“Πρέπει να συμφωνήσουμε με έναν οποιονδήποτε κοινής αποδοχής ικανό Πρωθυπουργό”

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός μίλησε στη Διαρκή Επι­τροπή Κοι­νω­νι­κών υπο­θέ­σεων, αρμόδια για την επε­ξερ­γα­σία του ασφα­λι­στι­κού και φορο­λο­γι­κού νομο­σχε­δίου. Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός ανέλυσε ότι το διαρκές δημο­σιο­νο­μικό πρό­βλημα της χώρας δεν λύνεται ούτε με κυβερ­νή­σεις οριακών πλειο­ψη­φιών ούτε με άδικη υπερ­φο­ρο­λό­γηση των πολιτών επι­βάλ­λο­ντας άμεσους ή έμμε­σους φόρους αλλά με σωστή είσπραξη του ΦΠΑ και, ασφαλώς, πολι­τική στα­θε­ρό­τητα που θα απο­κα­τα­στή­σει το κλίμα οικο­νο­μι­κής εμπι­στο­σύ­νης προς τη χώρα από εσω­τε­ρι­κούς και εξω­τε­ρι­κούς επεν­δυ­τές.

Ακο­λου­θεί η πλήρης τοπο­θέ­τησή του:

«Το ασφαλιστικό-φορολογικό νομο­σχέ­διο κύριε Υπουργέ, όπως ξέρετε θα συζη­τη­θεί στην Ολο­μέ­λεια το Σάββατο και την Κυριακή ο λόγος είναι προ­φα­νής: είναι να δώσει η κυβέρ­νηση ένα στίγμα αξιο­πι­στίας στο Eurogroup και, ενδε­χο­μέ­νως, για όσους σκέ­φτο­νται πονηρά, να απο­φύ­γει και τις κινη­το­ποι­ή­σεις που συνήθως συνο­δεύ­ουν τη συζή­τηση ενός τέτοιου νομο­σχε­δίου. Τις κινη­το­ποι­ή­σεις που παίρ­νουν πανελ­λή­νιο χαρα­κτήρα. Αντι­λαμ­βά­νο­μαι την δυσκο­λία του Υπουρ­γού, όπως και κάθε Υπουρ­γού σε παρό­μοια περί­πτωση να εμφα­νι­στεί στην Βουλή και να προ­σπα­θή­σει να απο­δεί­ξει ότι δεν είναι ελέ­φα­ντας, αλλά βεβαίως και της δικής μας αντι­πο­λί­τευ­σης η οποία προ­σπα­θεί, με τη σειρά της, να απο­δεί­ξει ακριβώς το αντί­θετο.

Το τραγικό όμως είναι ότι η ιστορία επα­να­λαμ­βά­νε­ται και όταν επα­να­λαμ­βά­νε­ται η ιστορία οδηγεί σε τρα­γω­δίες. Και τι εννοώ με αυτό: όλη η συζή­τηση γίνεται για το αν περι­κό­πτο­νται μισθοί, αν περι­κό­πτο­νται συντά­ξεις, πόσο περι­κό­πτο­νται, όχι δεν περι­κό­πτο­νται και ο κόσμος έχει κου­ρα­στεί. Αλλά όταν έχουμε έμμεση φορο­λο­γία δεν περιο­ρί­ζουμε τους μισθούς και τις συντά­ξεις εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος; όταν υπάρ­χουν, δηλαδή, οι έμμεσοι φόροι επειδή δεν μπο­ρούμε να συλ­λά­βουμε την φορο­δια­φυγή επί χρόνια τώρα η οποία είναι της τάξεως των 10 δις του­λά­χι­στον ετησίως κατά τους πιο συντη­ρη­τι­κούς υπο­λο­γι­σμούς;

Όταν δεν πλη­ρώ­νε­ται ο ΦΠΑ ο οποίος όμως κατα­βάλ­λε­ται από τους πολίτες δεν γίνεται κλοπή των πολιτών; Διότι δεν μπο­ρούμε να απο­δώ­σουμε τον ΦΠΑ δεν μπο­ρούμε να συλ­λά­βουμε την φορο­δια­φυγή και φυσικά το κενό ποιος το καλύ­πτει; ή με φόρους των πολιτών που είναι συνε­πείς ή το χει­ρό­τερο, αν θέλετε, με την φορο­δια­φυγή που φορο­δια­φεύ­γουν αυτοί που πρέπει να πλη­ρώ­νουν. Γι’ αυτό, όσο και αν φαί­νε­ται περί­εργο, αυτό που είπε ο κ. Βαρου­φά­κης και γελού­σαν όλοι, δεν στε­ρού­νταν πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Δηλαδή θα έπρεπε το Υπουρ­γείο, το έχω πει και στον Υπουργό Οικο­νο­μι­κών, να έχει εκτά­κτους επο­χι­κούς υπαλ­λή­λους που πραγ­μα­τικά να αστυ­νο­μεύ­ουν τη συλλογή του ΦΠΑ. Είναι αδια­νό­ητο να πλη­ρώ­νουν οι συνε­πείς πολίτες τον ΦΠΑ τον οποίο εισπράτ­τει αλλά δεν απο­δί­δει αυτός ο οποίος το εισπράτ­τει. Με όλους τους τρόπους θα έπρεπε να απο­δί­δε­ται το 100% του ΦΠΑ, δυστυ­χώς όμως αυτό δεν γίνεται και κατά συνέ­πεια ερχό­μα­στε στην επόμενη παρά­γραφο η οποία επόμενη παρά­γρα­φος είναι ποια;

Είναι δυνατόν χωρίς να υπάρχει αξιο­πι­στία και εμπι­στο­σύνη πολι­τική σε οποια­δή­ποτε κυβέρ­νηση να επα­νέλ­θουν οι κατα­θέ­σεις στις τρά­πε­ζες; Τι λέτε, είναι δυνατόν; Αυτοί που έχουν τα λεφτά τους στο σπίτι ή στο εξω­τε­ρικό να τα φέρουν πίσω στις τρά­πε­ζες όταν οι τρά­πε­ζες βρί­σκο­νται υπό capital controls; και όσο αυτό δεν γίνεται πως είναι δυνατόν η οικο­νο­μία να ανα­ζω­ο­γο­νη­θεί;

Είναι δυνατόν αυτός που έχει βγάλει την επι­χεί­ρησή του στο εξω­τε­ρικό, στην Βουλ­γα­ρία, στα Σκόπια, να τη φέρει πίσω όταν βλέπει ότι υπάρχει αστά­θεια, όταν βλέπει ότι η κυβέρ­νηση με 153 βου­λευ­τές μετά δυσκο­λίας επι­βιώ­νει και περνάει αυτά τα σκληρά νομο­σχέ­δια και η αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση ζητάει εκλογές για να γίνει και αυτή κυβέρ­νηση με την ίδια οριακή πλειο­ψη­φία; Πως είναι δυνατόν;

Δηλαδή, με 153 βου­λευ­τές η Αξιω­μα­τική Αντι­πο­λί­τευση, εάν γίνει κυβέρ­νηση, θα είναι πιο αξιό­πι­στη από την σημε­ρινή κυβέρ­νηση;

Γι’ αυτό επι­κα­λεί­ται κανείς την κοινή λογική και η κοινή λογική λέει ότι πρέπει επι­τέ­λους να κατα­λά­βουμε ότι πρέπει να συμ­φω­νή­σουμε με έναν οποιον­δή­ποτε κοινής απο­δο­χής ικανό Πρω­θυ­πουργό. Όχι τον οποιον­δή­ποτε που θα επι­λέ­ξουμε, του δρόμου, τον ικα­νό­τερο. Και ικανούς κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς ή μη κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς (εάν δεν υπάρ­χουν), να δώσουμε μια αξιο­πι­στία στο εσω­τε­ρικό και το εξω­τε­ρικό για να επα­νέλ­θει η οικο­νο­μία στις βάσεις της.

Εάν, όμως, συνε­χί­ζουμε αυτή την ιστορία, αξιό­τιμε Υπουργέ Εργα­σίας, αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι κι εσείς θα είσαστε σε δύσκολη θέση την επόμενη φορά.

Δηλαδή, κάποια στιγμή δε πρέπει να τα συζη­τή­σουμε αυτά τα πράγ­ματα; Αυτό είναι το τραγικό ερώτημα. Να τα συζη­τή­σουμε ή να μη τα συζη­τή­σουμε; Ή να πολι­τι­κο­λο­γούμε συνέ­χεια και να εμφα­νί­ζο­νται όλοι σαν Μεσσίες, ότι όταν έρθει ο Μεσσίας τότε θα λυθούν όλα τα προ­βλή­ματα του ελλη­νι­κού λαού; Αυτή είναι η άποψή μου και την δια­τυ­πώνω συνεχώς εδώ και αρκετά χρόνια, ακόμη και επί κυβερ­νή­σεως ΠΑ.ΣΟ.Κ. και επί Πρω­θυ­πουρ­γού Γεωρ­γίου Α. Παπαν­δρέου.»