Κάθειρξη 17 ετών σε φαρμακοποιό για την παράνομη είσπραξη 496.000 ευρώ από δημόσιο ασφαλιστικό φορέα

• Το Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου τον δίκασε ερήμην και του επέβαλε, πέραν της ποινής φυλά­κι­σης, χρη­μα­τική ποινή 30.000 ευρώ, κρί­νο­ντας ότι τυχόν έφεση δεν θα έχει ανα­σταλ­τικό χαρα­κτήρα. Σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, ο ίδιος χρη­σι­μο­ποί­ησε δεκάδες πλαστά έγγραφα προ­κει­μέ­νου να εξα­σφα­λί­σει απο­ζη­μιώ­σεις για λογα­ρια­σμό φαρ­μα­κείου

Στην επιβολή ποινής κάθειρ­ξης 17 ετών κατέ­ληξε το Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου, το οποίο εξέτασε σε βαθμό κακουρ­γή­μα­τος υπόθεση που αφο­ρούσε στην παρά­νομη απο­μύ­ζηση κον­δυ­λίων από δημόσιο ασφα­λι­στικό φορέα. Ο κατη­γο­ρού­με­νος φαρ­μα­κο­ποιός δικά­στηκε ερήμην, καθώς δεν εμφα­νί­στηκε ενώπιον του δικα­στη­ρίου, το οποίο εκτός από την ποινή φυλά­κι­σης τού επέβαλε και χρη­μα­τική ποινή ύψους 30.000 ευρώ. Το σκέλος της από­φα­σης που προ­κα­λεί ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον αφορά στην κρίση ότι ενδε­χό­μενη άσκηση έφεσης δεν θα έχει ανα­σταλ­τική ισχύ, στοι­χείο που σημαί­νει ότι η εκτέ­λεση της ποινής δεν ανα­στέλ­λε­ται αυτο­μά­τως με την προ­σφυγή στο δεύτερο βαθμό.

Στο επί­κε­ντρο της υπό­θε­σης βρέθηκε η λει­τουρ­γία φαρ­μα­κείου, το οποίο τυπικά λει­τουρ­γούσε στο όνομα τρίτου προ­σώ­που, ωστόσο, σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, τελούσε υπό τη δια­χεί­ριση του κατη­γο­ρου­μέ­νου. Σε βάρος του απο­δό­θη­καν τα αδι­κή­ματα της πλα­στο­γρα­φίας κατ’ εξα­κο­λού­θηση, της υπε­ξαί­ρε­σης και της απάτης σε βάρος του Δημο­σίου, με το συνο­λικό όφελος και την αντί­στοιχη ζημία να υπερ­βαί­νουν, για κάθε μία από τις πράξεις, το όριο των 120.000 ευρώ που προσ­δί­δει στις κατη­γο­ρίες κακουρ­γη­μα­τικό χαρα­κτήρα.

Η συνο­λική ζημία που φέρεται να προ­κλή­θηκε στο Δημόσιο υπο­λο­γί­στηκε στα 496.387,47 ευρώ, ποσό που, όπως ανα­φέ­ρε­ται, ιδιο­ποι­ή­θηκε παρα­νό­μως. Το επίμαχο διά­στημα τοπο­θε­τεί­ται μεταξύ των ετών 2013 και 2018, χρονικό εύρος κατά το οποίο φέρεται να υπο­βλή­θη­καν συνο­λικά 62 πλαστά έγγραφα, εκ των οποίων 22 ασφα­λι­στι­κές και 40 φορο­λο­γι­κές ενη­με­ρό­τη­τες.

Η μέθοδος

που περι­γρά­φε­ται

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», ο μηχα­νι­σμός που περι­γρά­φε­ται στη­ρί­χθηκε στην προ­ϋ­πό­θεση που έθετε ο ασφα­λι­στι­κός φορέας για την κατα­βολή χρη­μά­των. Για ποσά άνω των 3.000 ευρώ απαι­τείτο η προ­σκό­μιση ασφα­λι­στι­κής και φορο­λο­γι­κής ενη­με­ρό­τη­τας, ώστε να εγκρι­θεί η απο­ζη­μί­ωση για τις φαρ­μα­κευ­τι­κές συντα­γές που εκτε­λού­νταν.

Παρά τις ληξι­πρό­θε­σμες και αρρύθ­μι­στες οφειλές που, όπως ανα­φέ­ρε­ται, βάρυναν την επι­χεί­ρηση, ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να κατήρ­τιζε έγγραφα τα οποία πιστο­ποιού­σαν εικο­νική ενη­με­ρό­τητα. Με αυτόν τον τρόπο εγκρί­νο­νταν δια­δο­χικά οι πλη­ρω­μές, με το συνο­λικό ποσό που κατα­βλή­θηκε να φτάνει τις 496.387,47 ευρώ. Τα στοι­χεία των επί­μα­χων ενη­με­ρο­τή­των, σύμφωνα με όσα προ­έ­κυ­ψαν από την έρευνα, δεν αντι­στοι­χού­σαν σε υπαρ­κτούς αριθ­μούς πρω­το­κόλ­λου, ενώ δεν είχαν εκδοθεί από τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες.

Η υπόθεση ήρθε στο φως το 2018, όταν αρμόδια υπη­ρε­σία εντό­πισε πλαστή ασφα­λι­στική ενη­με­ρό­τητα που είχε προ­σκο­μι­στεί προ­κει­μέ­νου να εγκρι­θεί η κατα­βολή ποσού για φαρ­μα­κευ­τι­κές δαπάνες. Από εκείνο το σημείο ξεκί­νησε πολύ­πλευρη έρευνα και σειρά δια­σταυ­ρώ­σεων, οι οποίες, όπως ανα­φέ­ρε­ται, ανέ­δει­ξαν ένα εκτε­τα­μένο σύστημα εξα­πά­τη­σης. Δια­πι­στώ­θηκε, παράλ­ληλα, ότι η τυπική ιδιο­κτή­τρια του φαρ­μα­κείου δια­τη­ρούσε καθ’ όλο το επίμαχο διά­στημα σημα­ντι­κές οφειλές που δεν είχαν ρυθ­μι­στεί.

Η γραμμή υπε­ρά­σπι­σης και η απόρ­ριψή της

Ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε αρνηθεί την εμπλοκή του, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν είχε ανα­λά­βει την οικο­νο­μική δια­χεί­ριση της επι­χεί­ρη­σης και ότι την ευθύνη έφερε η ίδια η ιδιο­κτή­τρια ή ο λογι­στής της. Η εκδοχή αυτή κρίθηκε αβάσιμη, με βάση μαρ­τυ­ρι­κές κατα­θέ­σεις, κατα­γε­γραμ­μέ­νες λογι­στι­κές πρα­κτι­κές αλλά και δηλώ­σεις του ίδιου, ο οποίος φέρεται να είχε ανα­φέ­ρει ότι προ­σκό­μιζε τις συντα­γές προς απο­ζη­μί­ωση και ότι είχε ανα­λά­βει τη δια­χεί­ριση των τρα­πε­ζι­κών λογα­ρια­σμών.

Ομοίως δεν τεκ­μη­ριώ­θηκε η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία περί εκχώ­ρη­σης απαι­τή­σεων προς τρίτους, καθώς απου­σί­α­ζαν κρίσιμα έγγραφα, όπως ιδιω­τικά συμ­φω­νη­τικά ή αναγ­γε­λίες εκχώ­ρη­σης που θα στή­ρι­ζαν τον σχετικό ισχυ­ρι­σμό.

Ήδη από το 2025 είχε επι­βλη­θεί στον κατη­γο­ρού­μενο ο περιο­ρι­στι­κός όρος της απα­γό­ρευ­σης εξόδου από τη χώρα. Το μέτρο παρέ­μενε σε ισχύ ενόψει της δίκης, με στόχο τη δια­σφά­λιση της παρου­σίας του ενώπιον της Δικαιο­σύ­νης και την απο­τροπή τέλεσης νέων αξιό­ποι­νων πράξεων. Παρά ταύτα, ο ίδιος δεν εμφα­νί­στηκε στο ακρο­α­τή­ριο, με απο­τέ­λε­σμα η εκδί­καση να γίνει ερήμην του. Την υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας για λογα­ρια­σμό της εγκα­λού­σας πλευράς ανέλαβε ο δικη­γό­ρος κ. Μανώλης Κου­τσού­κος.