A. Mητρόπουλος: «Η χρονιά που έρχεται θα είναι βασανιστική και καταστροφική για την ελληνική κοινωνία»

Κύριε Μητρό­πουλε, πώς είδατε τις εξαγ­γε­λίες του πρω­θυ­πουρ­γού από την ΔΕΘ; Τελικά μπορεί να πείσει και πάλι τον ελλη­νικό λαό με τις υπο­σχέ­σεις του κυρίως με αυτές τις εξε­λί­ξεις σε ό,τι αφορά τις συντά­ξεις;

Οι εξαγ­γε­λίες ήταν, ως συνήθως, προ­ε­κλο­γι­κές. Και είναι τμήμα του τελικού αφη­γή­μα­τος της κυβέρ­νη­σης που δήθεν απο­δει­κνύει την αυτο­νο­μία της εσω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής τάξης έναντι των δανει­στών, αφού ο κύριος κορμός του είναι η έξοδος από τα Μνη­μό­νια και η ανά­κτηση της οικο­νο­μι­κής και δημο­σιο­νο­μι­κής κυριαρ­χίας.

Όλοι οι Έλληνες ασφαλώς γνω­ρί­ζουν ότι συμ­βαί­νει το εντελώς αντί­θετο. Η χρονιά που μας έρχεται είναι μια περί­ο­δος βασα­νι­στική και κατα­στρο­φική για την ελλη­νική κοι­νω­νία:

-οι πλει­στη­ρια­σμοί ακι­νή­των (οικιών και επαγ­γελ­μα­τι­κών χώρων) έχουν προ­γραμ­μα­τι­στεί στις 50.000, δηλαδή υπερ­δε­κα­πλά­σιοι σε σχέση με το 2018,

-η απο­ποί­ηση της οικο­γε­νεια­κής περιου­σίας από τα παιδιά και τα εγγόνια λαμ­βά­νει τη μορφή καται­γί­δας,

-ο δια­χρο­νι­κός άυλος και υλικός πλούτος της πατρί­δας, μηδέ εξαι­ρου­μέ­νων των μνη­μείων, ιστο­ρι­κών και αρχαιο­λο­γι­κών χώρων κ.λπ. υπο­θη­κεύ­ο­νται και «αξιο­ποιού­νται» προς εξα­σφά­λιση της έγκαι­ρης πλη­ρω­μής των δανείων,

-ο μικροϊ­διο­κτη­τι­κός τρόπος παρα­γω­γής κατα­στρέ­φε­ται και όλο και περισ­σό­τε­ροι Έλληνες πιάνουν σειρά στα συσ­σί­τια.

Όλες οι συντά­ξεις, μα κυρίως αυτές των νέων συντα­ξιού­χων, γίνο­νται απλά επι­δό­ματα με τα νέα χαμηλά ποσοστά ανα­πλή­ρω­σης του νόμου Κατρού­γκα­λου. Και όλοι οι συντα­ξιού­χοι μας, παλιοί και νέοι, συντη­ρούν τον ΕΟΠΥΥ με τις ανα­γκα­στι­κές κρα­τή­σεις των συντά­ξεών τους˙ κάτι πρω­το­φα­νές αν σκε­φτούμε πως κάποτε η παρούσα κυβέρ­νηση κατη­γο­ρούσε ως αντι­πο­λί­τευση τους προη­γού­με­νους που είχαν βάλει 3 ή 5 ευρώ για την επί­σκεψη στο Νοσο­κο­μείο…

Πρό­σφατα δηλώ­σατε ότι η Συμ­φω­νία των Πρεσπών είναι νομικά άκυρη ενώ η κύρωση από τη Βουλή θα είναι παρά­νομη. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Στα άρθρα 1 και 4 (εδ. γ) της Συμ­φω­νίας των Πρεσπών ανα­φέ­ρε­ται ότι το δεύτερο συμ­βαλ­λό­μενο μέρος (δηλ. τα Σκόπια) μπορεί να κάνει δημο­ψή­φι­σμα, δηλαδή να την θέσει για έγκριση ή όχι υπό την κρίση του λαού.

Από τη στιγμή, όμως, που έγινε χρήση αυτού τού προ­αι­ρε­τι­κού κατά τη Συμ­φω­νία μέτρου, τότε το απο­τέ­λε­σμά του δεσμεύει όλα τα εσω­τε­ρικά όργανα της χώρας αφού η πρω­το­γε­νής και άμεση απόφαση του λαού είναι υπέρ­τερη όλων των άλλων απο­φά­σεων εσω­τε­ρι­κών οργάνων.

Εξάλλου ο λαός των Σκοπίων (στη συντρι­πτική του πλειο­ψη­φία) αρνή­θηκε να συμ­με­τά­σχει στο δημο­ψή­φι­σμα, δηλαδή εμμέσως απέρ­ριψε τη Συμ­φω­νία. Έτσι το δημο­ψή­φι­σμα καθί­στα­ται άκυρο αφού, κατά το Σύνταγμα της FYROM, για να είναι έγκυρο πρέπει να συμ­με­τέ­χει το 50% συν 1 των εγγε­γραμ­μέ­νων στους εκλο­γι­κούς κατα­λό­γους.

Επο­μέ­νως αυτή η άρνηση του λαού των Σκοπίων δεσμεύει κατ’ ουσίαν και την ελλη­νική Βουλή, ασχέτως αν όλοι οι διε­θνείς παρά­γο­ντες προ­σποιού­νται ότι προ­σμε­τρώ­νται μόνον οι ψηφί­σα­ντες!!! Γιατί αν εφαρ­μο­στεί η Συμ­φω­νία ερήμην του Σκο­πια­νού λαού, τότε θα εγερ­θούν πολύ μεγα­λύ­τερα άλυτα ζητή­ματα.

Η αντι­δη­μο­κρα­τική αυτή αντί­ληψη καταρ­ρα­κώ­νει τη Δημο­κρα­τία και δια­μη­νύει στους λαούς ότι η έκφρασή του δεν λογα­ριά­ζε­ται και ότι αρκεί η ενεργός παρου­σία μιας καθο­δη­γού­με­νης και παρα­πλα­νη­μέ­νης μειο­ψη­φίας για να απο­φα­σί­ζει.

Κατ’ ακο­λου­θίαν καθένας δημο­κρα­τι­κός ερμη­νευ­τής των ιεραρ­χή­σεων τής λαϊκής κυριαρ­χίας οφείλει να πει την αλήθεια: ότι δηλαδή η δια­δι­κα­σία πρέπει να στα­μα­τή­σει γιατί δεν πλη­ρού­ται ο ουσιω­δέ­στε­ρος όλων όρος για την αποδοχή του. Εκτός αν ορι­σμέ­νοι ενστερ­νί­ζο­νται την ιδέα ότι η Βουλή είναι υπεράνω του δημο­κρα­τι­κώς Δρώντος Λαού, δηλαδή η έμμεση έκφραση υπερ­τε­ρεί της άμεσης, κάτι εντελώς αδια­νό­ητο στη συνταγ­μα­τική θεωρία και πράξη.

Οι δανει­στές, σύμφωνα με το πνεύμα του τρίτου υπερΜνημονίου, ζητούν τη δέσμευση και υπαγωγή στο υπερΤαμείο όλης της ακί­νη­της περιου­σίας των Ασφα­λι­στι­κών Ταμείων, ως ΝΠΔΔ. Πώς το σχο­λιά­ζετε αυτό;

Όλη η περιου­σία των επι­μέ­ρους Ταμείων μετα­βι­βά­στηκε νομο­θε­τικά στον ΕΦΚΑ και όλη η περιου­σία του ΕΦΚΑ εντά­χθηκε στο υπερΤαμείο για την ασφά­λεια της πλη­ρω­μής των δόσεων των δανείων. Είναι πρω­το­φα­νές στην ιστορία της Ευρώπης και της πολι­τι­σμέ­νης ανθρω­πό­τη­τας και αυτό δεν έπρεπε να το ζητή­σουν οι Ευρω­παίοι ούτε να το εκτε­λέ­σουν οι Έλληνες αφού καθιστά τη χώρα εντελώς υπο­χεί­ρια, ανάπηρη και ανί­σχυρη πολύ περισ­σό­τερο που, πλην της περιου­σίας των Ταμείων, όλη η σημα­ντική δημόσια περιου­σία, επι­χει­ρή­σεις και δίκτυα μαζί με τα ιστο­ρικά μνημεία και τις αρχαιό­τη­τες υπή­χθη­σαν στην ίδια υποτελή δια­δι­κα­σία της αλλο­τρί­ω­σης και δέσμευ­σης.

Ποιος θα λάβει, άλλωστε, σοβαρά μια χώρα όταν τα κύρια παρα­γω­γικά της μέσα βρί­σκο­νται υπό τη δέσμευση των δανει­στών ή υπό τη μακρό­χρονη μίσθωση ή την κυριό­τητά τους, όπως συμ­βαί­νει με τις σπου­δαιό­τε­ρες υπο­δο­μές της χώρας;

Έχει ενδια­φέ­ρον να μου μιλή­σετε για την επέ­κταση των Συλ­λο­γι­κών Συμ­βά­σεων Εργα­σίας. Τελικά είναι προς όφελος των εργα­το­ϋ­παλ­λή­λων ή η κυβέρ­νηση τοΎς εμπαί­ζει κανο­νικά;

Οι περισ­σό­τε­ρες των ΣΣΕ που επε­κτά­θη­καν, περιεί­χαν μειώ­σεις για τους εργα­ζο­μέ­νους και επο­μέ­νως οι ελά­χι­στες αυξή­σεις δεν δημιουρ­γούν κανένα θετικό προη­γού­μενο. Όπως γνω­ρί­ζετε, άλλωστε, είμαστε υπό το καθε­στώς τού καθο­ρι­σμού από τον υπουργό Εργα­σίας του κατώ­τα­του μισθού κ.λπ., με τον ΟΜΕΔ εντελώς παρα­γκω­νι­σμένο και τους ταξι­κούς αντι­πά­λους (ή άλλως πως «κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους») να αδυ­να­τούν να παρέμ­βουν με απο­φα­σι­στι­κές και κυρί­αρ­χες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. Αυτό απο­τε­λεί τον μείζονα αυταρ­χι­σμό στις εργα­σια­κές σχέσεις κάτι που προ­πα­γάν­δισε κι επέβαλε η Σχολή του Σικάγο (Φρί­ντμαν), την κατάρ­γηση δηλαδή των ελεύ­θε­ρων συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων και τον καθο­ρι­σμό από το κράτος των κυρί­αρ­χων μεγεθών.

Θα ήθελα το σχόλιό σας για τον περί­φημο «υπο­κα­τώ­τατο» μισθό. Ποιους αφορά και προς όφελος ποίων μπορεί να λει­τουρ­γή­σει;

Ο «υπο­κα­τώ­τα­τος» μισθός αφορά κυρίως στα προ­γράμ­ματα του κράτους και του υπουρ­γείου Εργα­σίας αφού με τη μέθοδο της κατά­τμη­σης μιας θέσης εργα­σίας (π.χ. των 1.000 ή 1.200 ευρώ) δημιουρ­γού­νται 2 ή/και 3 θέσεις προ­σω­ρι­νής απα­σχό­λη­σης που πλη­ρώ­νο­νται με τον «υπο­κα­τώ­τατο».

Αυτό δίνει και ένα σήμα στις ιδιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις, κυρίως τις περι­στα­σια­κές, να μειώ­νουν ακόμη περισ­σό­τερο τις αμοιβές των νέων εργα­ζο­μέ­νων. Οι αμοιβές αυτές δημιουρ­γούν τη νέα γενιά των φτωχών εργα­ζο­μέ­νων («working poors») και είναι μία από τις κυριό­τε­ρες αιτίες της νεα­νι­κής μετα­νά­στευ­σης («brain drain»).

Έτσι, δυστυ­χώς, η ρήτρα της εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης (που είναι η «ψυχή» των Μνη­μο­νίων) θα υλο­ποι­η­θεί πλη­ρέ­στερα από κάθε άλλον από μια κυβέρ­νηση που ήρθε στην εξουσία με την εντελώς αντί­θετη επαγ­γε­λία.