Θα μπορούσε να είχε σωθεί;

Ένα κορι­τσάκι μόλις 11 χρονών, ένα παιδάκι που δεν πρόλαβε να μπει καν στην εφηβεία, χάνει τη ζωή του. Πέφτει από στα βράχια σε μια παραλία στα Χανιά.. Η αστυ­νο­μία ψάχνει- λένε τα ρεπορτάζ- ακόμη και το σενάριο αυτό της αυτο­κτο­νίας. Το βέβαιο είναι, ότι μέχρι να βρεθεί το κορμί της άψυχο στην παραλία, το κορι­τσάκι  δεν ζούσε χρόνια παι­δι­κής αθω­ό­τη­τας και ανε­με­λιάς. Εχουν μιλήσει για ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία, για έναν βίαιο πατέρα που κακο­ποιούσε τα μέλη της οικο­γέ­νειάς του. Που βρι­σκό­ταν σε διά­σταση με την σύζυγό του, που είχε ξυλο­κο­πή­σει τη δασκάλα των παιδιών του γιατί είχε πάει στο σχολείο να πάρει τα παιδιά χωρίς να έχει άδεια. Η δασκάλα αρνή­θηκε να του παρα­δώ­σει τα παιδιά, γνω­ρί­ζο­ντας ότι υπάρχει περιο­ρι­στική εντολή σε βάρος του και κάνο­ντας το καθήκον της. Δεν ξέρουμε  πώς πέθανε αυτό το παιδί.. Το ερώτημα είναι ένα, και θα έπρεπε να είναι πρώτο θέμα παντού. Θα μπο­ρούσε να είχε σωθεί; Κανείς δεν το γνω­ρί­ζει, αλλά του­λά­χι­στον θα μπο­ρού­σαν να είχαν γίνει περισ­σό­τερα για να προ­βλε­φθεί ένα τέτοιο τραγικό τέλος. Πώς αντι­με­τω­πί­στηκε η ψυχο­λο­γία των παιδιών μιας οικο­γέ­νειας με κακο­ποι­ητή  και αλκο­ο­λικό πατέρα ; Υπάρ­χουν οι δικλεί­δες ασφα­λείας ώστε αυτά τα παιδιά να μην κατα­λή­γουν εκεί που κατέ­ληξε η 11χρονη; Ψυχο­λο­γική υπο­στή­ριξη είχε λάβει ποτέ για να ξεπε­ρά­σει τα προ­βλή­ματα που περ­νούσε αυτό το παιδί; Σχολείο, κοι­νω­νία ασχο­λή­θη­καν καθόλου; Είπαν αυτά που λένε τώρα στους δημο­σιο­γρά­φους εκεί που έπρεπε;  Ο μόνος τρόπος να μην ξεχα­στεί ο θάνατός της, είναι να έχουμε αυτιά και μάτια ανοιχτά στις διπλα­νές πόρτες.  Και να διεκ­δι­κούμε, να ξυπνάμε το κράτος όταν κοι­μά­ται, Να απαι­τούμε όλα εκείνα τα εργα­λεία που θα μας βοη­θή­σουν να προ­λά­βουμε αντί­στοι­χες τρα­γω­δίες. Όταν ένα μικρό παιδί χάνεται δεν πρέπει να το αφή­νουμε να περάσει σαν μια απλή είδηση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Πρέπει να βρί­σκουμε τις αιτίες που έγινε αυτό, να θερα­πεύ­ουμε τα προ­βλή­ματα