Ο πόλεμος της ξαπλώστρας στις πισίνες – Τουρίστες στη Ρόδο κατέφυγαν στο δικαστήριο

Ο πόλεμος της ξαπλώ­στρας στις πισίνες των ξενο­δο­χείων είναι μία ενο­χλη­τική συνή­θεια που στερεί από πολλούς επι­σκέ­πτες ένα βασικό δικαί­ωμά τους, όπως απο­φάν­θηκε δικα­στή­ριο στη Γερ­μα­νία.

Πολλοί ένοικοι ξενο­δο­χείων κατε­βαί­νουν χαρά­ματα για να αφήσουν τις πετσέ­τες τους στις ξαπλώ­στρες, εξα­σφα­λί­ζο­ντας μία από τις λίγες – ανα­λο­γικά με τον αριθμό των δωμα­τίων – θέσεις στις πισίνες. Οι ίδιοι μπορεί να εμφα­νι­στούν και να κάνουν χρήση της πισίνας μετά από ώρες, γνω­ρί­ζο­ντας ότι οι ξαπλώ­στρες και οι ομπρέ­λες τους περι­μέ­νουν.

από healthstories

Ο πόλεμος της ξαπλώ­στρας στα δικα­στή­ρια

Η υπόθεση που εκδι­κά­στηκε πρό­σφατα από το Πρω­το­δι­κείο του Ανό­βε­ρου φέρνει στην επι­φά­νεια τη νομική πλευρά του ζητή­μα­τος.

Του­ρί­στες που είχαν κλείσει πακέτο δια­κο­πών στη Ρόδο κατήγ­γει­λαν ότι ενώ το ξενο­δο­χείο είχε θεσπί­σει κανόνα απα­γό­ρευ­σης κρά­τη­σης ξαπλώ­στρας, στην πράξη δεν τον εφάρ­μοζε. Οι ίδιοι σεβά­στη­καν τον κανο­νι­σμό, όμως, όπως ισχυ­ρί­στη­καν, τελικά δεν κατά­φερ­ναν να βρουν ξαπλώ­στρες μέσα στην ημέρα, με απο­τέ­λε­σμα να στε­ρού­νται μια βασική παροχή των δια­κο­πών τους.

Η απα­γό­ρευση της πρόωρης κρά­τη­σης ξαπλώ­στρας μπορεί να εφαρ­μο­στεί πρα­κτικά με την αφαί­ρεση πετσε­τών και αντι­κει­μέ­νων από τις ξαπλώ­στρες που παρα­μέ­νουν αχρη­σι­μο­ποί­η­τες για συγκε­κρι­μένο χρονικό διά­στημα – συνήθως 30 λεπτά. Στη συνέ­χεια, οι πετσέ­τες μετα­φέ­ρο­νται σε προ­κα­θο­ρι­σμένο σημείο φύλαξης, και οι του­ρί­στες καλού­νται να πάρουν άλλη δια­θέ­σιμη ξαπλώ­στρα.

Το δικα­στή­ριο τους δικαί­ωσε και έκρινε ότι πρό­κει­ται για “φάουλ” του ξενο­δο­χείου, το οποίο κλήθηκε να πλη­ρώ­σει στους παρα­θε­ρι­στές απο­ζη­μί­ωση 15% επί της τιμής της ημε­ρή­σιας δια­μο­νής τους – περίπου 320 ευρώ σε συνο­λική τιμή πακέτου 5.260 ευρώ. Η απόφαση (Αρ. υπό­θε­σης: 553 C 5141/23) θεω­ρεί­ται σημα­ντική, καθώς ανα­γνω­ρί­ζει ότι η μη εφαρ­μογή των όρων που έχει επι­βά­λει το ίδιο το ξενο­δο­χείο μπορεί να θεω­ρη­θεί νόμιμος λόγος απο­ζη­μί­ω­σης.

Ενδια­φέ­ρον έχει και το γεγονός ότι ο διορ­γα­νω­τής του ταξι­διού είχε υπε­ρα­σπι­στεί τη στάση του ξενο­δο­χείου, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας την κατά­σταση ως ένα «ειρη­νικό αγώνα δρόμου για τις καλύ­τε­ρες θέσεις στην πισίνα». Το δικα­στή­ριο, ωστόσο, δεν συμ­με­ρί­στηκε αυτή την άποψη και τόνισε ότι η ύπαρξη κανόνα σημαί­νει και υπο­χρέ­ωση εφαρ­μο­γής του.

Για τους του­ρί­στες που δεν επι­θυ­μούν να εμπλα­κούν στον «πόλεμο της πετσέ­τας», η καλύ­τερη πρα­κτική είναι να ενη­με­ρώ­νο­νται εκ των προ­τέ­ρων για τον κανο­νι­σμό του ξενο­δο­χείου σε ό,τι αφορά την κράτηση ξαπλώ­στρας. Αν προ­βλέ­πε­ται απα­γό­ρευση, οι ταξι­διώ­τες έχουν κάθε δικαί­ωμα να περι­μέ­νουν την εφαρ­μογή της.