Δεν έχει τέλος

Δύο γυναι­κο­κτο­νίες μέσα σε 24 ώρες. Ο ένας έσφαξε τη γυναίκα του γιατί του ζήτησε να χωρί­σουν. Ο άλλος την έδερνε, τον είχε καταγ­γεί­λει για ενδοι­κο­γε­νειακή βία, δεν σιώπησε δηλαδή, την σκότωσε και μετά πήγε απλά για δουλειά. 12 γυναι­κο­κτο­νίες μέσα στο πρώτο 7μηνο του 2022 . Το μοτίβο έρχεται απ’ τα βάθη των αιώνων: αν δεν είσαι δικιά μου δεν θα’ σαι κανενός. Γιατί δεν δικαιού­σαι να είσαι απλώς εσύ, χωρίς ν’ ανήκεις σε κάποιον. Καμία πρόοδος δεν υπάρχει όσο υπάρχει αυτό το αίσχος. Όπως τίποτε δεν αλλάζει, και το δεί­χνουν τα γεγο­νότα, σε κλει­στές κοι­νω­νίες όπου όλοι γνω­ρί­ζουν πως κάτι συμ­βαί­νει, αλλά δεν μιλάνε. Δεν καταγ­γέλ­λουν, δεν «μπλέ­κουν» μήπως και σώσουν ζωές. Σιωπούν αν και γνω­ρί­ζουν περι­στα­τικά ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας. Κρύβουν κάτω από το χαλί τις «ντροπές» της μικρής κοι­νω­νίας τους, ο «κόσμος το ’χει τού­μπανο», όμως, μόλις έχουμε νεκρούς συμπο­λί­τες μας ανοί­γουν τα στόματα. Και όχι, το πρό­βλημα δεν είναι ο όρος “»γυναι­κο­κτο­νία» αλλά η διαιω­νι­ζό­μενη αντί­ληψη μερίδας του ανδρι­κού πλη­θυ­σμού της χώρας μας περί γυναίκας-περιουσιακού στοι­χείου, η οποία δεν δικαιού­ται να πει “ΟΧΙ” στον άνδρα πολλώ δε μάλλον να τον αφήσει. Υ.Γ. Το ακόμα πιο τραγικό είναι ότι αφήνουν κάποιο μέλος της οικο­γέ­νειας να…ενη­με­ρω­θεί πρώτο για την απο­τρό­παια πράξη. Ας πούμε, το τελευ­ταίο διά­στημα βλέ­πουμε να εντο­πί­ζει το άψυχο σώμα της γυναί­κας / μητέρας ο γιος ή η κόρη του θύματος και του θύτη.