Οι μάχες για τον ΦΠΑ που δεν δόθηκαν: Εξω από τα δόντια!

Ανα­ρω­τιέ­ται πολύς κόσμος, όλος σχεδόν ο κόσμος, πως είναι δυνατόν μια κυβέρ­νηση, που δεν έχει αφήσει τί-πο-τα όρθιο σ’ αυτήν την χώρα, όχι απλώς να επι­βιώ­νει, αλλά και να βασι­λεύει!

Τέτοια ερω­τή­ματα όμως μόνο όσοι θα έρχο­νταν από άλλο πλανήτη, θα μπο­ρού­σαν να θέσουν.

Γιατί στην προ­κει­μένη περί­πτωση, η απά­ντηση είναι μιά και δεύτερη δεν υπάρχει, όσο κι αν ψάχνει κανείς: ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ!

Και για του λόγου το αληθές, ας βάλουμε το χέρι στην καρδιά, αν όχι τον δάκτυ­λον επί τον τύπον των ήλων και ας ανα­ρω­τη­θούμε, χωρίς μορ­φα­σμούς και άλλα λόγια για να αγα­πιό­μα­στε: Αν ξεση­κω­νό­ταν ΟΛΟΣ ο κόσμος στα νησιά του Αιγαίου, αν έβγαινε στους δρόμους και έλεγε στους εγχώ­ριους κατα­κτη­τές «ως εδώ και μή παρέκει» τί θα έκαναν; Μια είναι η απά­ντηση: Θα το έβαζαν στα πόδια, θα ανα­ζη­τού­σαν, πιθάρια για να κρυ­φτούν!

Βγήκαν στους δρόμους μερικές εκα­το­ντά­δες, δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι για την κατάρ­γηση των απερ­γιών (γιατί περί καταρ­γή­σεως πρό­κει­ται) και όχι μόνο πήραν πίσω άρον-άρον, την τρο­πο­λο­γία αλλά παρ’ ολίγο να πέσει και η κυβέρ­νηση.

Στ’ αλήθεια, θα απο­τολ­μού­σαν το νέο έγκλημα με τον ΦΠΑ κατά των νησιών, που φυλάνε Θερ­μο­πύ­λες, και αν πέσουν, ο εχθρός θα βρεθεί σε 1-2 εικο­σι­τε­τρά­ωρα στο κέντρο της Αθήνας, αν απο­φά­σι­ζαν να παραι­τη­θούν (στην πράξη όμως, και όχι στα λόγια) όλοι οι δήμαρ­χοι και περι­φε­ρειάρ­χες, όλα τα δημο­τικά και περι­φε­ρειακά συμ­βού­λια και όλοι οι βου­λευ­τές του Αιγαίου (έστω και με εξαί­ρεση των γιέσμεν-Συριζαίων);

Να σας πούμε τι θα ακο­λου­θούσε; Οχι μόνο δεν θα τολ­μού­σαν να καταρ­γή­σουν τους μειω­μέ­νους συντε­λε­στές ΦΠΑ, αλλά θα διπλα­σί­α­ζαν την μείωση, από 30% σε 60%!

Μάθαμε, όμως, όλοι (κατά­λοιπα της κατοχής), απλώς να δια­μαρ­τυ­ρό­μα­στε στις γωνιές των δρόμων, για να μην μας ακούει ο χωρο­φύ­λα­κας, όπως γινόταν και επί της άλλης χούντας.

Εμαθαν να περιο­ρί­ζο­νται οι «ηγέτες» μας στον χαρ­το­πό­λεμο.

Μήπως είμαστε, τελικά, άξιοι της μοίρας μας; Μήπως θα πρέπει να μάθουμε κάποτε ότι χωρίς αγώνες, τίποτα δεν κατα­κτιέ­ται;

Με πραγ­μα­τι­κούς όμως αγώνες και όχι με λογί­δρια, που το μόνο που προ­κα­λούν είναι εμετό;

Ας το πάρουμε χαμπάρι κι ας το χωνέ­ψουμε: Με «επα­να­στά­τες» της φακής και του τραχανά, δουλειά δεν γίνεται!

Και ενός κακού, μύρια άλλα θα έπονται.

Η «δημο­κρα­τική»