Γιώργος Χειμωνέτος: Κέρδισε την δικαστική μάχη για το σπίτι του στην Ρόδο

Με από­φα­ση που εξέ­δω­σε χθες το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου έγινε δεκτή η ανα­κο­πή που άσκη­σε ο Ρο­δί­της ολυ­μπιο­νί­κης της πο­δη­λα­σί­ας και μο­ντέ­λο κ. Γιώρ­γος Χει­μω­νέ­τος και ακυ­ρώ­θη­καν οι με αριθ­μό 226/9-5-2013 έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης δι­κα­στι­κής επι­με­λή­τριας του Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου και με αριθ­μό 233/27-9-2013 2η πε­ρί­λη­ψη κα­τα­σχε­τή­ριας έκ­θε­σης ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας της ιδίας δι­κα­στι­κής επι­με­λή­τριας με τις οποί­ες είχε βγει σε πλει­στη­ρια­σμό από ισπα­νι­κό fund το σπίτι του στη Ρόδο.

«Είμαι πολύ τα­λαι­πω­ρη­μέ­νος, ηθικά και οι­κο­νο­μι­κά, και πε­ρι­μέ­νω επι­τέ­λους να δι­καιω­θώ από το δι­κα­στή­ριο, έστω και ύστε­ρα από εννιά χρό­νια».

Με τα πα­ρα­πά­νω λόγια ο Γιώρ­γος Χει­μω­νέ­τος είχε πε­ρι­γρά­ψει τα συ­ναι­σθή­μα­τά του για τον γολ­γο­θά που ανε­βαί­νει από το 2013, όταν έχασε το σπίτι του στη Ρόδο, σε πλει­στη­ρια­σμό.

«Είχα πάρει ένα δά­νειο από μια ισπα­νι­κή τρά­πε­ζα, η οποία εξει­δι­κευό­ταν στη χρη­μα­το­δό­τη­ση κα­τοι­κιών. Ομως, με τη γε­νι­κευ­μέ­νη οι­κο­νο­μι­κή κρίση που άρ­χι­σε το 2008, όπως πάρα πολύς κό­σμος, έτσι κι εγώ, πα­ρου­σί­α­σα αδυ­να­μία ως προς την απο­πλη­ρω­μή του, αφού κά­ποιες επι­χει­ρη­μα­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τές μου δεν πήγαν καλά», ανα­φέ­ρει ο Ελ­λη­νας πρω­τα­θλη­τής πο­δη­λα­σί­ας και ολυ­μπιο­νί­κης του 2004, πιά­νο­ντας από την αρχή το νήμα μιας πραγ­μα­τι­κά πα­ρά­δο­ξης ιστο­ρί­ας.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει, ο κ. Χει­μω­νέ­τος εστρά­φη κατά του χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κού ιδρύ­μα­τος με την επω­νυ­μία «UNION DE CREDITOS INMOBILIARIOS S.S. ESTABLECIMIENTO FINANCIERO DE CREDITO», που εδρεύ­ει στην Μα­δρί­τη Ισπα­νί­ας, νό­μι­μα εκ­προ­σω­πού­με­νου από την ανώ­νυ­μη εται­ρία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων από δά­νεια και πι­στώ­σεις με την επω­νυ­μία «UCI GREECE CREDIT AND LOAN MANAGEMENT SERVICES», που εδρεύ­ει στην Αθήνα.

Με τον πρώτο λόγο της ανα­κο­πής του ισχυ­ρί­σθη­κε ότι η επι­σπευ­δό­με­νη σε βάρος του εκτε­λε­στι­κή δια­δι­κα­σία, με την οποία το καθ’ ου η ανα­κο­πή επι­χει­ρεί την εκ­πλει­στη­ρί­α­ση του επί του ακι­νή­του, είναι άκυρη ενό­ψει της διά­τα­ξης του άρθρ. 19 παρ. 1 Ν. 3869/2010, όπως ίσχυε κατά το χρόνο άσκη­σης του κρι­νό­με­νου έν­δι­κου βοη­θή­μα­τος, που απα­γο­ρεύ­ει την διε­νέρ­γεια πλει­στη­ρια­σμών της κύ­ριας κα­τοι­κί­ας του οφει­λέ­τη έως και 31.12.2013, δο­θέ­ντος ότι το ως άνω ακί­νη­το απο­τε­λεί την κύρια και μο­να­δι­κή κα­τοι­κία του ίδιου και η αξία της δεν υπερ­βαί­νει το προ­βλε­πό­με­νο όριο αφο­ρο­λό­γη­της από­κτη­σης της κύ­ριας κα­τοι­κί­ας προ­σαυ­ξη­μέ­νο κατά 50%.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε πράγ­μα­τι ότι απα­γο­ρεύ­ε­ται ο πλει­στη­ρια­σμός ακι­νή­του που χρη­σι­μεύ­ει ως πρώτη κα­τοι­κία, ακόμη και όταν αυτός επι­σπεύ­δε­ται σε βάρος φυ­σι­κού προ­σώ­που που δεν εμπί­πτει στις ρυθ­μί­σεις του Ν. 3869/2010.

Ο ανα­κό­πτων είχε συ­γκε­κρι­μέ­να ως κύρια κα­τοι­κία του το δια­μέ­ρι­σμα στο οποίο διέ­με­νε, μά­λι­στα φι­λο­ξε­νού­σε και την αδελ­φή του. Το γε­γο­νός ότι δι­κα­στι­κοί επι­με­λη­τές δεν τον βρή­καν, σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις, δεν ση­μαί­νει ότι δεν χρη­σι­μο­ποιού­σε την επί­δι­κη οικία.

Πε­ραι­τέ­ρω από όλες τις απο­δεί­ξεις που προ­σκο­μί­ζει ο ανα­κό­πτων φαί­νε­ται ότι όλοι οι λο­γα­ρια­σμοί για την κρί­σι­μη πε­ρί­ο­δο των ετών 2012 και 2013 ήταν στο όνομα των γο­νέ­ων του, γε­γο­νός που απο­δει­κνύ­ει πως επρό­κει­το για την πα­τρι­κή οικία, η οποία είχε με­τα­βι­βα­στεί στον ανα­κό­πτο­ντα.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε η δι­κη­γό­ρος κ. Αι­κα­τε­ρί­νη Βο­λο­νά­κη.