Διαφωνεί η Μ. Ιατρίδη στη δημιουργία κέντρων προσωρινής υποδοχής παράνομων μεταναστών

Την κάθετη δια­φω­νία της στη δημιουρ­γία κέντρων προ­σω­ρι­νής υπο­δο­χής παρά­νο­μων μετα­να­στών στα Δωδε­κά­νησα εξέ­φρασε, για μια ακόμη φορά, η Μίκα Ιατρίδη στη σύσκεψη για την παρά­νομη μετα­νά­στευση που διε­ξή­χθη το πρωί του Σαβ­βά­του, 5 Ιουλίου, στη Ρόδο.

Η βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου στην παρέμ­βαση της σημεί­ωσε ότι τα κέντρα αυτά θα λει­τουρ­γή­σουν ως μαγνή­της για την προ­σέλ­κυση και άλλων παρά­νο­μων μετα­να­στών, όπως συνέβη και στα νησιά του βορειο­α­να­το­λι­κού Αιγαίου.

«Σε ποια νησιά της Δωδε­κα­νή­σου θα δημιουρ­γη­θούν τα κέντρα αυτά και σε ποιες, ακριβώς, περιο­χές των νησιών;», ρώτησε η Μίκα Ιατρίδη και, το κυριό­τερο, συμπλή­ρωσε, «για πόσες ημέρες θα μένουν στα νησιά οι μετα­νά­στες και πού ακριβώς θα προ­ω­θού­νται;»

«Μου κάνει εντύ­πωση», σημεί­ωσε, ακόμη, η βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, «που για ένα τόσο σημα­ντικό ζήτημα οι κυβερ­νη­τι­κοί βου­λευ­τές δεν είναι εδώ σήμερα, να μας πουν τις απόψεις τους και τις θέσεις τους».

Η Μίκα Ιατρίδη, σημεί­ωσε παράλ­ληλα την ανάγκη οι παρά­νο­μοι μετα­νά­στες να προ­ω­θού­νται στα ήδη υπάρ­χο­ντα κέντρα άμεσα και αυτό μπορεί να γίνει με την καλύ­τερη στε­λέ­χωση του Λιμε­νι­κού Σώματος και της Αστυ­νο­μίας.

Στην παρέμ­βαση της, η Μίκα Ιατρίδη ανα­φέρ­θηκε, ακόμη, στην ευρω­παϊκή διά­σταση του προ­βλή­μα­τος και παρου­σί­ασε συγκε­κρι­μένα στοι­χεία για την έκταση του, τη στάση της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και της Frontex. Παράλ­ληλα, σημεί­ωσε ότι η κυβέρ­νηση θα πρέπει να ανα­ζη­τή­σει συμ­μα­χίες με χώρες που αντι­με­τω­πί­ζουν το ίδιο πρό­βλημα, όπως η Ιταλία.

Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας την παρέμ­βαση της, η Μίκα Ιατρίδη τόνισε ότι οι Λιμε­νι­κοί και οι Αστυ­νο­μι­κοί επι­τε­λούν έναν άθλο, ενώ το ζήτημα της παρά­νο­μης μετα­νά­στευ­σης θα πρέπει να αντι­με­τω­πι­στεί συνο­λικά. Για το λόγο αυτό, η Μίκα Ιατρίδη ανέφερε ορι­σμέ­νες θέσεις για την αντι­με­τώ­πιση του ζητή­μα­τος, από τη φύλαξη των συνόρων ως και το πώς οι παρά­νο­μοι μετα­νά­στες θα πρέπει να ελέγ­χο­νται απο­τε­λε­σμα­τικά, από τη στιγμή που κατα­φέρ­νουν και δια­βιούν στην Ελλάδα.

Ακο­λου­θούν σημεία της παρέμ­βα­σης της Μίκας Ιατρίδη:

Καταρ­χήν να ξεκι­νήσω και να πω ότι οι Λιμε­νι­κοί και οι Αστυ­νο­μι­κοί επι­τε­λούν έναν άθλο. Και πρέπει να προ­χω­ρή­σουν οι δια­δι­κα­σίες, ώστε να μπορούν να εμβο­λιά­ζο­νται εγκαί­ρως, προ­κει­μέ­νου να προ­στα­τεύ­ο­νται απο­τε­λε­σμα­τικά από τις ασθέ­νειες.

Λέγο­ντας αυτό, θα ήθελα να ξεκι­νήσω λέγο­ντας ότι, δυστυ­χώς, η Ευρώπη δεν έχει αντι­λη­φθεί ότι δεν είμαστε μόνο τα σύνορα της Ελλάδας, είμαστε και τα σύνορα της Ευρώπης.

Η παρά­νομη μετα­νά­στευση είναι ταυ­τό­χρονα ένα ζήτημα ανθρω­πι­στικό, κοι­νω­νικό, οικο­νο­μικό, πολι­τικό και εθνικής ασφα­λείας.

Ως γνωστόν, η Ελλάδα έχει μετα­τρα­πεί στην πύλη εισόδου παρά­νο­μων μετα­να­στών στην ΕΕ, μεταξύ των ετών 2004-2008 ο αριθμός των συλ­λή­ψεων παρά­νο­μων μετα­να­στών αυξή­θηκε. Σύμφωνα με την Ανάλυση Κιν­δύ­νου 2010 της Frontex, η Ελλάδα αριθμεί το 75% των συλ­λή­ψεων για παρά­νομη είσοδο συνόρων στην ΕΕ.

Τα στοι­χεία των συλ­λή­ψεων που έγιναν από τις αστυ­νο­μι­κές και τις λιμε­νι­κές αρχές δεί­χνουν ότι, παρά την οικο­νο­μική κρίση, παρα­τη­ρή­θηκε έξαρση παρά­νο­μων μετα­να­στών στη χώρα το 2010 σε σχέση με το 2009.

Επίσημη, ακριβής εκτί­μηση για τον αριθμό των παρά­νο­μων μετα­να­στών δεν υπάρχει. Ο Πρω­θυ­πουρ­γός κ. Σαμαράς έχει κάνει λόγο άλλοτε για 2 εκατ., άλλοτε για περισ­σό­τερο από 1 εκατ. και άλλοτε για αριθμό ίσο με αυτόν των ανέργων στη χώρα, δηλαδή περίπου 1,3 – 1,5 εκατ. Από την αλλη πλευρά ο κ. Δένδιας έχει μιλήσει για 700 με 800 χιλιά­δες ενώ τα στοι­χεία της ΕΛΣΤΑΤ τοπο­θε­τούν τον αριθμό λίγο πάνω από το 1 εκατ.

Προ­κει­μέ­νου να κατα­νο­ή­σουμε το μέγεθος του προ­βλή­μα­τος που αντι­με­τω­πί­ζει η χώρα αρκεί να σκε­φτούμε πως, ενώ στην Ευρω­παϊκή Ένωση των 500 εκατ. οι παρά­νο­μοι μετα­νά­στες ανα­λο­γούν, περίπου, στο 1,8% του πλη­θυ­σμού, στην Ελλάδα των 11 εκατ. το αντί­στοιχο ποσοστό ανέρ­χε­ται στο 10% του νόμιμου πλη­θυ­σμού. Δηλαδή το πρό­βλημα στην Ελλάδα είναι πέντε φορές μεγα­λύ­τερο απ” ότι στην ΕΕ!

Αυτό, ίσως, εξηγεί και την από­σταση στην αντί­ληψη μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ σχετικά με το πόσο επι­τα­κτική είναι η ανάγκη για την αντι­με­τώ­πιση του προ­βλή­μα­τος, γεγονός το οποίο μέχρι σήμερα απο­δυ­να­μώ­νει τη δια­πραγ­μα­τευ­τική δύναμη της χώρας. Για αυτό και η ΕΕ έχει επα­να­παυ­θεί, μέσω των συν­θη­κών της Σένγκεν και του Δου­βλί­νου, και έχει αφήσει τη χώρα μας μόνη της να λύσει το πρό­βλημα.

Δεδο­μέ­νου, ωστόσο, ότι η ΕΕ συνδέει με σειρά εκθέ­σεων της την παρά­νομη μετα­νά­στευση με την ανα­ζή­τηση πρό­σβα­σης σε παρά­νομη εργασία και καθώς η Ελλάδα στη­ρί­ζε­ται οικο­νο­μικά – με πολύ σκληρά και αιμα­τηρά μέτρα – εδώ και τέσσερα χρόνια με δάνεια κρατών της ευρω­ζώ­νης τα οποία οι πολίτες τους θα ήθελαν να δουν να απο­πλη­ρώ­νο­νται στο μεγα­λύ­τερο δυνατό βαθμό, η ανά­δειξη του προ­βλή­μα­τος της παρά­νο­μης μετα­νά­στευ­σης θα πρέπει να συν­δε­θεί με την οικο­νο­μική κατά­σταση της Ελλάδας και την ικα­νό­τητα της να ανα­κάμ­ψει και να βγει απ” την κρίση ή όχι.

Στην προ­σπά­θεια της αυτή, η Ελλάδα μπορεί και θα πρέπει να ανα­ζη­τή­σει συμ­μά­χους σε χώρες που βρί­σκο­νται πιο κοντά στην ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα, όπως η Ιταλία.

Ο αγώνας κατά της παρά­νο­μης μετα­νά­στευ­σης δεν μπορεί να διε­ξά­γε­ται μόνο στα σύνορα αλλά θα πρέπει επίσης να διε­ξα­χθεί απέ­να­ντι στις ελά­χι­στες εκείνες εται­ρίες και εργο­δό­τες που απα­σχο­λούν παρά­νο­μους εργάτες, παρέ­χο­ντας τους το κίνητρο να έρθουν στην Ελλάδα και τη δυνα­τό­τητα να δια­μεί­νουν σε αυτήν.

Είναι σημα­ντικό για μας να ξεκα­θα­ρί­σουμε ότι δεν θα ανε­χτούμε πλέον την παρά­νομη εργασία και είναι εξίσου σημα­ντικό για αυτούς οι οποίοι επι­χει­ρούν να εισέλ­θουν στην ευρω­παϊκή επι­κρά­τεια με κάθε τίμημα – ορι­σμέ­νες φορές πλη­ρώ­νο­ντας με την ίδια τους τη ζωή – να κατα­νο­ή­σουν ότι υπάρχει μόνο ένας εφικτός δρόμος: η νόμιμη μετα­νά­στευση, με όλα τα δικαιώ­ματα και τις ευκαι­ρίες που τη συνο­δεύ­ουν.

Θα ήθελα να κατα­θέσω και ορι­σμέ­νες θέσεις:

Αρχικά, να δηλώσω πως θεωρώ ότι τα σύνορα μας πρέπει να προ­στα­τευ­τούν με κάθε νόμιμο μέσο, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και φραχτών όπου είναι εφικτό. Ένας φράχτης / τείχος, δεν είναι τίποτε άλλο από ένας πολ­λα­πλα­σια­στής της δύναμης των σωμάτων που φρου­ρούν τα σύνορα.

Όσο πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κός ο φράχτης σε μία περιοχή τόσο λιγό­τερα τα άτομα που απαι­τού­νται για την περι­φρού­ρηση της. Οι παρά­νο­μοι μετα­νά­στες απο­φεύ­γουν περιο­χές με φράχτες και αυτό επι­τρέ­πει στο κράτος να συγκε­ντρώ­σει περισ­σό­τε­ρους συνο­ριο­φύ­λα­κες σε άλλες περιο­χές και ιδιαί­τερα στη Ρόδο και τα Δωδε­κά­νησα.

Χρεια­ζό­μα­στε περισ­σό­τε­ρους πόρους. Περισ­σό­τε­ρες περι­πο­λίες, περισ­σό­τε­ρους συνο­ριο­φύ­λα­κες, περισ­σό­τερη ενί­σχυση των λιμε­νι­κών σωμάτων, περισ­σό­τε­ρους επι­θε­ω­ρη­τές εργα­σίας, κλπ.

Συμ­με­τρική προ­στα­σία των συνόρων. Πρέπει να ενι­σχυ­θούν ουσια­στικά και επει­γό­ντως οι αστυ­νο­μι­κοί και λιμε­νι­κοί σταθμοί στα ακρι­τικά νησιά της Δωδε­κα­νή­σου έτσι ώστε η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα τους να αυξηθεί του­λά­χι­στον στα επίπεδα αυτής του Έβρου. Η ασύμ­με­τρη προ­στα­σία των συνόρων έχει προ­κα­λέ­σει την αποφυγή εισόδου παρά­νο­μων μετα­να­στών από τον Έβρο και την προ­τί­μηση της εισόδου από τα Δωδε­κά­νησα. Άμεση αντι­με­τώ­πιση της υπο­στε­λέ­χω­σης των υπη­ρε­σιών Αστυ­νο­μίας και Λιμε­νι­κού. Απαλ­λαγή της ΕΛ.ΑΣ. και του Λιμε­νι­κού από τις υπη­ρε­σίες φρο­ντί­δας των μετα­να­στών και μετα­φορά αυτής της υπο­χρέ­ω­σης σε ειδι­κούς οργα­νι­σμούς.

Οποιοσ­δή­ποτε συλ­λη­φθεί για παρά­νομη είσοδο ή διαμονή στη χώρα να μη μπορεί ποτέ να επι­στρέ­ψει νόμιμα. Ως γνωστόν ένα σημα­ντικό ποσοστό των παρά­νο­μων οικο­νο­μι­κών μετα­να­στών έρχεται στην Ελλάδα νόμιμα και στη συνέ­χεια παρα­βιά­ζουν τη διάρ­κεια της βίζας τους ενώ κάποιοι χρη­σι­μο­ποιούν και πλαστά έγγραφα.

Μία πρόταση για την αντι­με­τώ­πιση αυτής της κατά­στα­σης είναι κάθε σύλληψη παρά­νο­μου μετα­νά­στη να συνο­δεύ­ε­ται από τη λήψη δακτυ­λι­κών απο­τυ­πω­μά­των και την ισόβια απα­γό­ρευση της εισόδου στη χώρα, έτσι ώστε αν συλ­λη­φθεί ξανά να απε­λαύ­νε­ται αμέσως, με συνο­πτι­κές δια­δι­κα­σίες.

Επίσης, ο οργα­νι­σμός συνο­ρια­κής ασφά­λειας FRONTEX πρέπει επι­τέ­λους να διευ­ρυν­θεί ούτως ώστε να μπορεί να ανα­πτυ­χθεί απο­τε­λε­σμα­τικά. Πίεση προς αυτήν την κατεύ­θυνση στην ΕΕ.

Τέλος, λέω κατη­γο­ρη­μα­τικά όχι στη δημιουρ­γία κέντρου πρώτης υπο­δο­χής σε ακρι­τι­κές περιο­χές.Η εμπει­ρία από τη Σάμο και τη Μυτι­λήνη έχει δείξει ότι τέτοια κέντρα απο­τε­λούν κράχτες για τους λαθρο­με­τα­νά­στες. Δεν θα γίνει το ίδιο και για την περιοχή μας;