Επιχειρηματίες ετών 13 επέδειξαν τις δημιουργίες τους-Οι μαθητές του 1ου Γυμνασίου Ρόδου

Οταν ένας 13χρονος μαθητής στη Ρόδο συνέ­λαβε μια απλή και ταυ­τό­χρονα ευρη­μα­τική ιδέα, δεν φαντα­ζό­ταν ότι μέσα σε λίγο χρονικό διά­στημα, με την αρωγή και άλλων συμ­μα­θη­τών του, όχι μόνο θα έπαιρνε «σάρκα και οστά», αλλά θα γινόταν ένα επι­χει­ρη­μα­τικό προϊόν για το οποίο θα έδειχνε ενδια­φέ­ρον το αγο­ρα­στικό κοινό. Πρό­κει­ται για ένα οικο­λο­γικό στυλό από ξύλο του οποίου το καπάκι έχει ενσω­μα­τω­μένο ένα USB stick, συν­δυά­ζο­ντας έτσι την… παρα­δο­σιακή γραφή με τις σύγ­χρο­νες απαι­τή­σεις απο­θή­κευ­σης της τεχνο­λο­γίας.

Είναι το απο­τέ­λε­σμα της πίστης, του πάθους και του ενθου­σια­σμού, συστα­τικά τα οποία διέ­θε­ταν όλες οι ομάδες μαθητών που συμ­με­τεί­χαν στο πρό­γραμμα «Εικο­νική Επι­χεί­ρηση 2016». Μια ολό­κληρη σχολική χρονιά εκα­το­ντά­δες παιδιά που εντάσ­σο­νται σε «επι­χει­ρή­σεις» εργά­ζο­νται σκληρά και το απο­τέ­λε­σμα της δου­λειάς τους είναι εντυ­πω­σιακό… Κάτι που δια­πί­στωσε το κοινό που προ­σήλθε στην επί­δειξη των ιδεών-προϊόντων τους την περα­σμένη Παρα­σκευή στο Μall.

Μαθητές με ξαναμ­μένα από τον ενθου­σια­σμό προ­σω­πά­κια έδει­χναν περή­φανα τα απο­τε­λέ­σματα της προ­σπά­θειάς τους αλλά και τον τρόπο υλο­ποί­η­σης των ιδεών τους… Η οικο­λο­γική μπα­σκέτα «Transformers» και η ηλε­κτρο­νική πλατ­φόρμα «Stiir» που φέρνει σε επαφή ερευ­νη­τές και επεν­δυ­τές είναι μερικά από τα προ­ϊ­ό­ντα που παρου­σί­α­σαν οι επί­δο­ξοι επι­χει­ρη­μα­τίες.

Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι μαθητές που συμ­με­τεί­χαν παλαιό­τερα στο πρό­γραμμα έκαναν τις ιδέες τους επι­χει­ρή­σεις όταν ενη­λι­κιώ­θη­καν. Το «My Pharmacy», για παρά­δειγμα, του κ.Γιάννη Μπάτα ήταν μια εφαρ­μογή που ειδο­ποιούσε τους ασθε­νείς πότε να πάρουν τα φάρμακά τους ή πότε τελειώ­νουν και πρέπει να τα ανα­νε­ώ­σουν· και αυτό πλέον είναι επι­χεί­ρηση. Επίσης υπάρχει το «Bloody», μια εται­ρεία που συνέδεε τον άνθρωπο που έχει ανάγκη για αίμα με τους αιμο­δό­τες, καθώς και πολλά ακόμη παρα­δείγ­ματα. Η εκδή­λωση αυτή συνεπώς μοιάζει να είναι ένα πρώτο βήμα για τα παιδιά να ξεκι­νή­σουν τη δική τους πορεία.

Σημα­ντική είναι η συμπα­ρά­σταση σε όλα τα στάδια του εγχει­ρή­μα­τος των επι­βλε­πό­ντων καθη­γη­τών τους. «Είμαστε ένα δημόσιο σχολείο, το 1ο Γυμνά­σιο Ρόδου, και φέτος μας δίνεται η ευκαι­ρία μέσα από το Σωμα­τείο Επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας Νέων (ΣΕΝ) να παρου­σιά­σουμε ένα κομμάτι της δου­λειάς το οποίο κάνουμε στο σχολείο. Είναι ένα ξύλινο στυλό με ενσω­μα­τω­μένο USB stick στο καπάκι του, το οποίο έχει γίνει με διάφορα είδη ξύλου, όπως οξιάς, αμυ­γδα­λιάς, ελιάς και πλα­τά­νου» λέει στο «Βήμα» η υπεύ­θυνη καθη­γή­τρια κυρία Αγγε­λική Νικο­λάου.

«Ξεκί­νησε από μια ιδέα παιδιού στην Α’ τάξη. Στη Β’ τάξη για πρώτη φορά προ­σπα­θή­σαμε να προ­ω­θή­σουμε μία από τις ιδέες αυτές που είναι και εύκολο να παρα­χθούν, με λίγα υλικά και χρήματα, και η παρα­γωγή θα μπο­ρούσε να είναι και μαζική. Το κατα­φέ­ραμε αυτό σε έναν βαθμό, πήγαμε και σε μια έκθεση που μας φιλο­ξέ­νη­σαν, στη Horecca, είδαμε ότι είχαμε πραγ­μα­τική αντα­πό­κριση στον χώρο της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας καθώς είχαμε και παραγ­γε­λίες, και επι­στρέ­φουμε στο σχολείο ενθου­σια­σμέ­νοι και έτοιμοι για να το δια­χει­ρι­στούμε όλο αυτό, επειδή μέσα από όλη αυτή την καμπά­νια του ΣΕΝ πήραμε δημο­σιό­τητα και έχουμε και το feedback, το οποίο είναι πολύ αισιό­δοξο, με παραγ­γε­λίες που για να τις φέρουμε εις πέρας χρεια­ζό­μα­στε και τον κατάλ­ληλο εξο­πλι­σμό» είπε η κυρία Νικο­λάου και συμπλή­ρωσε: «Οι παραγ­γε­λίες προ­έρ­χο­νται κυρίως από επαγ­γελ­μα­τίες στον χώρο των ανα­μνη­στι­κών, των δώρων και των ξενο­δο­χείων… Μπορεί να είναι ανα­μνη­στικό αλλά και επαγ­γελ­μα­τικό δώρο όπου θα τυπωθεί το λογό­τυπο. Eχουμε δώσει μια οικο­λο­γική θήκη με μοτίβα από γεω­με­τρικά αγγεία και μπο­ρούμε εκεί να τυπώ­σουμε οποιο­δή­ποτε λογό­τυπο».

«Είναι αξιο­ση­μεί­ωτο ότι τα ίδια τα παιδιά ξεκί­νη­σαν αυτή την ιδέα, τα ίδια επι­νό­η­σαν το εργα­λείο έτσι ώστε να παρά­γουν και να βελ­τιώ­νουν τον σχε­δια­σμό μέχρι να φτάσει το προϊόν στην τελική του μορφή. Και μάλιστα έχουν δρο­μο­λο­γή­σει και τα επόμενα, όπως στι­κά­κια USB με ξύλινο περί­βλημα και θήκες κινητών. Αυτό που θέλουμε να πετύ­χουμε γενι­κό­τερα είναι να ενώ­σουμε σε ένα αντι­κεί­μενο την τεχνο­λο­γία με τη φύση, ίσως και με τον πολι­τι­σμό» εξηγεί η κυρία Νικο­λάου.

Οσο για την εμπει­ρία; «Ηταν εξαι­ρε­τική, διότι για εμάς όλα είναι πρω­τό­γνωρα· από το πώς θα τα δια­χει­ρι­στούμε και θα στή­σουμε το προϊόν, το περί­πτερο, μέχρι πώς θα το προ­ω­θή­σουμε. Σκοπός μας είναι να διευ­κο­λύ­νουμε τα μέσα παρα­γω­γής που έχουμε στην τάξη ώστε να παρά­γουμε περισ­σό­τερα προ­ϊ­ό­ντα και να έχουμε τη δυνα­τό­τητα της επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας. Με τα κέρδη θέλουμε να αγο­ρά­σουμε έναν τρισ­διά­στατο εκτυ­πωτή έτσι ώστε να φτιά­χνουμε τα πρω­τό­τυπα, δηλαδή αυτό θα μπο­ρούσε να γίνει πολύ εύκολα και να κατα­λά­βει ο κατα­σκευα­στής πολύ πιο γρήγορα την και­νο­το­μία και το τι ακριβώς είναι αυτό που παρά­γουμε. Τώρα το προ­σπα­θού­σαμε αυτό με τον ξυλό­τορνο».

Τα μάτια του Γιώργου Ζαφίρη, μαθητή του 1ου Γυμνα­σίου Ρόδου, αστρά­φτουν καθώς περι­γρά­φει με πάθος στο «Βήμα» πώς κατά­φερε να υλο­ποι­ή­σει την ιδέα του: «Για την κατα­σκευή αυτών των στυλό χρειά­ζε­ται ξυλό­τορ­νος, ένα εργα­λείο το οποίο εγώ δεν είχα και ήταν ακριβό, οπότε έφτιαξα ένα πριν από περίπου δύο χρόνια. Εχει δου­λέ­ψει καλά, αν και είναι λίγο πρω­τό­γονο. Την πρώτη ύλη μου, το ξύλο, την προ­μη­θεύ­ο­μαι είτε από κατα­στή­ματα ξυλείας, συνήθως οξιά, είτε είναι ξύλο το οποίο κόβω ο ίδιος από δέντρα τα οποία έχουν πέσει, όπως ξύλο πλα­τά­νου, ελιάς ή αμυ­γδα­λιάς, τα οποία είναι πιο ωραία από την οξιά που αγοράζω αλλά είναι πιο δύσκολο για να τους γίνει επε­ξερ­γα­σία. Το ξύλο, αφού το επε­ξερ­γα­στώ και του δώσω το σχήμα που θέλω, το λειαίνω με υαλό­χαρτο και μετά περνάω από πάνω λάδι, το οποίο ανα­δει­κνύει τα νερά του ξύλου αλλά δεν αλλάζει την υφή του. Η δια­δι­κα­σία κατα­σκευής τού κάθε στυλό είναι περίπου μιάμιση ώρα».

Κάθε επι­τυ­χη­μένη προ­σπά­θεια είναι ομαδική. Για την προ­ώ­θηση της «εικο­νι­κής επι­χεί­ρη­σης» επι­στρα­τεύ­θηκε και δίκτυο κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, όπως σημειώ­νει ο μαθητήςΓιώργος Κώστας, ο οποίος δηλώνει στο «Βήμα» ενθου­σια­σμέ­νος και απο­κα­λύ­πτει το… μυστικό της επι­τυ­χίας που δεν είναι άλλο από την ομαδική δουλειά. «Η συνερ­γα­σία που έχουμε μεταξύ μας είναι απόλυτα επι­τυ­χη­μένη και σίγουρα μαθαί­νουμε να λει­τουρ­γούμε ως ομάδα. Επίσης μαθαί­νουμε πώς μπο­ρούμε να δια­χει­ρι­στούμε τις δύσκο­λες κατα­στά­σεις που μπορεί να προ­κύ­ψουν, όχι μόνο τώρα, αλλά και στο μέλλον, όταν με το καλό απο­φα­σί­σουμε να κάνουμε κάτι δικό μας».

Παιδιά με ωρι­μό­τητα και απόλυτα προ­σα­να­το­λι­σμένα στον στόχο τους συνέ­θε­ταν την επι­τυ­χη­μένη αυτή ομάδα. Φυσικά τα όνειρα για το μέλλον και η ελπίδα για ένα καλύ­τερο αύριο που έχουν σκοπό να δημιουρ­γή­σουν με τα ίδια τα χέρια τους αλλά και ο αμοι­βαίος θαυ­μα­σμός μεταξύ τους δεν έλειψαν από τη μικρή μας συζή­τηση.

Ετσι ο μαθητής του 1ου Γυμνα­σίου Ρόδου συμπλή­ρωσε: «Θα με ενδιέ­φερε στο μέλλον να ασχο­ληθώ με την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα διότι θεωρώ πως είναι κάτι το οποίο σε αλλάζει ως άνθρωπο επειδή σε μαθαί­νει να δια­χει­ρί­ζε­σαι με ωρι­μό­τητα κάποιες κατα­στά­σεις και φυσικά σε κάνει πιο υπεύ­θυνο, να κάνεις οικο­νο­μία και σου δίνει τη δυνα­τό­τητα να δημιουρ­γείς, όπως έκανε και ο συμ­μα­θη­τής μου ο Γιώργος».

Ανε­ξάρ­τητα από το απο­τέ­λε­σμα αυτού του δια­γω­νι­σμού, όπως επι­ση­μαί­νει στο «Βήμα» η μαθή­τρια Αγγε­λική Γρη­γο­ρίου, «νιώ­θουμε ήδη κερ­δι­σμέ­νοι ως ομάδα γιατί μας δόθηκε η ευκαι­ρία να συμ­με­τά­σχουμε, να γνω­ρί­σουμε κόσμο αλλά και να εμπνευ­στούμε, και σίγουρα είναι μια εμπει­ρία που θα μας μείνει αξέ­χα­στη». Αλλωστε αυτό είναι και το… έπαθλο του δια­γω­νι­σμού για τον τελικό νικητή που θα ανα­δει­χθεί μετά την παρου­σί­αση των εικο­νι­κών επι­χει­ρή­σεων μαθητών από σχολεία της Βόρειας Ελλάδας, την ερχό­μενη Παρα­σκευή στη Θεσ­σα­λο­νίκη.

Και αυτό είναι ένα μικρό δείγμα της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας που δεί­χνουν οι μαθητές… «Το πρό­γραμμα αυτό τρέχει σε 139 χώρες και στα­τι­στι­κές έχουν δείξει πως αυτά τα παιδιά έχουν περισ­σό­τε­ρες πιθα­νό­τη­τες αύριο να δημιουρ­γή­σουν τη δική τους επι­χεί­ρηση, αλλά ακόμη και αν δεν το κάνουν έχουν περισ­σό­τε­ρες πιθα­νό­τη­τες να έχουν υψη­λό­τε­ρους μισθούς και θέσεις στις εται­ρείες στις οποίες θα δου­λέ­ψουν, σε όποια επι­χεί­ρηση και αν μπουν» λέει στο «Βήμα» ο κ. Αργύρης Τζι­κό­που­λος, γενικός διευ­θυ­ντής του ΣΕΝ/JA Greece, και προ­σθέ­τει: «Εχουν μια πρώτη ευκαι­ρία το προϊόν που έχουν παρα­γά­γει να το δείξουν στην αγορά και να πάρουν μια ανα­τρο­φο­δό­τηση για αυτό, να κάνουν κάποιες πωλή­σεις. Στη συνέ­χεια, στο τέλος της χρονιάς, τα χρήματα από αυτές τις πωλή­σεις τα παιδιά είτε τα χρη­σι­μο­ποιούν συνήθως για το ίδιο τους το σχολείο, για να πάρουν κάποιον εξο­πλι­σμό, είτε – στις περισ­σό­τε­ρες των περι­πτώ­σεων – τα παρέ­χουν σε κάποιες φιλαν­θρω­πι­κές οργα­νώ­σεις. Ιδιαί­τερη έμφαση δίδεται εφέτος στους πρό­σφυ­γες καθώς είτε ένα τμήμα των προ­ϊ­ό­ντων τους αφορά άμεσα είτε ένα τμήμα των εσόδων πηγαί­νει στο τέλος σε αυτούς. Δηλαδή έχουμε πάρα πολλές εται­ρείες οι οποίες έχουν κάνει προ­ϊ­ό­ντα που υπο­στη­ρί­ζουν τους πρό­σφυ­γες, όπως είναι διάφορα ισο­θερ­μικά ρούχα, αλλά και σχολεία που έχουν άλλες παρα­γω­γές και άλλα προ­ϊ­ό­ντα και έχουν απο­φα­σί­σει στο τέλος τα χρήματα αυτά να τα δώσουν για να ενι­σχύ­σουν τους πρό­σφυ­γες που βρί­σκο­νται σε αυτή τη δύσκολη θέση».

Το ΒΗΜΑ