Θα επανέλθει το Κίνημα της Πετσέτας; Τι ισχύει με τις παραλίες το καλοκαίρι

Αιγια­λός, παραλία, προ­στα­τευό­με­νες περιο­χές, παρα­χώ­ρηση, ομπρέ­λες, ξαπλώ­στρες, beach bars.

Όσο η αντί­στροφη μέτρηση για την επίσημη έναρξη της θερινής, του­ρι­στι­κής, περιό­δου και τη μαζική εξόρ­μηση στα παρα­θα­λάσ­σια θέρετρα θα πλη­σιά­ζει προς το τέλος της τόσο η συζή­τηση για το status quo στις παρά­κτιες ζώνες της χώρας και την εκμε­τάλ­λευσή τους θα κατα­λαμ­βά­νει μεγα­λύ­τερο μέρος της επι­και­ρό­τη­τας.

Πέρυσι το καλο­καίρι το αυθόρ­μητο «Κίνημα της Πετσέ­τας» ενερ­γο­ποί­ησε τ’ αντα­να­κλα­στικά των λουό­με­νων απέ­να­ντι στην ασύδοτη κατα­πά­τηση των ακτών, κυρίως σε δημο­φιλή νησιά, και προ­κά­λεσε ένα πελώριο κύμα αντί­δρα­σης στα -κατά βάση- ήρεμα νερά Αιγαίου και Ιονίου αντί­στοιχα.

Για αρκετές εβδο­μά­δες από τα μέσα Ιουλίου κι ως τα τέλη Αυγού­στου, η απρο­σχε­δί­α­στη αυτή πρω­το­βου­λία απέ­κτησε μαζικό χαρα­κτήρα αφή­νο­ντας έκθετη την κυβέρ­νηση που επι­χεί­ρησε να αμυνθεί με εκ των υστέρων με αργο­πο­ρη­μέ­νους ελέγ­χους και κυρώ­σεις κάθε φορά που δια­πι­στώ­νο­νταν κατα­χρή­σεις των υπο­γε­γραμ­μέ­νων συμ­βά­σεων.

Το νομο­σχέ­διο για τους αιγια­λούς

Ακο­λού­θως, και στο χρονικό διά­στημα που μεσο­λά­βησε από τότε, προ­χώ­ρησε στην τρο­πο­ποί­ηση του ισχύ­ο­ντος νομο­θε­τι­κού πλαι­σίου, ανα­δια­μορ­φώ­νο­ντας ορι­σμούς και προ­ϋ­πο­θέ­σεις που καθο­ρί­ζουν τη φόρ­μουλα παρα­χώ­ρη­σης σε ιδιώτες και επι­χει­ρη­μα­τίες των ελεύ­θε­ρων παρα­λιών. Παρα­λιών που παρε­μπι­πτό­ντως απο­τε­λούν δημόσιο αγαθό άρα είναι υπο­χρε­ω­τικό να δια­τί­θε­νται δωρεάν στους πολίτες του.

Προς έκπληξη πολλών το νομο­σχέ­διο αυτό, που έφτασε στη Βουλή μετά τα μέσα Φεβρουα­ρίου και ψηφί­στηκε κατόπιν κατά πλειο­ψη­φία απο­τε­λώ­ντας πλέον νόμο του κράτους, κατα­τέ­θηκε από το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών κι όχι το Περιβάλλοντος-Ενέργειας.

«Η εικόνα στις παρα­λίες της χώρας μας από το φετινό καλο­καίρι αλλάζει» υπο­στή­ριζε ο ειση­γη­τής υπουρ­γός Κωστής Χατζη­δά­κης, όταν ανέ­πτυσσε το πλαίσιο και τους άξονες της νομο­θε­τι­κής πρω­το­βου­λίας, επι­μέ­νο­ντας πως πρό­κει­ται για βελ­τιω­τι­κές ρυθ­μί­σεις που δια­σφα­λί­ζουν «τα δικαιώ­ματα πρό­σβα­σης των πολιτών και την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος».

Μέχρι και ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυρ. Μητσο­τά­κης επι­στρα­τεύ­τηκε ως η τελευ­ταία κυβερ­νη­τική από­πειρα πει­στι­κών εξη­γή­σεων για το νομο­θέ­τημα που προ­ω­θή­θηκε άρον άρον. Εις μάτην, καθώς οι δια­φω­νίες, οι αντιρ­ρή­σεις και οι αντι­δρά­σεις κάθε άλλο παρά πενι­χρές ήταν.

Περι­βαλ­λο­ντι­κές, μη κυβερ­νη­τι­κές, οργα­νώ­σεις είχαν επι­χει­ρή­σει κιόλας με άμεσες παρεμ­βά­σεις τους στη δημόσια δια­βού­λευση να φωτί­σουν τις πτυχές που άφηναν κενά και απρο­στά­τευτα τα κομ­μά­τια των ελεύ­θε­ρων αιγια­λών.

Φερ’ ειπείν η ελλη­νική WWF σε άρθρο που δημο­σιεύ­τηκε την περίοδο εκείνη στην ιστο­σε­λίδα της έκανε λόγο για «νέο νομο­σχέ­διο απο­ξή­λω­σης της προ­στα­σίας» των ελλη­νι­κών παρα­λιών, διότι δεν δίνει έμφαση «στη θεσμική θωρά­κιση και την απο­τε­λε­σμα­τική προ­στα­σία» τους. Αντι­θέ­τως «καταρ­γεί σημα­ντι­κές προ­στα­τευ­τι­κές δια­τά­ξεις που ισχύουν σήμερα για την παρά­κτια ζώνη».

«Ο νόμος δημιουρ­γεί απα­ρά­δε­κτες επι­βα­ρυ­ντι­κές συν­θή­κες»

Μια θεμε­λιώδη εξ αυτών, όπως αναλύει στο Βήμα ο Αντώνης Μπού­γιας – υπεύ­θυ­νος εκστρα­τείας για τις θάλασ­σες για το ελλη­νικό γραφείο της Greenpeace, «η εξαί­ρεση που προ­βλέ­πει παρα­χω­ρή­σεις χρήσης σε «μικρούς» αιγια­λούς χωρίς δημο­πρα­σία από όμορα ξενο­δο­χειακά κατα­λύ­ματα».

«Φαντα­στείτε τις χιλιά­δες κολ­πί­σκων ανά την Ελλάδα κατει­λημ­μέ­νους από τις ξαπλώ­στρες του «από πάνω» ξενο­δο­χείου ή δωμα­τίων» υπο­γραμ­μί­ζει επι­προ­σθέ­τως κι ο καθείς μπορεί από ‘κει και πέρα να πλάσει με το μυαλό του την εικόνα κατα­λυ­μά­των που δημιουρ­γούν ιδιω­τι­κές -μη προσβάσιμες- παρα­λίες.

Γι’ αυτό και ο κ. Μπού­γιας είναι κάθετος όταν λέει πως «ο νέος νόμος όχι μόνο περι­πλέ­κει, αλλά δημιουρ­γεί νέες απα­ρά­δε­κτες επι­βα­ρυ­ντι­κές συν­θή­κες στις ακτο­γραμ­μές». Μολο­νότι την ίδια ώρα ορί­ζε­ται ως ανώτατο όριο κατά­λη­ψης μόνο το 30% του παρά­λιου χώρου.

Στην ίδια γραμμή, συμ­φω­νώ­ντας κι επαυ­ξά­νο­ντας, κινεί­ται επίσης η Νάντια Ανδρε­α­νί­δου, αρμόδια Προ­γραμ­μά­των και Πολι­τι­κής στο MEDASSET. Χαρα­κτη­ρι­στικά επι­ση­μαί­νει από τη δική της πλευρά πως ο νέος νόμος «δεν εισάγει μια μεταρ­ρύθ­μιση για την απο­τε­λε­σμα­τική προ­στα­σία και τη δια­χεί­ριση».

Εξηγεί μάλιστα πως σε κάθε περί­πτωση «το κράτος παρα­μέ­νει έκθετο απέ­να­ντι στο περι­βάλ­λον». Διότι «αντί να υπάρχει μια συστη­μική προ­σέγ­γιση όταν πρό­κει­ται για εκμε­τάλ­λευση δημό­σιου αγαθού, όπως είναι οι παρα­λίες και ιδίως στην περί­πτωση της Ελλάδας που βάλ­λε­ται από την κλι­μα­τική κρίση, απου­σιά­ζουν όλες αυτές οι προ­βλέ­ψεις προ­σαρ­μο­γής». Κοινώς, το απο­τέ­λε­σμα απέχει της καλής πρό­θε­σης, εφόσον αυτή υπάρχει a priori.

Δια­πι­στώ­θηκε εξάλλου πως δεν λήφθη­καν υπ’ όψιν ανα­φο­ρές για «φυσι­κούς ανθρω­πο­γε­νείς κιν­δύ­νους τόσο στην παρά­κτια όσο και στην παρό­χθια ζώνη».

«Μετέ­βα­λαν τον ορισμό της παρα­λίας»

Μέσα από τη συζή­τηση που είχαμε με τους εκπρο­σώ­πους των δύο περι­βαλ­λο­ντι­κών φορέων κατέστη σαφές πως ένα ουσιώ­δες ζήτημα που αφή­νε­ται παντε­λώς ακά­λυ­πτο από τον νέο νόμο, σχεδόν στο έλεος της ασυ­δο­σίας, είναι αυτό του ορίου δόμησης από τη γραμμή της κάθε ακτής.

«Η αφαί­ρεση του εδαφίου β στο αρ. 1 παρ. 2 του ν.2971/2001 που καθό­ριζε το πλάτος της παρα­λίας σε του­λά­χι­στον 30 μέτρα είναι από τις κυριό­τε­ρες προ­βλη­μα­τι­κές δια­τά­ξεις» κατα­θέ­τει το στέ­λε­χος της Greenpeace, σημειώ­νο­ντας ότι «αντί η Ελλάδα να ακο­λου­θή­σει χώρες όπως η Ισπανία που έχουν πάθει και έχουν μάθει από την αυθαί­ρετη δόμηση πάνω στο κύμα, προ­χω­ρώ­ντας σε ορι­σμούς αδό­μη­των ζωνών που φτάνουν μέχρι και τα 200 μέτρα, απο­φά­σισε να τρα­βή­ξει τον δικό της δρόμο μηδε­νί­ζο­ντας εντελώς αυτή την από­σταση».

«Μετέ­βα­λαν τον ορισμό της παρα­λίας, το τι είναι παραλία» συμπλη­ρώ­νει κι αμφι­βάλ­λει για την τρο­πο­ποί­ηση η συνο­μι­λή­τριά μας από το MEDASSET, με συνέ­πεια «να υπάρξει μια δια­στρέ­βλωση κάποιων πραγ­μά­των, να προ­κλη­θούν προ­βλή­ματα. Με βασι­κό­τερο την προ­τει­νό­μενη ρύθμιση που καταρ­γούσε το ελά­χι­στο όριο των 30 μέτρων, τη στιγμή που θεσμικά έχει θεσπι­στεί πως δεν μπορεί να είναι μικρό­τερο των 100 μέτρων. Όπως επίσης καταρ­γεί και τον κοι­νό­χρη­στο χαρα­κτήρα του αιγια­λού».

Η «απάτητη παραλία»

Συν τοις άλλοις, κατά τον κ. Μπούγια «δεν έχουμε καμία πρό­βλεψη για τη θέσπιση μέτρων προ­στα­σίας και δια­χεί­ρι­σης των περιο­χών Natura αλλά αντί­θετα έχουμε την εισα­γωγή νέων όρων όπως αυτού της «απά­τη­της παρα­λίας», ο οποίος αφορά μόνο σε περιο­χές Natura». Στο σύνολό τους αυτές μετρή­θη­καν 198 και συνέ­θε­σαν, εκ των υστέρων, μια λίστα που ανα­κοι­νώ­θηκε μέσα στον Απρίλιο.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όπως προ­σθέ­τει ο Αντώνης Μπού­γιας, η παρούσα κυβέρ­νηση εξα­σφα­λί­ζει «επι­πλέον δικαιο­λο­γίες για να μην πράξει όσα οφείλει, όπως η έκδοση των προ­ε­δρι­κών δια­ταγ­μά­των που αφορούν στην προ­στα­σία τους και η εκπό­νηση σχεδίων δια­χεί­ρι­σης αυτών των περιο­χών».

Ευνοϊκό πλαίσιο για ιδιω­τική πρω­το­βου­λία

Βάσει των όσων απο­σα­φη­νί­ζο­νται παρα­πάνω, είναι ανα­πό­φευ­κτο ο νους όλων να γεννά συνειρ­μούς αυξη­μέ­νης ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λίας στον αιγιαλό. «Προ­φα­νέ­στατα και ευνοεί ακόμα περισ­σό­τερο την αχα­λί­νωτη του­ρι­στική εκμε­τάλ­λευση των παρα­θα­λάσ­σιων περιο­χών χωρίς όρους» υπο­στη­ρί­ζει σχετικά ο Αντώνης Μπού­γιας.

«Το ελά­χι­στο της δόμησης ήταν άμεσα συν­δε­δε­μένο με την ιδιω­τική πρω­το­βου­λία. Όταν επι­τρέ­πεις σε μια χώρα που βασί­ζε­ται κυρίως στον του­ρι­σμό και σε θαλάσ­σιες δρα­στη­ριό­τη­τες να υπάρξει δόμηση εκεί που κανο­νικά θα έπρεπε να απα­γο­ρεύ­ε­ται, όπως επίσης να υπάρ­χουν δρα­στη­ριό­τη­τες που θα «ταρά­ζουν» την ακτή, όλο αυτό μπορεί να γίνει προϊόν εκμε­τάλ­λευ­σης για τους περισ­σό­τε­ρους μήνες τον χρόνο» ανα­φέ­ρει από την πλευρά της η Νάντια Ανδρε­α­νί­δου.

«Κοντό­φθαλμη και μη απο­δο­τική προ­σέγ­γιση»

Το γεγονός πως το νομο­σχέ­διο συντά­χθηκε και κατα­τέ­θηκε στη Βουλή από το υπ. Οικο­νο­μι­κών θα μπο­ρούσε να είναι ένα σημάδι της κατεύ­θυν­σης που του δίνει η κυβέρ­νηση. «Δεν μπορώ να πω αν είναι προ­βλη­μα­τικό ή όχι σε σχέση με τις αρμο­διό­τη­τες του κάθε υπουρ­γείου παρότι είναι άλλη η εμπει­ρία, η επι­κέ­ντρωση και η ατζέντα του Περι­βάλ­λο­ντος», απο­κρί­νε­ται ο εκπρό­σω­πος τη Greenpeace.

Προτιμά ο ίδιος να σταθεί «στην κουλ­τούρα που επι­δει­κνύει αυτή η κίνηση», μιας και «πρό­κει­ται περί κοντό­φθαλ­μης και μη απο­δο­τι­κής προ­σέγ­γι­σης στο βωμό της άνευ όρων «ανά­πτυ­ξης», των αριθμών και των εισπρά­ξεων, και όχι υπέρ του ίδιου του περι­βάλ­λο­ντος ή προς μακρο­πρό­θε­σμο όφελος του μονα­δι­κού του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος που δια­θέ­τει η χώρα μας».

Επι­πρό­σθετα, κατά τον κ. Μπούγια, «η κυβέρ­νηση έχει απο­δεί­ξει πολλές φορές ότι νομο­θε­τεί σύμφωνα με τις επι­τα­γές του «δόγ­μα­τος του σοκ». Πολλές ταυ­τό­χρο­νες ρυθ­μί­σεις, ελά­χι­στη δια­βού­λευση σε ελά­χι­στο χρόνο».

«Αυτό τη βοηθά να αμβλύ­νει τις αντι­δρά­σεις και να στε­ρή­σει χρόνο μελέτης, ανα­ζή­τη­σης και σύγκρι­σης βέλ­τι­στων πρα­κτι­κών από οργα­νώ­σεις και φορείς που έχουν τη γνώση, αλλά και την αγωνία, για όσα συμ­βαί­νουν στις θάλασ­σες και το περι­βάλ­λον» σημειώ­νει δια­σα­φη­νί­ζο­ντας τη θέση του.

«Έπρεπε να είναι πλη­ρέ­στερο»

Κατά την υπεύ­θυνη Προ­γραμ­μά­των και Πολι­τι­κής του MEDASSET, «το περι­βαλ­λο­ντικό σκέλος θα έπρεπε να είναι σχέδιο νόμου από το υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος και να το έχει ειση­γη­θεί με έναν πολύ πιο έντονο τρόπο». Να έχει εξα­σφα­λί­σει δηλαδή κεντρικό ρόλο στη δια­μόρ­φωση του πλαι­σίου.

«Δυστυ­χώς όμως», κατα­θέ­τει, «τα υπουρ­γεία στην Ελλάδα δεν έχουν συνέρ­γειες μεταξύ τους. Πολλές φορές μάλιστα προ­βαί­νουν άκριτα και χωρίς να λαμ­βά­νουν υπ’ όψιν άλλες προ­ϋ­πο­θέ­σεις σε ενέρ­γειες που κανο­νικά άπτο­νται δια­φο­ρε­τι­κών ενδια­φε­ρό­ντων και ενδια­φε­ρό­με­νων».

«Ακόμα πάντως κι αν ήρθε από το υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών αυτό το νομο­σχέ­διο, επειδή περιείχε σκέλη που αφο­ρού­σαν τη δημόσια περιου­σία σε παρα­θα­λάσ­σιες περιο­χές και κάποια άλλα με τελείως δημο­σιο­νο­μικό χαρα­κτήρα, οικο­νο­μικό και κοι­νω­νικό, θα έπρεπε σίγουρα να είναι πλη­ρέ­στερο και πιο αντα­πο­κρι­νό­μενο στις απαι­τή­σεις της σημε­ρι­νής εποχής» συμπλη­ρώ­νει δια­τυ­πώ­νο­ντας την άποψη πως οι δια­τά­ξεις δεν δια­φυ­λάτ­τουν τον σκοπό τους.

Λειψοί οι επο­πτι­κοί μηχα­νι­σμοί

Μήπως όμως χάρη στις κυβερ­νη­τι­κές παρεμ­βά­σεις απα­λεί­φε­ται η ατι­μω­ρη­σία; «Η θέσπιση νέων προ­στί­μων ή και αυστη­ρο­ποί­ηση παλαιό­τε­ρων δεν σημαί­νει τίποτα χωρίς την θέσπιση και ισχυ­ρο­ποί­ηση των ελεγ­κτι­κών μηχα­νι­σμών» απο­κρί­νε­ται στην ερώτηση ο κ. Μπού­γιας.

«Ενώ στο νομο­σχέ­διο δεν έχουμε προ­βλέ­ψεις ενί­σχυ­σης των μηχα­νι­σμών ελέγχου τήρησης της περι­βαλ­λο­ντι­κής νομο­θε­σίας, έχουμε επιβολή προ­στί­μων για τη μη τοπο­θέ­τηση ταμπέ­λας με τις πλη­ρο­φο­ρίες παρα­χώ­ρη­σης. Νομίζω ότι αυτή η ασυμ­με­τρία μιλά από μόνη της» συμπλη­ρώ­νει χαρα­κτη­ρι­στικά, εκθέ­το­ντας την έλλειψη περι­βαλ­λο­ντι­κής συνεί­δη­σης του νομο­θέτη.

«Όχι δεν αρκούν τα πρό­στιμα», συναι­νεί η κ. Ανδρε­α­νί­δου, αφού «δεν υπάρχει ο κατάλ­λη­λος επο­πτι­κός έλεγχος».

«Πολλές φορές δεν δια­κρί­νουν καν ότι υπάρχει παρά­βαση» μετα­φέ­ρει εκφρά­ζο­ντας την απο­γο­ή­τευσή της για την έλλειψη τήρησης των κανόνων. Ούτως ή άλλως «ακόμη κι αν κάνουμε καταγ­γε­λίες, ακόμη και αν υπο­στούν οι παρα­βά­τες τις κυρώ­σεις, δεν προ­χω­ρούν στην απο­πλη­ρωμή».

«Ούτε» από την άλλη «υπάρχει η συνερ­γα­σία μεταξύ των Αρχών για να κυρωθεί η παρά­βαση ούτε προχωρά η απο­κα­τά­σταση του φυσικού τοπίου που προ­βλέ­πε­ται να συμβεί. Είναι σύνηθες το φαι­νό­μενο με το μπαλάκι των ευθυνών, με απο­τέ­λε­σμα κάποια στιγμή να έρχεται και η νομι­μο­ποί­ηση ενός αυθαί­ρε­του κτί­σμα­τος» όπως κατα­θέ­τει.

«Προ­στα­σία στα λόγια, έργα που ταρά­ζουν το οικο­σύ­στημα»

Ανα­πό­δρα­στες ως εκ τούτου οι περι­βαλ­λο­ντι­κές επι­πτώ­σεις στο όλο οικο­σύ­στημα. «Μιλάμε για προ­στα­σία στα λόγια, ούτε καν στα χαρτιά» υπο­δει­κνύει ο επι­κε­φα­λής εκστρα­τείας της ελλη­νι­κής Greenpeace για τις θάλασ­σες παρα­τη­ρώ­ντας πως «μας λείπουν μελέτες και σχέδια δια­χεί­ρι­σης για τις περιο­χές Natura, ενώ επι­πλέον δεν έχουμε τα σχετικά προ­ε­δρικά δια­τάγ­ματα που έπρεπε να περιέ­χουν τα παρα­πάνω, πλαι­σιω­μένα παράλ­ληλα από σαφή μέτρα προ­στα­σίας των περιο­χών αυτών».

Εκ μέρους του MEDASSET, η αρμόδια Προ­γραμ­μά­των και Πολι­τι­κής εστιά­ζει κυρίως στην προ­στα­σία της χελώνας Καρέτα – Καρέτα, δεδο­μέ­νου ότι «στην Κυπα­ρισ­σία, στη Ζάκυνθο, αλλά και σε πολλές άλλες παρα­λίες εντός Ελλάδας, στην Κρήτη και στον Λακω­νικό Κόλπο, θα πρέπει να υπάρχει πρό­σφορο έδαφος για να βρουν τις ακτές ωοτο­κίας του».

Κάτι που, ανα­πό­φευ­κτα, εμπο­δί­ζε­ται εμφανώς τόσο εξαι­τίας των beach bars που μισθώ­νουν τις παρα­λίες, τοπο­θε­τούν τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα και ομπρέ­λες ή φτιά­χνουν ξύλι­νους δια­δρό­μους και προ­χω­ρούν σε διά­νοιξη παρά­νο­μων δρόμων όσο και εξαι­τίας της όχλησης ή της φωτο­ρύ­παν­σης. «Μέχρι και ιππασία πάνω στις παρα­λίες ωοτο­κίας έχουμε παρα­τη­ρή­σει», όπως μετα­φέ­ρει από την προ­σω­πική εμπει­ρία της.

Αντί­στοιχο πρό­βλημα προ­κα­λεί­ται, κατά το στέ­λε­χος της διε­θνούς ΜΚΟ, από «έργα μεγάλης κλί­μα­κας όπως για παρά­δειγμα η εξόρυξη υδρο­γο­ναν­θρά­κων που με τα πλωτά μέσα τους, που εκτεί­νο­νται από την ακτή προς τα μέσα, ταρά­ζουν το θαλάσ­σιο οικο­σύ­στημα – όχι μόνο τη χελώνα που δεν είναι το μονα­δικό προ­στα­τευό­μενο είδος. Φερ’ ειπείν κατα­στρέ­φο­νται επίσης οι αμμο­θί­νες».

Η Σύμβαση της Βαρ­κε­λώ­νης για την προ­στα­σία της Μεσο­γείου

Υπό κανο­νι­κές συν­θή­κες, το κανο­νι­στικό πλαίσιο θα έπρεπε να ήταν απο­λύ­τως ρυθ­μι­σμένο κι εναρ­μο­νι­σμένο με τα διεθνή πρότυπα. Παρόλα αυτά, αν και η Ελλάδα έχει συνυ­πο­γρά­ψει τη Σύμβαση για την Προ­στα­σία των Παρά­κτιων Περιο­χών της Μεσο­γείου, η οποία κατα­λαμ­βά­νει μάλιστα έναν ξεχω­ρι­στό χώρο στην ιστο­σε­λίδα του υπ. Περι­βάλ­λο­ντος, εξα­κο­λου­θεί να μην υλο­ποιεί όσα προ­βλέ­πο­νται.

Ούτε, φυσικά, ο νέος νόμος ενερ­γο­ποι­η­θεί τις επι­τα­γές που προ­βλέ­πο­νται για τα συμ­βαλ­λό­μενα μέρη, κυρίως δε τον καθο­ρι­σμό της αδό­μη­της ζώνης στις παρα­λίες.

«Για να την εφαρ­μό­σει η κυβέρ­νηση θα πρέπει να καθο­ρί­σει σαφείς και οριο­θε­τη­μέ­νες θαλάσ­σιες προ­στα­τευό­με­νες περιο­χές, να εφαρ­μό­σει ολο­κλη­ρω­μένη δια­χεί­ριση παρά­κτιων ζωνών, να εκπο­νή­σει σχέδια έκτα­κτης ανάγκης, να ορίσει δια­δι­κα­σίες για την αρχή της προ­φύ­λα­ξης και να φτιάξει πλαίσιο για τον προσ­διο­ρι­σμό των ευθυνών και των απο­ζη­μιώ­σεων σε περι­πτώ­σεις παρα­βί­α­σης των παρα­πάνω» μάς εξηγεί ο Αντώνης Μπού­γιας από την Greenpeace.

Ταυ­τό­χρονα «θα πρέπει να μερι­μνή­σει για τον καθα­ρι­σμό και την απο­ψί­λωση εγκα­τα­λειμ­μέ­νων εγκα­τα­στά­σεων σε παρά­κτιες περιο­χές», κάτι που για τον ίδιο «είναι πολύ σημα­ντικό». «Πρό­κει­ται καθαρά περί ενός ζητή­μα­τος πολι­τι­κής βού­λη­σης» διευ­κρι­νί­ζει ο συνο­μι­λη­τής μας.

«Η Ελλάδα έχει παρα­πεμ­φθεί στην Ευρω­παϊκή Ένωση και στο Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο γιατί δεν έχει κυρώσει αυτό το πρω­τό­κολλο, παρότι απο­τε­λεί ήδη ενω­σιακό δίκαιο. Και η μη κύρωσή του πρω­το­κόλ­λου δεν είναι απλώς θέμα χρο­νι­κών καθυ­στε­ρή­σεων» υπεν­θυ­μί­ζει από την πλευρά της η Νάντια Ανδρε­α­νί­δου.

«Εμείς έχουμε ζητήσει επα­νει­λημ­μέ­νως την Ολο­κλη­ρω­μένη Δια­χεί­ριση της Παρά­κτιας Ζώνης για την προ­στα­σία του θαλάσ­σιου περι­βάλ­λο­ντος και των παρά­κτιων περιο­χών και το σχόλιό μας για τον συγκε­κρι­μένο νόμο αφο­ρούσε τη δια­χεί­ριση αυτών των ζωνών», ανα­φέ­ρει επι­πλέον, με τον Αντ. Μπούγια να συμπλη­ρώ­νει στο ίδιο σημείο ότι απέ­να­ντι σε όλα αυτά «κανενός το αυτί δεν ίδρωσε».

Θα επι­στρέ­ψει το Κίνημα της Πετσέ­τας αυτό το καλο­καίρι;

Απο­χαι­ρε­τώ­ντας σιγά σιγά την εορ­τα­στική περίοδο του Πάσχα και πλη­σιά­ζο­ντας πλέον με γοργούς ρυθμούς προς το καλο­καίρι, οι δια­τά­ξεις του νέου νόμου θα απο­τυ­πω­θούν σε αμμου­διές και βοτσα­λώ­δεις ακτές της επι­κρά­τειας.

Έχοντας πάντα υπ’ όψιν τις συστη­μα­τι­κές αντι­δρά­σεις της περυ­σι­νής περιό­δου, που άρχισαν παρορ­μη­τικά και κατέ­λη­ξαν ένα κοι­νω­νικό φαι­νό­μενο, ο εκπρό­σω­πος της Greenpeace εκτιμά ότι «όσα βιώσουν κάτοι­κοι και παρα­θε­ρι­στές από τις επι­δρά­σεις αυτών των ρυθ­μί­σεων σε πολλά παρα­θε­ρι­στικά σημεία της χώρας δεν θα τους αφήσουν ασυ­γκί­νη­τους». Προ­βλέ­πει επί τις ουσίας ανά­λο­γου ύφους ακτι­βι­στι­κές δράσεις.

Για το MEDASSET, «εμείς είμαστε οι ομάδες κρούσης. Επίσης οι εθε­λο­ντές μας είναι ένα κομμάτι όσων μάς βοηθούν, κυρίως σε εκπαι­δευ­τικά προ­γράμ­ματα. Ωστόσο, υπάρ­χουν πλέον και απλοί πολίτες που ευτυχώς έχουν αρχίσει να ενη­με­ρώ­νο­νται με απο­τέ­λε­σμα να υπάρχει όλο και περισ­σό­τερη ευαι­σθη­το­ποί­ηση πάνω στο θέμα, αλλά και άμεση καταγ­γε­λία για αυθαι­ρε­σίες, πρώτα εσω­τε­ρικά κι αν χρεια­στεί σε διεθνές επίπεδο».

«Όσο μεγα­λύ­τερη η εξω­στρέ­φεια σε εθνικό επίπεδο, τόσο μεγα­λύ­τερη η αντα­πό­κριση από τον κόσμο» όπως επι­ση­μαί­νει κατα­λή­γο­ντας η εκπρό­σω­πος του φορέα.