσα πολλά να πει κα­νείς για τον Θα­νά­ση…….

Τα κα­τά­φε­ρε τέλια ο Λευ­τέ­ρης ο Γκο­τζο­γιάν­νης με το βι­ντε­ά­κι του  https://youtu.be/6Mb80jkzfB8

Ρόδος 8-1-23

Δη­μή­τρης Γάκης

Πρώην Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου

ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ