Και όμως. Η Ελλάδα είναι 21η πιο «πράσινη» χώρα στον κόσμο

Γενικά οι λίστες δεν είναι το φόρτε μας ως χώρα. Στη δια­φθορά ας πούμε η Ελλάδα είναι 58η στον κόσμο στον σχετικό κατά­λογο που συντάσ­σει η Διεθνής Δια­φά­νεια, κατα­γρά­φο­ντας χει­ρό­τε­ρες επι­δό­σεις από χώρες όπως η Μπο­τσουάνα, η Γκάνα και η Ναμί­μπια. Στην αντα­γω­νι­στι­κό­τητα της οικο­νο­μίας τα πράγ­ματα είναι ακόμα χει­ρό­τερα – είμαστε 81οι στον κόσμο, σύμφωνα με τη λίστα του Παγκό­σμιου Οικο­νο­μι­κού Φόρουμ, χει­ρό­τερα από το Τατζι­κι­στάν, τη Ρουάντα και την Μπο­τσουάνα (πάλι αυτή!).

Αλλά να που κάπου είμαστε καλύ­τερα από πολλούς: η Ελλάδα είναι η 21η πιο «πράσινη» χώρα στον κόσμο, σύμφωνα με τον περι­βαλ­λο­ντικό δείκτη EPI (Environment Performance Index) που συντάσ­σει το φημι­σμένο πανε­πι­στή­μιο του Γιέιλ. Οπου λίστα του ΕPI, που είναι μια έρευνα-ομπρέλα για κάθε τι που έχει σχέση με το περι­βάλ­λον στον κόσμο, από την ποιό­τητα του αέρα και του νερού, μέχρι την προ­στα­σία των ειδών ή την υπε­ρα­λί­ευση.

Ωστόσο δεν είναι όλα τα στοι­χεία για την Ελλάδα ικα­νο­ποι­η­τικά. Στους ενά­λιους πόρους για παρά­δειγμα η χώρα μας βρί­σκε­ται στην 85η θέση, έχοντας κατα­γρά­ψει αρνη­τι­κές επι­δό­σεις σε σύγκριση με το 2006, ενώ στην υπο­κα­τη­γο­ρία της εκπο­μπής διοι­ξει­δίου του άνθρακα ανά κιλο­βα­τώρα η χώρα μας είναι 126η στον κόσμο – μια θλιβερή υπεν­θύ­μιση ότι αν και ζούμε σε μια ηλιό­λου­στη περιοχή με πολλούς ανέμους συνε­χί­ζουμε να προ­τι­μούμε τα ορυκτά καύσιμα (π.χ. λιγνίτη) από τα αιολικά πάρκα. Αντι­θέ­τως στη 13 θέση είναι η «πράσινη» επίδοση της Ελλάδας στη γεωργία Η καλύ­τερη επί μέρους επίδοση της Ελλάδας είναι η προ­στα­σία των ειδών που ζουν στην επι­κρά­τεια, υπο­κα­τη­γο­ρία της βιο­ποι­κι­λό­τη­τας – εδώ είμαστε οι έβδομοι καλύ­τε­ροι στον κόσμο.

Και μετά από όλα αυτά, μπο­ρούμε να συνε­χί­σουμε να μην αξιο­ποιούμε τα πλε­ο­νε­κτή­ματα μας, μέχρι να δούμε τον πάτο και αυτής της λίστας. Γιατί, δεν είναι ότι μας λείπει το «εθνικό σχέδιο», αλλά το βλέμμα στα συγκρι­τικά πλε­ο­νε­κτή­ματα της κάθε γωνιάς της χώρας μας, που έτσι χωρίς πρό­γραμμα την γεμί­ζουμε τσι­μέ­ντο και αφή­νουμε τους καρπούς της, έρμαιο σε κάθε λογής τοπι­κούς επι­τή­δειους ηγε­τί­σκους των «επι­δο­τή­σεων».