Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών: Ασφάλεια και Συνθήκες Εργασίας στο Πυροσβεστικό Σώμα Ώρα Μηδέν

Οργή και αγα­νά­κτη­ση εκ­φρά­ζει με ανα­κοί­νω­ση η Ενω­τι­κή Αγω­νι­στι­κή Κί­νη­ση Πυ­ρο­σβε­στών με αφορ­μή τον θά­να­το 54χρο­νου Πυ­ρο­σβέ­στη εν ώρα υπη­ρε­σί­ας..

Στην ανα­κοί­νω­ση ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

Η Ενω­τι­κή Αγω­νι­στι­κή Κί­νη­ση Πυ­ρο­σβε­στών εκ­φρά­ζει την βα­θύ­τα­τη θλίψη της και τα θερμά συλ­λυ­πη­τή­ρια στην οι­κο­γέ­νεια και στους οι­κεί­ους του 54χρό­νου συ­να­δέλ­φου Ιω­άν­νη Πα­λιο­βρυ­σιώ­τη που έχασε τη ζωή του εν ώρα υπη­ρε­σί­ας. Επί­σης ευ­χό­μα­στε γρή­γο­ρη ανάρ­ρω­ση στον συ­νά­δελ­φο που επέ­βαι­νε στο ίδιο όχημα με απο­τέ­λε­σμα να τραυ­μα­τι­στεί καθώς και στους δύο συ­να­δέλ­φους που τραυ­μα­τί­στη­καν σο­βα­ρά κατά την διάρ­κεια της κα­τά­σβε­σης της πυρ­κα­γιάς στο Παγ­γαίο όρος.

Εκ­φρά­ζου­με όμως και την οργή και την αγα­νά­κτη­σή μας προς την πο­λι­τι­κή ηγε­σία που τόσα χρό­νια κω­φεύ­ει στις αγω­νιώ­δεις εκ­κλή­σεις και τα αι­τή­μα­τά μας για αν­θρώ­πι­νες συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας, για έντα­ξη του επαγ­γέλ­μα­τος μας στα Βαρέα – Αν­θυ­γιει­νά και Επι­κίν­δυ­να, για μέτρα προ­στα­σί­ας και για ανα­νέ­ω­ση του στό­λου των οχη­μά­των και έλεγ­χο τους από κρα­τι­κά Κ.Τ.Ε.Ο..

Εκ­φρά­ζου­με την οργή και την αγα­νά­κτη­σή μας γιατί όλα δεί­χνουν ότι η κυ­βέρ­νη­ση δεν προ­τί­θε­ται να πάρει κα­νέ­να μέτρο για την προ­στα­σία της υγεί­ας και της ασφά­λειας μας. Παρά τις χι­λιοει­πω­μέ­νες κα­ταγ­γε­λί­ες μας και τα αι­τή­μα­τά μας για μέτρα προ­στα­σί­ας της ζωής και της υγεί­ας μας (δεν πέ­ρα­σε ούτε μήνας από την τε­λευ­ταία ανα­κοί­νω­ση και το προη­γού­με­νο θα­να­τη­φό­ρο τρο­χαίο) δεν έχει γίνει καμία ενέρ­γεια ούτε για να βελ­τιω­θούν οι συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας μας ούτε να γίνει σύγ­χρο­νος και ασφα­λέ­στε­ρος ο εξο­πλι­σμός και τα μέσα που χρη­σι­μο­ποιού­με. Επί μια βδο­μά­δα οι συ­νά­δελ­φοι της 4ης Ε.Μ.Α.Κ. επι­χει­ρούν στο Παγ­γαίο όρος με 24ωρες εναλ­λα­γές βάρ­διας σε υψό­με­τρο πάνω από χίλια μέτρα και κάτω από αντί­ξο­ες και­ρι­κές συν­θή­κες, ενώ το όχημα που οδη­γού­σε ο άτυ­χος συ­νά­δελ­φος με­τρού­σε ήδη τρεις δε­κα­ε­τί­ες λει­τουρ­γί­ας. Είναι απί­θα­νο να μην μπο­ρεί να αντι­λη­φθεί ο κοι­νός νους ότι ο αν­θρώ­πι­νος ορ­γα­νι­σμός έχει φυ­σι­κά όρια που όταν αυτά ξε­πε­ρα­στούν το ατύ­χη­μα είναι μα­θη­μα­τι­κά βέ­βαιο. Όπως και ένα όχημα, όσο και να συ­ντη­ρεί­ται, μετά από τριά­ντα χρό­νια σί­γου­ρα θα πα­ρου­σιά­ζει μη­χα­νι­κές βλά­βες.

Εξί­σου μας εξορ­γί­ζει και μας αγα­να­κτεί και η στάση των συν­δι­κα­λι­στι­κών ηγε­σιών που και αυτοί πα­ρι­στά­νουν ότι δεν βλέ­πουν την ανά­γκη έντα­ξης του κλά­δου μας στα Β.Α.Ε..

Επει­δή δεν τρέ­φου­με αυ­τα­πά­τες ότι πρό­κει­ται να αλ­λά­ξει η στάση της πο­λι­τι­κής ηγε­σί­ας ούτε και έχου­με καμία εμπι­στο­σύ­νη στους κυ­βερ­νη­τι­κούς συν­δι­κα­λι­στές, κα­λού­με το σύ­νο­λο των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο Πυ­ρο­σβε­στι­κό Σώμα να απαι­τή­σουν και να πιέ­σουν τις συν­δι­κα­λι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις τους να ορ­γα­νω­θούν άμεσα κι­νη­το­ποι­ή­σεις ώστε να λη­φθούν επι­τέ­λους όλα τα απα­ραί­τη­τα μέτρα που θα εξα­σφα­λί­ζουν ότι θα επι­στρέ­φου­με όλοι σώοι και αβλα­βείς στις οι­κο­γέ­νειές μας μετά από κάθε συμ­βάν.

Επι­πλέ­ον για όλους τους πα­ρα­πά­νω λό­γους ζη­τά­με άμεσα:

Να ορι­στούν ει­δι­κοί πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες ώστε να εξε­τα­στούν τα αίτια του δυ­στυ­χή­μα­τος.

Να ανα­νε­ω­θεί ο στό­λος των οχη­μά­των και να ελέγ­χο­νται από κρα­τι­κά Κ.Τ.Ε.Ο..

Να παρ­θούν και να εφαρ­μο­στούν ου­σια­στι­κά μέτρα για την υγιει­νή και ασφά­λεια για μας τους πυ­ρο­σβέ­στες κατά την εμπλο­κή μας στα συμ­βά­ντα αλλά και για τους χώ­ρους των υπη­ρε­σιών μας κατά την πα­ρα­μο­νή μας σε αυτές.

Να στα­μα­τή­σει η κα­τα­στρα­τή­γη­ση του χρό­νου ερ­γα­σί­ας και των ημε­ρή­σιων ανα­παύ­σε­ων, να εφαρ­μο­στεί το πλή­ρες πεν­θή­με­ρο και το κα­θε­στώς απο­ζη­μί­ω­σης της υπε­ρερ­γα­σί­ας που ισχύ­ει για όλους τους δη­μό­σιους υπαλ­λή­λους.

Να ανα­γνω­ρι­στεί επι­τέ­λους το επάγ­γελ­μα του πυ­ρο­σβέ­στη ως Βαρύ – Αν­θυ­γιει­νό και Επι­κίν­δυ­νο με ότι αυτό συ­νε­πά­γε­ται για τα ασφα­λι­στι­κά, συ­ντα­ξιο­δο­τι­κά, ερ­γα­σια­κά και οι­κο­νο­μι­κά μας δι­καιώ­μα­τα.