Οι ανακοινώσεις του αυτονόητου

Πολύς λόγος και χαρ­το­πό­λε­μος μετά από επίθεση με μολότοφ στο σπίτι του κ. Φλα­μπου­ράρη. Μα γιατί κου­ρά­ζο­νται; Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα κανένας δεν κατα­δι­κά­ζει τη βία από όπου κι αν προ­έρ­χε­ται. Υπο­κρι­τικά λέγεται η φράση από όσους λέγεται. Κάποια στιγμή τα κόμματα να κατα­λά­βουν ότι είναι βλα­κώ­δες να εκδί­δεις ανα­κοι­νώ­σεις για το αυτο­νό­ητο. Το θέμα δεν είναι να κατα­δι­κά­ζεις τη βία, αλλά να μην τη θρέφεις και να την κατα­στέλ­λεις.

Γράφει εξ αφορμής ο Γιάννης Πανού­σης « Όταν ο όχλος πυρο­βο­λούσε (κυριο­λε­κτικά και μετα­φο­ρικά) τους “μπά­τσους”, οι πολι­τι­κοί φιλο­σο­φού­σαν περί της έννοιας της δημο­κρα­τι­κής αστυ­νό­μευ­σης και περί των δικαιω­μά­των των υπόπτων. Όταν ο όχλος έβριζε τους “χαφιέ­δες” – δημο­σιο­γρά­φους, οι πολι­τι­κοί ανα­ρω­τιό­ντου­σαν για τα όρια της ενη­μέ­ρω­σης και τη δεο­ντο­λο­γία της απο­κά­λυ­ψης προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων. Όταν ο όχλος ασχη­μο­νούσε κατά των δια­νο­ου­μέ­νων (που αντι­στέ­κο­νταν στις λογικές του όχλου), οι πολι­τι­κοί ομφα­λο­σκο­πού­σαν ως προς το περιε­χό­μενο της ελευ­θε­ρίας της έκφρα­σης και της δια­κί­νη­σης όλων των ιδεών. Τώρα που το “φίδι” αρχίζει να τρώει τ΄ αφε­ντικά του, τώρα που όλοι ρωτάνε τους πολι­τι­κούς “που ήταν και τι έκαναν” όταν κιν­δύ­νευαν οι άνθρω­ποι και κατέρ­ρεαν οι θεσμοί, τώρα οι πολι­τι­κοί θυμή­θη­καν τι σημαί­νει βία και ως που πρέπει να φτάνει η (politically correct), έκφραση αγα­νά­κτη­σης. Είμαι κατά της όποιας βίας κατά οποιου­δή­ποτε. Είμαι, όμως, και κατά όσων (αρι­στε­ρών – δεξιών) επι­λε­κτικά αξιο­λο­γούν τις μορφές βίας που δεν τους ακου­μπάνε, αλλά ενο­χο­ποιούν για τις μορφές βίας που θέτουν σε αμφι­σβή­τηση τη θωρα­κι­σμένη ασφά­λεια της δια­χρο­νι­κής εξου­σίας τους.»