Πρόταση του ΕΠΑΜ, για να σταματήσουν οι πνιγμοί αθώων ανθρώπων

Ενώ η Ε.Ε. προ­σποιεί­ται ότι ασχο­λεί­ται με το προ­σφυ­γι­κό με δια­σκέ­ψεις κο­ρυ­φής και με έγερ­ση τει­χών, κα­θη­με­ρι­νά αθώοι άν­θρω­ποι και παι­διά πνί­γο­νται στο Αι­γαίο, προ­σπα­θώ­ντας να ζή­σουν σε ασφά­λεια και μα­κρυά από πο­λέ­μους. Τήν ιδια στιγ­μή η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση χύνει κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα καθώς με λόγια άνευ πε­ριε­χο­μέ­νου προ­σποιεί­ται και αυτή. H Τουρ­κία, επι­τρέ­πει την ανε­μπό­δι­στη δράση των δου­λε­μπό­ρων που οδη­γούν εκα­το­ντά­δες πρό­σφυ­γες στό θά­να­το.

Το ΕΠΑΜ προ­τεί­νει τα εξής μέτρα για να στα­μα­τή­σουν οι θά­να­τοι:

1. Να κα­ταγ­γελ­θεί η Τουρ­κία και να της επι­βλη­θούν κυ­ρώ­σεις για την ανοι­κτή συ­νερ­γα­σία των αρχών με τους δου­λέ­μπο­ρους, συ­νερ­γα­σία που υπάρ­χει εδώ και χρό­νια.

2. Να εφαρ­μο­στεί αυ­στη­ρά το διε­θνές δί­καιο και οι συμ­βά­σεις στα πλαί­σια του ΟΗΕ για την με­τα­χεί­ρι­ση των προ­σφύ­γων από όλες τις χώρες υπο­δο­χής. Αυτό ση­μαί­νει ότι οι πρό­σφυ­γες δι­καιού­νται άσυλο από την πρώτη χώρα στην οποία κα­τα­φεύ­γουν. Κι αυτή είναι η Τουρ­κία. Άρ­νη­ση της χώρας αυτής να υπο­δε­χθεί τους πρό­σφυ­γες με την από­δο­ση ασύ­λου – όπως προ­βλέ­πε­ται από το δί­καιο και τους νό­μους – και κα­ταλ­λή­λων τα­ξι­διω­τι­κών εγ­γρά­φων, πρε­πει να συ­νε­πά­γε­ται κυ­ρώ­σεις εκ μέ­ρους της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας.

3. Η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση οφεί­λει να υπε­ρα­σπι­στεί το κυ­ριαρ­χι­κό δι­καί­ω­μα των ελ­λη­νι­κών αρχών να έχουν την απο­κλει­στι­κή ευ­θύ­νη διεύ­θυν­σης και δια­χεί­ρι­σης της κρί­σης, εντάσ­σο­ντας εθε­λο­ντι­κές ορ­γα­νώ­σεις, ΜΚΟ, ιδιω­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες και διε­θνείς συν­δρο­μές υπό τον άμεσο έλεγ­χο και συ­ντο­νι­σμό της δρά­σης τους. Πρέ­πει να στα­μα­τή­σει το ασύ­δο­το σα­φά­ρι δήθεν εθε­λο­ντι­κών και άλλων ύπο­πτων “αν­θρω­πι­στι­κών” ορ­γα­νώ­σε­ων με θύ­μα­τα αθώ­ους πρό­σφυ­γες για να ει­σπρά­ξουν επι­δο­τή­σεις, ή να εξυ­πη­ρε­τή­σουν γε­ω­στρα­τη­γι­κές σκο­πι­μό­τη­τες.

4. Να κα­ταγ­γελ­θει ή να ανα­στα­λεί η Σύμ­βα­ση Δου­βλί­νου 2 και να αντι­με­τω­πι­στεί η κρίση όχι ως ένα εσω­τε­ρι­κό πρό­βλη­μα της ΕΕ, αλλά ως διε­θνές. Επο­μέ­νως την ευ­θύ­νη της διευ­θέ­τη­σης, αλλά και της με­τα­φο­ράς του κό­σμου αυτού οφεί­λει να απα­σχο­λή­σει τη διε­θνή κοι­νό­τη­τα με ευ­θύ­νη του ΟΗΕ. Δεν μπο­ρούν να υπάρ­χουν κράτη, όπως οι ΗΠΑ, εμπλε­κό­με­να στους πο­λέ­μους που δη­μιουρ­γούν την πρω­το­φα­νή αυτή με­τα­κί­νη­ση προ­σφύ­γων και με­τα­να­στών και να “νί­πτουν τας χεί­ρας τους”.

5. Εαν αρ­νη­θούν ωρι­σμέ­να Κράτη-Μέλη να δε­χθούν πρό­σφυ­γες, τότε να κα­ταγ­γελ­θούν αυτά στην διε­θνή κοι­νό­τη­τα και διε­θνείς ορ­γα­νι­σμούς για συ­νερ­γα­σία σέ μα­ζι­κή δο­λο­φο­νία αν­θρώ­πων, η οποία στοι­χειω­θε­τεί έγκλη­μα κατά της αν­θρω­πό­τη­τας.

Με λόγια και δια­σκέ­ψεις δεν σώ­ζο­νται αν­θρώ­πι­νες ψυχές. Μόνο με πρά­ξεις και δρά­σεις απο­φεύ­γο­νται οι θά­να­τοι.

Και το ΕΠΑΜ προ­τεί­νει συ­γκε­κρι­μέ­νες δρά­σεις.