Α. Κολιάδης: Χωρίς την Αυτοδιοίκηση, πρόσωπο με πρόσωπο με τον πολίτη κράτος δεν μπορεί να σταθεί

Στα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζει η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση και στο ρόλο που δια­δρα­μα­τί­ζει ανα­φέρ­θη­κε στον χαι­ρε­τι­σμό που απηύ­θυ­νε ο δή­μαρ­χος Ρόδου και πρό­ε­δρος της ΠΕΔ κ. Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης.

«Στις ερ­γα­σί­ες του Συ­νε­δρί­ου μας υπάρ­χει χώρος και χρό­νος για ου­σια­στι­κό διά­λο­γο και ανά­πτυ­ξη κάθε προ­σέγ­γι­σης. Θα ακου­στούν όλα με επι­χει­ρή­μα­τα και με το γνω­στό μας αυ­θε­ντι­κό πάθος.Εί­μα­στε όλοι απα­ραί­τη­τοι και θα τολ­μή­σω να πω κά­ποιοι λίγο πα­ρα­πά­νω, γιατί χωρίς την Αυ­το­διοί­κη­ση, πρό­σω­πο με πρό­σω­πο με τον πο­λί­τη και την κοι­νω­νία, κρά­τος δεν μπο­ρεί να στα­θεί», υπο­γράμ­μι­σε ο Δή­μαρ­χος Ρόδου. Ανα­λυ­τι­κά ο χαι­ρε­τι­σμός του στο συ­νέ­δριο της ΚΕΔΕ:

Κυ­ρί­ες και Κύ­ριοι…

Σας κα­λω­σο­ρί­ζου­με στον  εύ­ξει­νο τόπο της Ρόδου,

Σας κα­λω­σο­ρί­ζου­με με τιμή και ευ­γνω­μο­σύ­νη στη με­γά­λη γιορ­τή της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης, στη με­γά­λη γιορ­τή της εμπρο­σθο­φυ­λα­κής της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας.

Είναι σπου­δαίο που αντα­μώ­νου­με όλοι μαζί σε έναν γό­νι­μο και πα­ρα­γω­γι­κό διά­λο­γο, με τον έναν ξε­χω­ρι­στό τόπο πλάι στον άλλον, με την Κρήτη πλάι στην Αλε­ξαν­δρού­πο­λη, με την Κε­φαλ­λο­νιά πλάι στη Χίο, με τη Θεσ­σα­λο­νί­κη πλάι στην Αθήνα.

Ο ένας πλάι στον άλλον, είναι η μόνη υπο­σχό­με­νη συν­θή­κη για ένα ευ­ή­με­ρο και αν­θε­κτι­κό μέλ­λον, όταν όλα γύρω μας κι­νού­νται με αστρο­νο­μι­κές τα­χύ­τη­τες και όταν η μία μέρα ανα­τρέ­πει την άλλη.

Οποια­δή­πο­τε άλλη πρό­τα­ση συ­νύ­παρ­ξης, μα­κριά από τη συ­νερ­γα­σία και τη συ­νέρ­γεια, θα είναι συ­ντα­γή απο­τυ­χί­ας, ίσως και ολέ­θρου.

Αυτό δε ση­μαί­νει ότι θα εί­μα­στε και υπο­χω­ρη­τι­κοί όταν και όπου δεν μας απο­δί­δε­ται αυτό που δι­καιού­μα­στε. Παι­χνί­δια μη­δε­νι­κού αθροί­σμα­τος δεν εί­μα­στε δια­τε­θει­μέ­νοι να παί­ξου­με. Θέ­λου­με συ­νερ­γα­τι­κό­τη­τα, σύ­μπνοια, και λύ­σεις αμοι­βαί­ου οφέ­λους. Θέ­λου­με την άρι­στη λύση στα προ­βλή­μα­τά μας.

Όσο υπο­χω­ρη­τι­κοί χρειά­στη­κε να εί­μα­στε μέχρι τώρα, για να βά­λου­με πλάτη στην δε­κα­ε­τή θύ­ελ­λα των δη­μο­σιο­νο­μι­κών προ­σαρ­μο­γών (μνη­μό­νια κατά το κοινό) το κά­να­με.

Όλοι γνω­ρί­ζου­με ότι η Αυ­το­διοί­κη­ση θυ­σί­α­σε με­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στιαία προ­ϊ­όν από κάθε άλλο επί­πε­δο της διοί­κη­σης. Σή­με­ρα δεν βρι­σκό­μα­στε στο ίδιο πε­ρι­βάλ­λον ούτε βέ­βαια έχου­με βγει στον ωκε­α­νό της αφθο­νί­ας. Όμως… δεν θα υστε­ρού­με για να ευ­η­με­ρούν άλλα επί­πε­δα.

Εί­μα­στε όλοι απα­ραί­τη­τοι και θα τολ­μή­σω να πω κά­ποιοι λίγο πα­ρα­πά­νω, γιατί χωρίς την Αυ­το­διοί­κη­ση, πρό­σω­πο με πρό­σω­πο με τον πο­λί­τη και την κοι­νω­νία, κρά­τος δεν μπο­ρεί να στα­θεί.

Στις ερ­γα­σί­ες του Συ­νε­δρί­ου μας υπάρ­χει χώρος και χρό­νος για ου­σια­στι­κό διά­λο­γο και ανά­πτυ­ξη κάθε προ­σέγ­γι­σης. Θα ακου­στούν όλα με επι­χει­ρή­μα­τα και με το γνω­στό μας αυ­θε­ντι­κό πάθος.

Σε αυτόν τον χαι­ρε­τι­σμό όμως, επι­τρέψ­τε μου να σταθώ για λίγο μπρο­στά στο με­γα­λείο των νη­σιών μας και θα μι­λή­σω επί της αρχής.

Θέλω να φέ­ρου­με στο μυαλό μας τον χάρτη της Ελ­λά­δας. Και τώρα από τον χάρτη αυτό να αφαι­ρέ­σου­με όλα τα νησιά της.

Και από όλα τα αφιε­ρώ­μα­τα πα­γκο­σμί­ως να αφαι­ρέ­σου­με τις ει­κό­νες από τα νησιά της.

Και από τα με­γά­λα κα­λο­καί­ρια μας να σβή­σου­με τα νησιά της.

Δεν θα είναι πια η Ελ­λά­δα. Θα είναι κάτι άλλο. Αλλά όχι η Ελ­λά­δα όπως την ξέ­ρου­με.

Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα, αυτή η ορ­φα­νή λέξη που σπά­νια συ­να­ντά­με στα εθνι­κά και ευ­ρω­παϊ­κά θε­σμι­κά κεί­με­να, για εμάς τους νη­σιώ­τες έχει πε­ριε­χό­με­νο.

Είναι ταυ­τό­ση­μη με τη μο­να­δι­κό­τη­τα. Είναι ταυ­τό­ση­μη με την αυ­τορ­ρύθ­μι­ση και τη συ­νο­χή. Οι κοι­νό­τη­τές μας είναι από τις πιο προ­σαρ­μο­στι­κές κοι­νό­τη­τες και τις πλέον πο­λυ­μή­χα­νες. Η απο­μό­νω­ση οδη­γεί μα­θη­μα­τι­κά σε μία μο­να­δι­κή συμ­βί­ω­ση, αρι­στο­τε­χνι­κά δη­μιουρ­γι­κή και εξαι­ρε­τι­κά απλή.

Μια μπλε πι­νε­λιά, λίγος ασβέ­στης και μία ψα­ρό­πλα­κα, συ­νέ­θε­σαν όσα η οι­κου­μέ­νη σή­με­ρα θαυ­μά­ζει και καρ­τε­ρά­ει. Την ομορ­φιά μας τη χρω­στά­με στους αν­θρώ­πους μας ανά το χρόνο. Στη σοφία τους και την προ­κο­πή τους.

Η απεί­ρου κάλ­λους αρ­χι­τε­κτο­νι­κή στα κυ­κλα­δί­τι­κα χωριά δεν ήρθε μέσα από νό­μους και δια­τάγ­μα­τα. Ήρθε από τη σοφία των παπ­πού­δων μας και των για­γιά­δων μας. Σή­με­ρα στον ανοι­χτό κόσμο, οι κοι­νό­τη­τές μας εξε­λίσ­σο­νται με ει­σα­γό­με­νο τρόπο ζωής και ανά­πτυ­ξης. Η ζωή προ­χω­ρά­ει. Κιν­δυ­νεύ­ου­με όμως να χά­σου­με τη μο­να­δι­κό­τη­τά μας όχι από τον ει­σα­γό­με­νο τρόπο αλλά από αγκυ­λώ­σεις μίας κε­ντρι­κής διοί­κη­σης που δεν μπο­ρεί να αντι­λη­φθεί τη ση­μαί­νει να είσαι νη­σιώ­της. Εάν από κάτι πρέ­πει να προ­στα­τευ­τεί ο μο­να­δι­κός πλού­τος μας, δεν είναι από τους ντό­πιους. Είναι από τον κακό εαυτό της κε­ντρι­κής εξου­σί­ας.

Αξιό­τι­μοι σύ­νε­δροι, ιδιαί­τε­ρο χώρο σε κάθε τι που κά­νου­με και προ­γραμ­μα­τί­ζου­με, πρέ­πει να κα­τέ­χουν τα μικρά μας νησιά. Στις πιο ηρω­ι­κές κοι­νό­τη­τές μας.  Οι δή­μαρ­χοι των μι­κρών νη­σιών ση­κώ­νουν ένα τε­ρά­στιο βάρος, προ­σπα­θώ­ντας να δια­τη­ρή­σουν βιώ­σι­μες τις κοι­νό­τη­τες και να αντα­πο­κρι­θούν σε απαι­τή­σεις που συχνά ξε­περ­νούν τις δυ­να­τό­τη­τες και τους πό­ρους που τους δια­τί­θε­νται.  Και μην ξε­χνά­με ότι αμεί­βο­νται… με το κε­φά­λι. Όσο πιο λίγα τα κε­φά­λια τόσο ποιο χα­μη­λή η αντι­μι­σθία.

Κλεί­νο­ντας θέλω να χαι­ρε­τή­σω με ικα­νο­ποί­η­ση τη νέα εξέ­λι­ξη του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου που πε­ρι­μέ­νου­με.

Δύο δε­κα­ε­τί­ες τώρα βα­σα­νι­ζό­μα­στε, και ο πρώ­τος και ο δεύ­τε­ρος βαθ­μός, με τις αρ­μο­διό­τη­τες. Πού φτά­νει η δική μου και πού ξε­κι­νά­ει του άλλου. Μπρο­στά με κοι­νω­νί­ες δυ­να­μι­κές με με­τα­βαλ­λό­με­νες ανά­γκες, πολ­λές φορές τα χέρια μας είναι δε­μέ­να.

Μέχρι να τη­ρή­σου­με τις πο­λύ­πλο­κες, δαι­δα­λώ­δεις και χρο­νο­βό­ρες γρα­φειο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες που επι­βάλ­λο­νται από κάθε κε­ντρι­κή αρχή, η κοι­νω­νι­κή ανά­γκη έχει ήδη με­τα­βλη­θεί.

Επι­τέ­λους υπάρ­χει σή­με­ρα ισχυ­ρή βού­λη­ση και σο­βα­ρός προ­γραμ­μα­τι­σμός να απο­κτή­σου­με έναν Ενιαίο Κώ­δι­κα Αυ­το­διοί­κη­σης, με ξε­κά­θα­ρα λει­τουρ­γι­κά πεδία και ξε­κά­θα­ρες σχέ­σεις με την Κε­ντρι­κή διοί­κη­ση. Είμαι πε­πει­σμέ­νος ότι ο Υπουρ­γός μας ο κ. Λι­βά­νιος θα βάλει τη σφρα­γί­δα του και σε αυτό το επί­τευγ­μα.

Ελ­πί­ζω κ. Υπουρ­γέ να ανα­θε­ω­ρή­σε­τε και τη μά­στι­γα της πε­ρι­βό­η­της κι­νη­τι­κό­τη­τας που απο­ψι­λώ­νει το δυ­να­μι­κό μας χωρίς ανα­πλή­ρω­ση με νέα στε­λέ­χη.

Έχου­με επί­γνω­ση της αξίας μας, θέ­λου­με αυτά που δι­καιού­μα­στε.  Ας αξιο­ποι­ή­σου­με αυτό το Συ­νέ­δριο ως ένα βήμα προς τα εμπρός. Ας δε­σμευ­τού­με να ενι­σχύ­σου­με τη συ­νερ­γα­σία μας και να προ­χω­ρή­σου­με σε πρα­κτι­κές και άμε­σες λύ­σεις που θα κα­λύ­ψουν τις ανά­γκες των νη­σιών μας. Ας επεν­δύ­σου­με στη δια­βού­λευ­ση, στην αλ­λη­λεγ­γύη και στην εμπι­στο­σύ­νη με­τα­ξύ μας.

Στο πλαί­σιο αυτό, επι­θυ­μώ να ευ­χα­ρι­στή­σω όλους τους συ­να­δέλ­φους μου από τους Δή­μους της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου για τη στή­ρι­ξη και την εμπι­στο­σύ­νη τους.

Μαζί, έχου­με τη δύ­να­μη να αλ­λά­ξου­με την κα­τά­στα­ση, να επα­να­στα­τή­σου­με και να βελ­τιώ­σου­με την ποιό­τη­τα ζωής για όλους τους κα­τοί­κους των νη­σιών μας.

Και να δια­βε­βαιώ­σω τους κα­τοί­κους του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου ότι εί­μα­στε εδώ, απο­φα­σι­σμέ­νοι να διεκ­δι­κή­σου­με, να αγω­νι­στού­με και να κερ­δί­σου­με το μέλ­λον που τους αξί­ζει.