Τα καλώδια στο Αιγαίο, ο ΑΔΜΗΕ και η σκιά των τουρκικών προκλήσεων

Σε μια περιοχή όπου η πόντιση καλω­δίων γίνεται όλο και συχνό­τερα αφορμή για να δοκι­μα­στούν επί του πεδίου οι ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις, η απόφαση για αύξηση μετο­χι­κού κεφα­λαίου του ΑΔΜΗΕ κατά 1 δισ., που θα ξεκλει­δώ­σει τις μεγάλες δια­συν­δέ­σεις με Δωδε­κά­νησα και Βόρειο Αιγαίο, δείχνει και το δια­κύ­βευμα.

Η διά­σταση του εγχει­ρή­μα­τος, όπως γράφει ο Γιώργος Φιντι­κά­κης στην εφη­με­ρίδα «Political», είναι οικο­νο­μική και γεω­πο­λι­τική, καθώς τα μεγάλα καλω­διακά έργα που θα πάρουν μπροστά το επόμενο διά­στημα μετά την απόφαση του ΥΠΕΝ για την ΑΜΚ του ΑΔΜΗΕ δεν απο­κλεί­ε­ται στο κακό σενάριο να απο­τε­λέ­σουν ένα ακόμη τεστ στη θάλασσα.

Σε μια συγκυ­ρία κατά την οποία τα Ελλη­νο­τουρ­κικά βρί­σκο­νται μόνιμα στα βαθιά νερά και με τα βλέμ­ματα να στρέ­φο­νται στη συνά­ντηση Μητσο­τάκη – Ερντο­γάν την Τετάρτη 11 Φεβρουα­ρίου στην Άγκυρα, η κεντρική κυβερ­νη­τική επιλογή το 51% του Δια­χει­ρι­στή να παρα­μεί­νει στο Δημόσιο συν­δέ­ε­ται προ­φα­νώς με παρό­μοιες ανη­συ­χίες.

Απά­ντηση άλλωστε στο ερώτημα «γιατί το κράτος δια­τη­ρεί το πλειο­ψη­φικό πακέτο στην εται­ρεία;» δίνει με σαφή τρόπο και η προ ημερών άτυπη ενη­μέ­ρωση από το ΥΠΕΝ προς τους δημο­σιο­γρά­φους.«Όπως είχε δηλώσει από τη Σιγκα­πούρη ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, η απρό­σκο­πτη υλο­ποί­ηση του επεν­δυ­τι­κού σχε­δια­σμού του ΑΔΜΗΕ είναι υψηλή προ­τε­ραιό­τητα για την κυβέρ­νηση, όπως και η δια­τή­ρηση του κεντρι­κού ρόλου του κράτους στη θωρά­κιση των κρί­σι­μων υπο­δο­μών», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά, παρα­πέ­μπο­ντας στο θέμα της εθνικής ασφά­λειας.

Στην παρούσα πάντως φάση το πρό­βλημα για τον Δια­χει­ρι­στή δεν είναι το γεω­πο­λι­τικό αλλά η έλλειψη κεφα­λαίων. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι ενάμιση χρόνο μετά το καλο­καίρι του 2024,όταν ξεκί­νησε ο μεγάλος δια­γω­νι­σμός για τα υπο­βρύ­χια καλω­διακά έργα των Δωδε­κα­νή­σων και ΒΑ Αιγαίου, ύψους 1,7 δισ., και κυρίως επτά μήνες από τότε που υπέ­βα­λαν προ­σφο­ρές η ιταλική Prysmian Powerlink και η ελλη­νική Fulgor (Ελλη­νικά Καλώδια), οι ανα­θέ­σεις ακόμη εκκρε­μούν.

Έργα σαν κι αυτά, για να υπο­γρα­φούν, όπως λένε πηγές της εται­ρείας, θα πρέπει να προ­χω­ρή­σει πρώτα η ΑΜΚ ώστε μετά να ανοίξει η δανειο­δό­τηση από τις τρά­πε­ζες, ενώ θυμί­ζουν ότι το πρό­σφατο ομο­λο­γιακό δάνειο, ύψους 300 εκατ. ευρώ, από την Εθνική ήταν η τελευ­ταία προ­γραμ­μα­τι­σμένη χορή­γηση που μπορεί να εξυ­πη­ρε­τη­θεί χωρίς αύξηση.

Στο ιδανικό επο­μέ­νως σενάριο που οι δια­δι­κα­σίες για την εξαι­ρε­τικά σύνθετη και χρο­νο­βόρα αύξηση κεφα­λαίου τρέξουν και αυτή ολο­κλη­ρω­θεί κάπου μέσα στο δ’ τρίμηνο, τότε μαζί με τα επόμενα μεγάλα δάνεια και την ολο­κλή­ρωση του δια­γω­νι­σμού για τα Δωδε­κά­νησα θα δούμε και τις πρώτες έρευνες βυθού στην περιοχή.

Τότε θα φανεί και η στάση της Άγκυρας, που, όπως προ­κύ­πτει από τις NAVTEX αορί­στου διάρ­κειας που εξέδωσε προ ημερών, θεωρεί ότι μια σειρά περιο­χών στο Αιγαίο ανήκει στη δική της «δικαιο­δο­σία».

Τα παρα­πάνω εξηγούν και γιατί το σενάριο για ενί­σχυση του Δια­χει­ρι­στή με έναν ισχυρό δυτικό επεν­δυτή, όπως για παρά­δειγμα την αμε­ρι­κα­νική BlackRock -η έλευση της οποίας θα «κού­μπωνε» ιδανικά με τη γεω­πο­λι­τική συγκυρία- δεν εγκα­τα­λεί­πε­ται, όπως λέγεται χαρα­κτη­ρι­στικά, απλώς μετα­τί­θε­ται σε δεύτερο χρόνο.

Πώς θα γίνει η ΑΜΚ, ποιος θα πλη­ρώ­σει

Αυτά όλα σημαί­νουν με τη σειρά τους ότι το 1 δισ. θα προ­έλ­θει από τους υφι­στά­με­νους μετό­χους: δηλαδή από την ΑΔΜΗΕ Συμ­με­το­χών που κατέχει το 51% του ΑΔΜΗΕ, τη ΔΕΣ ΑΔΜΗΕ (Δημόσιο) που έχει το 25% και τη κινε­ζική State Grid (με ενι­σχυ­μένα δικαιώ­ματα διοί­κη­σης) που ελέγχει το 24%. Σημειω­τέον ότι στην ΑΔΜΗΕ Συμ­με­το­χών το κράτος κατέχει το 51,1%, με το 48,9% να βρί­σκε­ται σε ελεύ­θερη δια­σπορά (freefloat).

Στο κρίσιμο ερώτημα ως προς την προ­έ­λευση των 510 εκατ. που πρέπει να βρει το Δημόσιο για να καλύψει το 51% της συμ­με­το­χής του, την απά­ντηση δίνουν πηγές του υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών. Σύμφωνα με αυτές, τα παρα­πάνω κεφά­λαια θα καλυ­φθούν από τα ταμειακά δια­θέ­σιμα που τηρεί το Δημόσιο στην Τράπεζα της Ελλάδος. Αφορά μια χρη­μα­το­οι­κο­νο­μική συναλ­λαγή, αμιγώς ταμειακή, όπως λένε οι ίδιες πηγές, εξη­γώ­ντας ότι δεν έχει καμία δημο­σιο­νο­μική επί­πτωση, άρα δεν μετράει στο πρω­το­γε­νές έλλειμμα ή οπου­δή­ποτε αλλού.

Εκτός από τα δια­θέ­σιμα στην ΤτΕ υπάρ­χουν και άλλες χρη­μα­το­δο­τι­κές πηγές, όπως ο «κου­μπα­ράς» γύρω στα 150 εκατ. ευρώ που έχει η ΔΕΣ ΑΔΜΗΕ. Τα κεφά­λαια προ­έρ­χο­νται από το μέρισμα που εισπράτ­τει κάθε χρόνο από την ΑΔΜΗΕ Συμ­με­το­χών, της οποίας ελέγχει το 51%. Σε αυτή την περί­πτωση τα κεφά­λαια που θα χρεια­στεί να βάλει η κεντρική κυβέρ­νηση περιο­ρί­ζο­νται στα 350 εκατ. ευρώ.

Οι οκτώ μήνες και η φόρ­μουλα της διπλής ΑΜΚ

Το πιο βασικό ωστόσο ερώτημα είναι πότε θα ολο­κλη­ρω­θεί το εξαι­ρε­τικά αυτό σύνθετο και χρο­νο­βόρο εγχεί­ρημα. Η φόρ­μουλα βάσει της οποίας θα γίνει η ΑΜΚ είναι λίαν περί­πλοκη και η ολο­κλή­ρωση της δια­δι­κα­σίας μπορεί να απαι­τή­σει περίπου ένα 8μηνο, που σημαί­νει ότι ανα­μέ­νε­ται να κλείσει κάπου γύρω στον προσεχή Οκτώ­βριο.

Η περι­πλο­κό­τητα της συναλ­λα­γής απο­τυ­πώ­νε­ται στο γεγονός ότι εκτός από τρεις Γενικές Συνε­λεύ­σεις (ΔΕΣ ΑΔΜΗΕ, ΑΔΜΗΕ Συμ­με­το­χών, ΑΔΜΗΕ ΑΕ) και πολλά ΔΣ, θα απαι­τη­θούν και δύο ΑΜΚ.

Η πρώτη από την εισηγ­μένη ΑΔΜΗΕ Συμ­με­το­χών, προ­κει­μέ­νου να βρει τα κεφά­λαια για να μπει στην αύξηση κεφα­λαίου της ΑΔΜΗΕ ΑΕ. Εδώ θα συμ­με­τά­σχουν τόσο το Δημόσιο (ΔΕΣ ΑΔΜΗΕ), που έχει το 51% στην ΑΔΜΗΕ Συμ­με­το­χών, όσο και το 48,9% που βρί­σκε­ται σε ελεύ­θερη δια­σπορά (free float). Τα κεφά­λαια που πρέπει να εξα­σφα­λί­σει η εισηγ­μένη είναι 510 εκατ., δηλαδή το 51% από το συνο­λικό 1 δισ. ευρώ.

Η δεύτερη αύξηση μετο­χι­κού κεφα­λαίου θα γίνει από την ΑΔΜΗΕ ΑΕ. Κατά τη Γενική Συνέ­λευση θα θέσει το ζήτημα της ενί­σχυ­σης της κεφα­λαια­κής της επάρ­κειας κατά 1 δισ. ευρώ στους τρεις μετό­χους της: Στην ΑΔΜΗΕ Συμ­με­το­χών (51%), στη State Grid (24%) και στη ΔΕΣ ΑΔΜΗΕ (25%).

Εν κατα­κλείδι, η ΑΔΜΗΕ Συμ­με­το­χών θα εισφέ­ρει στην ΑΔΜΗΕ ΑΕ τα 510 εκατ. ευρώ, με τη σειρά της η ΔΕΣ ΑΔΜΗΕ θα καλύψει τα 250 εκατ., ενώ οι Κινέζοι της State Grid θα έρθουν να προ­σθέ­σουν τα υπο­λει­πό­μενα 240 εκατ.

Το περι­στα­τικό μεταξύ Χίου και Σάμου με το πλοίο «Αιγαίο»

Επι­στρέ­φο­ντας στη γεω­πο­λι­τική διά­σταση της υπό­θε­σης, κυβερ­νη­τι­κές πηγές μετα­φέ­ρουν την αίσθηση ότι η Άγκυρα εσχάτως «μιλάει πολύ», για να μη θεω­ρη­θεί ότι αλλάζει η παρα­δο­σιακά «σκληρή» της στάση, ωστόσο απο­φεύ­γει τις κινή­σεις στο πεδίο.Εκτι­μούν ότι μια καλύ­τερη εικόνα για την κατά­σταση των Ελλη­νο­τουρ­κι­κών θα έχουμε και από τη συνά­ντηση Μητσο­τάκη – Ερντο­γάν, στο πλαίσιο του Ανώ­τα­του Συμ­βου­λίου Συνερ­γα­σίας (ΑΣΣ), με τον πήχη προ­φα­νώς να μπαίνει χαμηλά και με βασικό στόχο τη δια­τή­ρηση ανοι­χτών διαύλων επι­κοι­νω­νίας και την εδραί­ωση μιας λει­τουρ­γι­κής σχέσης.

Τούτο μπορεί να σημαί­νει ότι δεν δια­φαί­νε­ται κίν­δυ­νος κλι­μά­κω­σης, όπως είπε την Πέμπτη ο πρω­θυ­πουρ­γός μιλώ­ντας στο «Foreign Policy», ωστόσο ουδείς παρα­γνω­ρί­ζει ότι η Τουρκία συντη­ρεί την ένταση όπου μπορεί, ακόμη και αν μοιάζει να έχει κατά βάση το βλέμμα της στραμ­μένο σε άλλες γωνιές της ευρύ­τε­ρης γει­το­νιάς.

Το ερώτημα επο­μέ­νως, ενόψει και των ερευνών στη διάρ­κεια του έτους για την πόντιση των καλω­δίων του ΑΔΜΗΕ στο Βόρειο Αιγαίο και στα Δωδε­κά­νησα, είναι κατά πόσο η Τουρκία θα μείνει στα λόγια, όπως ελπίζει η κυβέρ­νηση, ή θα προ­χω­ρή­σει σε κινή­σεις επί του πεδίου, αμφι­σβη­τώ­ντας τη δυνα­τό­τητα της Ελλάδας να δια­συν­δέει τα νησιά της χωρίς τη δική της άδεια.

Όσοι παρα­κο­λου­θούν την υπόθεση «Καλώδια στο Αιγαίο» θυμού­νται το περι­στα­τικό που είχε συμβεί τον Οκτώ­βριο του 2024, με αφορμή έρευνες του πλοίου «Αιγαίο» που εκτε­λούσε εργα­σίες πόντι­σης στο Αν. Αιγαίο, μεταξύ Χίου και Σάμου, πάλι για λογα­ρια­σμό του Δια­χει­ρι­στή.

Τότε ο σταθμός της Σμύρνης είχε εκδόσει NAVTEX, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι μέρος της θαλάσ­σιας περιο­χής μεταξύ Χίου και Σάμου όπου γίνο­νταν οι έρευνες είναι τουρ­κική υφα­λο­κρη­πίδα «που δεν εχει ακόμη οριο­θε­τη­θεί» και επο­μέ­νως ο συντο­νι­σμός των εργα­σιών ανήκει στις αρμό­διες τουρ­κι­κές αρχές.

Συνέ­χεια δεν είχε δοθεί από την τουρ­κική πλευρά και το πλοίο συνέ­χισε κανο­νικά τις εργα­σίες του, ωστόσο το περι­στα­τικό κατα­γρά­φηκε όχι μόνο γιατί προ­στέ­θηκε στις αμέ­τρη­τες μέχρι σήμερα τουρ­κι­κές παρε­νο­χλή­σεις, αλλά κυρίως για το γεγονός ότι έλαβε χώρα στη συγκε­κρι­μένη περιοχή μεταξύ των δύο νησιών, τόσο σε ελλη­νικά χωρικά ύδατα όσο και σε διεθνή.

Πηγή: epolitical.gr