Στους 5 μήνες με τριετή αναστολή περιορίστηκε η ποινή πρώην προϊσταμένου του Τμήματος Μεταφορών

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο τον έκρινε ένοχο απο­κλει­στικά για την απο­σιώ­πηση της εργα­σια­κής σχέσης της συζύγου του με σχολή οδηγών, ανα­γνω­ρί­ζο­ντάς του 2 ελα­φρυ­ντικά, ενώ απέρ­ριψε ως ανυ­πο­στή­ρι­κτη την έφεση μίας εκ των συγκα­τη­γο­ρου­μέ­νων, αφή­νο­ντας ανέπαφη την πρω­τό­δικη ποινή της.

Νέα τροπή πήρε στο δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο η υπόθεση που είχε οδη­γή­σει, σε πρώτο βαθμό, στην κατα­δίκη 5 υπαλ­λή­λων του Τμή­μα­τος Μετα­φο­ρών και Επι­κοι­νω­νιών για παρά­βαση καθή­κο­ντος. Η εκδί­καση των εφέσεων που είχαν ασκηθεί κατά της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης δεν επα­νέ­λαβε απλώς την αρχική εικόνα, αλλά οδήγησε σε αισθητά δια­φο­ρε­τικά απο­τε­λέ­σματα για ορι­σμέ­νους από τους εμπλε­κο­μέ­νους. Πιο χαρα­κτη­ρι­στική είναι η περί­πτωση του προ­σώ­που που είχε κατείχε τη θέση του προϊ­στα­μέ­νου του τμή­μα­τος, για το οποίο η εικόνα της ευθύνης άλλαξε ριζικά από τον πρώτο στον δεύτερο βαθμό.

Η ανα­μόρ­φωση της κατη­γο­ρίας για τον πρώην προϊ­στά­μενο

Ο κατη­γο­ρού­με­νος που είχε κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως σε ποινή φυλά­κι­σης 24 μηνών με ανα­στολή, ως προϊ­στά­με­νος του τμή­μα­τος, βρέθηκε στο δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο αντι­μέ­τω­πος με μια εντελώς δια­φο­ρε­τική κρίση. Το δικα­στή­ριο τον απάλ­λαξε από το μεγα­λύ­τερο μέρος των πράξεων που του είχαν απο­δο­θεί και τον έκρινε ένοχο απο­κλει­στικά για ένα σκέλος της κατη­γο­ρίας, εκείνο που αφο­ρούσε την απο­σιώ­πηση του γεγο­νό­τος ότι η σύζυγός του τελούσε σε εργα­σιακή σχέση με σχολή οδηγών στις εξε­τά­σεις της οποίας συμ­με­τείχε ο ίδιος.

Για τη συγκε­κρι­μένη πράξη το δικα­στή­ριο ανα­γνώ­ρισε υπέρ του 2 ελα­φρυ­ντι­κές περι­στά­σεις και του επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης 5 μηνών, η εκτέ­λεση της οποίας ανε­στάλη για 3 έτη. Πρό­κει­ται, με άλλα λόγια, για δρα­στικό περιο­ρι­σμό σε σχέση με την αρχική ποινή των 24 μηνών, καθώς το βαρύ σκέλος των κατη­γο­ριών που είχαν δια­μορ­φώ­σει την πρω­τό­δικη εικόνα δεν στοι­χειο­θε­τή­θηκε στον δεύτερο βαθμό.

Η έφεση που κρίθηκε ανυ­πο­στή­ρι­κτη

Δια­φο­ρε­τική κατά­ληξη είχε η προ­σπά­θεια μίας εκ των συγκα­τη­γο­ρου­μέ­νων να ανα­τρέ­ψει την κατα­δίκη της. Η έφεσή της κρίθηκε ανυ­πο­στή­ρι­κτη, με απο­τέ­λε­σμα να μην εξε­τα­στεί επί της ουσίας και να δια­τη­ρη­θεί αυτού­σια η ποινή που της είχε επι­βλη­θεί σε πρώτο βαθμό. Επρό­κειτο για ποινή φυλά­κι­σης 9 μηνών με τριετή ανα­στολή, η οποία παρα­μέ­νει πλέον ορι­στικά ως έχει.

Η εξέλιξη αυτή σημαί­νει στην πράξη ότι, ενώ για τον πρώην προϊ­στά­μενο η δευ­τε­ρο­βάθ­μια κρίση λει­τούρ­γησε ανα­κου­φι­στικά, για την υπάλ­ληλο η πρω­τό­δικη απόφαση παρέ­μεινε άθικτη, χωρίς να επα­νε­ξε­τα­στεί η ευθύνη της.

Αθώοι κρί­θη­καν οι λοιποί 3 κατη­γο­ρού­με­νοι.

Πώς ξεκί­νησε η υπόθεση

Η υπόθεση είχε λάβει την αρχική της μορφή στις 30 Μαΐου 2025, όταν το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο κήρυξε ενόχους και τους 5 κατη­γο­ρου­μέ­νους για παρά­βαση καθή­κο­ντος κατά συρροή και κατ’ εξα­κο­λού­θηση. Οι ποινές που είχαν επι­βλη­θεί δια­φο­ρο­ποιού­νταν ανάλογα με τον ρόλο και τη βαρύ­τητα της απο­δι­δό­με­νης ευθύνης. Ο προϊ­στά­με­νος του τμή­μα­τος είχε λάβει την υψη­λό­τερη ποινή, 24 μηνών. Η υπάλ­λη­λος που φερόταν να κατείχε επο­πτική θέση σε επίπεδο Περι­φέ­ρειας κατα­δι­κά­στηκε σε φυλά­κιση 14 μηνών, ενώ οι υπό­λοι­ποι 3 υπάλ­λη­λοι, 2 γυναί­κες και ένας άνδρας, έλαβαν ποινή 9 μηνών ο καθένας. Σε όλες τις περι­πτώ­σεις η εκτέ­λεση της ποινής είχε ανα­στα­λεί για 3 έτη.

Το χρονικό εύρος της υπό­θε­σης εκτει­νό­ταν από τον Αύγου­στο του 2015 έως τον Μάιο του 2022 και αφο­ρούσε σειρά παρα­τυ­πιών στη διε­ξα­γωγή των εξε­τά­σεων για την από­κτηση άδειας ικα­νό­τη­τας οδή­γη­σης. Ο κεντρι­κός κατη­γο­ρού­με­νος, ο οποίος είχε ανα­λά­βει τα καθή­κο­ντα του προϊ­στα­μέ­νου από τις 12 Ιουνίου 2018, φερόταν να διε­νερ­γούσε επα­νει­λημ­μέ­νως θεω­ρη­τι­κές εξε­τά­σεις ως μονα­δι­κός επι­τη­ρη­τής, χωρίς την υπο­χρε­ω­τική παρου­σία δεύ­τε­ρου, ενώ στις δοκι­μα­σίες πρα­κτι­κής ικα­νό­τη­τας των επαγ­γελ­μα­τι­κών κατη­γο­ριών εμφα­νι­ζό­ταν επίσης ως ο μόνος εξε­τα­στής, κατά παρά­βαση των προ­βλε­πο­μέ­νων.

Στο ίδιο πλαίσιο, οι 3 υπάλ­λη­λοι του τμή­μα­τος φέρο­νταν να υπέ­γρα­φαν εκ των υστέρων πρα­κτικά και έντυπα εξε­τά­σεων στα οποία εμφα­νί­ζο­νταν ως επι­τη­ρη­τές ή εξε­τα­στές, παρότι δεν είχαν παρευ­ρε­θεί στις αντί­στοι­χες δια­δι­κα­σίες. Με τον τρόπο αυτό, κατά την κατη­γο­ρία, η δια­δι­κα­σία αδειο­δό­τη­σης νοθευό­ταν στη βάση της, αφή­νο­ντας ανοιχτό το ερώτημα εάν όσοι περ­νού­σαν τις εξε­τά­σεις διέ­θε­ταν πράγ­ματι τα απαι­τού­μενα προ­σό­ντα.

Το στοι­χείο της σύγκρου­σης συμ­φε­ρό­ντων

Κομβικό σημείο της υπό­θε­σης, και εκείνο που τελικά δια­τη­ρή­θηκε ως μόνη βάση κατα­δί­κης για τον πρώην προϊ­στά­μενο, υπήρξε το ζήτημα της σύγκρου­σης συμ­φε­ρό­ντων. Κατά την κατη­γο­ρία, από τον Μάρτιο του 2019 έως τον Ιανουά­ριο του 2020 ο κατη­γο­ρού­με­νος συμ­με­τείχε κατ’ επα­νά­ληψη ως εξε­τα­στής σε δοκι­μα­σίες υπο­ψη­φίων που είχαν εκπαι­δευ­τεί σε συγκε­κρι­μένη σχολή οδηγών, τη στιγμή που η σύζυγός του τελούσε σε σχέση εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας με την ίδια σχολή.

Στο σκέλος αυτό προ­στί­θε­ται ο ισχυ­ρι­σμός ότι παρέ­λειψε να ανα­κα­λέ­σει την άδεια λει­τουρ­γίας της σχολής, παρότι φέρεται να είχε λάβει γνώση ότι ο ιδιο­κτή­της της είχε υπεκ­μι­σθώ­σει τον κύριο χώρο στη σύζυγό του, γεγονός που κατά τη νομο­θε­σία επέ­βαλλε επα­νε­ξέ­ταση της αδειο­δό­τη­σης. Στην ίδια αλλη­λου­χία εντασ­σό­ταν και ο ισχυ­ρι­σμός ότι ο ίδιος απέ­κτησε επαγ­γελ­μα­τι­κές κατη­γο­ρίες οδή­γη­σης χωρίς να συμ­με­τά­σχει στις σχε­τι­κές εξε­τά­σεις, όπως προ­έ­κυ­πτε, κατά την κατη­γο­ρία, από τις κατα­θέ­σεις των φερό­με­νων ως επι­τη­ρη­τών και εξε­τα­στών. Από το πλέγμα αυτό των απο­δι­δό­με­νων πράξεων, το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο κράτησε ως απο­δε­δειγ­μένη μόνο την απο­σιώ­πηση της εργα­σια­κής σχέσης της συζύγου.

Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης των κατη­γο­ρού­με­νων παρέ­στη­σαν οι κ.κ. Ακης Δημη­τριά­δης, Βάνα Περή, Γιώργος Μαυ­ρομ­μά­της, Νομική Κυπραίου και Μανώλης Χατζηά­μα­λος.