Η ανθεκτικότητα που μετριέται σε νούμερα και βιώνεται διαφορετικά

Τα στοι­χεία είναι όντως ισχυρά και δύσκολα αμφι­σβη­τού­νται. Ενώ η ελλη­νική αγορά υπο­χώ­ρησε κατά 12% τον Μάρτιο λόγω της αβε­βαιό­τη­τας στη Μέση Ανατολή, η Ρόδος κινή­θηκε αντί­στροφα με αύξηση κρα­τή­σεων 14%, ο Δια­γό­ρας ξεπέ­ρασε για πρώτη φορά τα 7 εκα­τομ­μύ­ρια επι­βά­τες, και ο Γενικός Δείκτης Αξιο­λό­γη­σης της χώρας στο 87% είναι ο υψη­λό­τε­ρος στη Μεσό­γειο. Το πιο ουσια­στικό εύρημα δεν είναι όμως οι βαθ­μο­λο­γίες φιλο­ξε­νίας στο 9,17, αλλά η σχέση ποιό­τη­τας τιμής, με τη μέση ημε­ρή­σια δαπάνη στη Ρόδο στα 120 έως 180 ευρώ έναντι 250 έως 300 στη Σαντο­ρίνη. Εδώ φαί­νε­ται η πραγ­μα­τική στρα­τη­γική του νησιού, που πουλά ποιό­τητα χωρίς να εκβιά­ζει την τσέπη του επι­σκέ­πτη.

Υπάρχει όμως ένα νούμερο στην έκθεση που δεν μπαίνει σε καμία δια­φη­μι­στική καμπά­νια, και είναι τα 896 δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις ανά 1.000 κατοί­κους τον Αύγου­στο, η υψη­λό­τερη του­ρι­στική ένταση σε ολό­κληρη την Ευρω­παϊκή Ένωση σύμφωνα με τη Eurostat. Πίσω από τη φιλο­ξε­νία που βαθ­μο­λο­γεί­ται με άριστα υπάρ­χουν 125.000 μόνιμοι κάτοι­κοι που σηκώ­νουν αυτή την πίεση σε νερό, δρόμους, νοσο­κο­μείο και αστυ­νο­μική δύναμη. Όταν ένας προ­ο­ρι­σμός πρω­τεύει ταυ­τό­χρονα στην ικα­νο­ποί­ηση των επι­σκε­πτών και στην επι­βά­ρυνση των δικών του ανθρώ­πων, η συζή­τηση δεν τελειώ­νει στα βραβεία, εκεί κανο­νικά αρχίζει.