Δήμος Ρόδου: Ας τους αναγνωρίσουμε τουλάχιστον μία επιτυχία!

Η “κουλ­τούρα του τίποτα” το μεγα­λύ­τερο επί­τευγμα της δημο­τι­κής αρχής Κολιάδη. Η χει­ρό­τερη κλη­ρο­νο­μιά που αφήνει πίσω της. Μια Ρόδο που “εκπαι­δεύ­ε­ται” για να παραι­τεί­ται, να μην περι­μέ­νει τίποτα, να μην ονει­ρεύ­ε­ται…

Να είμαστε δίκαιοι. Αφού τόσα λέμε κάθε μέρα για το έργο της δημο­τι­κής αρχής Κολιάδη, ας της ανα­γνω­ρί­σουμε του­λά­χι­στον μία επι­τυ­χία. Μία πραγ­μα­τικά μεγάλη επι­τυ­χία. Κατά­φερε να κάνει τους Ροδίτες να πανη­γυ­ρί­ζουν για το τίποτα!

Δεν είναι εύκολο πράγμα αυτό. Θέλει προ­σπά­θεια. Θέλει επιμονή. Θέλει μεθο­δι­κό­τητα. Θέλει να περνούν μπροστά από τα μάτια σου εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ σε χρη­μα­το­δο­τή­σεις και εσύ να κορ­δώ­νε­σαι  επειδή ξηλώ­θηκε ένας τηλε­φω­νι­κός θάλαμος. Θέλει να βλέπεις δήμους σε όλη την Ελλάδα να εντάσ­σουν έργα, να τρέχουν προ­γράμ­ματα, να διεκ­δι­κούν πόρους και εσύ να πανη­γυ­ρί­ζεις επειδή έριξες τριάντα μέτρα άσφαλτο σε μια γει­το­νιά.

Και αυτό είναι σίγουρα το μεγάλο επί­τευγμα της δημο­τι­κής αρχής Κολιάδη!

Ως κοι­νω­νία, να έχουμε φτάσει στο σημείο να θεω­ρούμε επι­τυ­χία ό,τι κάποτε θα περ­νούσε απα­ρα­τή­ρητο ως αυτο­νό­ητο.

Να έχουμε φτάσει στο σημείο να μειώ­νουμε συνεχώς τις απαι­τή­σεις μας για να χωρέ­σουν μέσα στις επι­δό­σεις της δημο­τι­κής αρχής.

Οι ρόλοι έχουν αντι­στρα­φεί. Αντί η δημο­τική αρχή να προ­σπα­θεί να αρθεί στο ύψος των απαι­τή­σεων της κοι­νω­νίας που ανέλαβε να υπη­ρε­τή­σει, να είναι η κοι­νω­νία εκείνη που δείχνει ότι προ­σπα­θεί να χωρέσει μέσα σε ένα κοστούμι μίζερο και κακο­ραμ­μένο.

Ο εθισμός στο «τίποτα»

Σήμερα, πολύ κοντά στην συμπλή­ρωση τριών χρόνων από τη μέρα που ανέλαβε η δημο­τική αρχή Κολιάδη, μπο­ρούμε πλέον να οδη­γη­θούμε με ασφά­λεια  σε συμπε­ρά­σματα. Το πρό­βλημα με τη σημε­ρινή δημο­τική αρχή δεν είναι πλέον μόνο η παροι­μιώ­δης ανι­κα­νό­τητά της να παράξει έργο. Δεν είναι καν το γεγονός ότι οι μεγάλες χρη­μα­το­δο­τή­σεις περνάνε από μπροστά της σαν τρένα κι αυτοί απλώς τους κουνάνε το μαντήλι. Δεν είναι η καθα­ριό­τητα, οι παρα­λίες, η ασχήμια του αστικού ιστού, η Ροδιακή Έπαυλη, τα ΣΔΙΤ των σχο­λείων, η Ακάβη  Το πραγ­μα­τικό έγκλημα που συντε­λεί­ται αυτή τη στιγμή στο νησί είναι πολύ βαθύ­τερο, πολύ πιο ύπουλο: Είναι η συστη­μα­τική εμπέ­δωση της «κουλ­τού­ρας του τίποτα». Είναι ο εθισμός των πολιτών στις μειω­μέ­νες, έως και εκμη­δε­νι­σμέ­νες, προσ­δο­κίες. Είναι το αίσθημα της ματαί­ω­σης της ελπίδας και τελικά της παραί­τη­σης.

Όταν ο πήχης πέφτει στο πάτωμα

Σε αυτόν τον τόπο, η συζή­τηση στον Δήμο Ρόδου θα έπρεπε να είναι  το πώς η Ρόδος θα πρω­τα­γω­νι­στεί. Σήμερα, η δημο­τική αρχή έχει κατα­φέ­ρει  να υπο­βαθ­μί­σει τόσο την πόλη και το νησί, έχει κατορ­θώ­σει να κατε­βά­σει τον πήχη τόσο χαμηλά, που πλέον έχει χαθεί κάθε μέτρο σύγκρι­σης.

Όταν ο κόσμος συνη­θί­ζει στο μηδέν, φτάνει στο σημείο να χει­ρο­κρο­τεί τα αυτο­νό­ητα.  Να χαί­ρε­ται επειδή ξηλώ­θηκε ένας παλιός θάλαμος του ΟΤΕ από την Πλατεία Κύπρου –λες και ξανα­χτί­σαμε τον Κολοσσό της Ρόδου. Να πανη­γυ­ρί­ζει για κάποιες σκόρ­πιες «ψιλο­α­σφαλ­το­στρώ­σεις» μέσα στην πόλη, ένα κομ­μα­τάκι εδώ, ένα κομ­μα­τάκι εκεί, στη μέση του πουθενά. Να επι­χαί­ρει επειδή ρίχτηκε άσφαλ­τος της μικρο­πο­λι­τι­κής σε ένα γραφικό χωριό, αντί να γίνει μια σωστή πλα­κό­στρωση με αισθη­τική και τοπικό χρώμα.

Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του εθισμού της κοι­νω­νίας στο ελά­χι­στο, τότε τι είναι;  Και αυτή είναι η χει­ρό­τερη κλη­ρο­νο­μιά που θα αφήσουν πίσω τους Μια Ρόδο που έμαθε να μην περι­μέ­νει τίποτα, που ξέχασε να διεκ­δι­κεί και να ονει­ρεύ­ε­ται. Και όταν δεν περι­μέ­νεις τίποτα, τα πάντα μοιά­ζουν σπου­δαία. Σε λίγο θα αλλάζει κάποιος μια λάμπα και θα περι­μέ­νουμε κορ­δέ­λες και εγκαί­νια. Η  εικόνα που έχει δια­μορ­φω­θεί, είναι σχεδόν σου­ρε­α­λι­στική!

Από τα «60 εκα­τομ­μύ­ρια» στο απόλυτο μηδέν

Θυμό­μα­στε όλοι καλά τις μεγα­λό­στο­μες υπο­σχέ­σεις μέσα στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο. Με ύφος, με στόμφο και περίσ­σια αυτο­πε­ποί­θηση, ο κ. Κολιά­δης είχε πει το αμίμητο:

«Αν μέσα σε δύο χρόνια δεν έχουμε απορ­ρο­φή­σει 60 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, τότε να πάμε σπίτι μας»!

Τα δύο χρόνια πέρασαν, κοντεύ­ουμε να κλεί­σουμε και τον τρίτο χρόνο. Δεν έχει μπει λίθος επί λίθου. Ποια 60 εκα­τομ­μύ­ρια; Ούτε για αστείο!  Το κακό όμως είναι ότι είναι ακόμα εδώ. Δεν πήγαν στα σπίτια τους. Αντί­θετα, παρα­μέ­νουν στις καρέ­κλες τους, παρα­κο­λου­θώ­ντας απαθείς τις ευκαι­ρίες να χάνο­νται η μία μετά την άλλη. Ευκαι­ρίες όχι για τους ίδιους. Δεν είναι τσι­φλίκι τους ο Δήμος. Ευκαι­ρίες  για την πόλη, για το νησί της Ρόδου.

Το κραυ­γα­λέο παρά­δειγμα της αγρο­τι­κής οδο­ποι­ίας

Αν θέλει κανείς απο­δεί­ξεις για αυτή τη «δυσα­νε­ξία» που παρου­σιά­ζει η δημο­τική αρχή στην ωρί­μανση έργων και τα χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία, τα στοι­χεία του Υπουρ­γείου Αγρο­τι­κής Ανά­πτυ­ξης είναι αδιά­ψευ­στος μάρ­τυ­ρας.

Το Υπουρ­γείο υλο­ποί­ησε το μεγα­λύ­τερο πρό­γραμμα αγρο­τι­κής οδο­ποι­ίας των τελευ­ταίων ετών, μοι­ρά­ζο­ντας 194 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Συνο­λικά 123 δήμοι σε όλη την Ελλάδα έσπευ­σαν, έφτια­ξαν φακέ­λους και ενέ­τα­ξαν 365 έργα για να φτιά­ξουν τους δρόμους των ανθρώ­πων του μόχθου, των αγροτών και των κτη­νο­τρό­φων τους. Αλλά και για την αντι­πυ­ρική προ­στα­σία.

Ο Δήμος της Ρόδου, αυτός ο κολοσ­σός των 2.000 υπαλ­λή­λων, τι κατά­φερε; Μηδέν ευρώ.

Οι προ­τά­σεις για τη βελ­τί­ωση των αγρο­τι­κών δρόμων σε μια σειρά από κοι­νό­τη­τες (Καλυ­θιές, Αρχάγ­γε­λος, Μάσσαρη, Λάερμα, Πυλώνα, Μαλώνα, Λαχανιά, Κατ­τα­βιά, Απο­λακ­κιά, Κρη­τη­νία, Μαν­δρικό, Καλα­βάρδα, Φάνες, Σάλακος, Σορωνή, Μαριτσά, Παστίδα, Αφάντου-Ψίνθος) πετά­χτη­καν όλες στον κάλαθο των αχρή­στων επειδή δεν πλη­ρού­σαν ούτε τα βασικά κρι­τή­ρια επι­λε­ξι­μό­τη­τας!

Δεν το χωράει ανθρώ­που νους. Όταν ένας δήμος δεν μπορεί να φτιάξει έναν υπάρ­χο­ντα χωμα­τό­δρομο, όταν απο­τυγ­χά­νει στα απλά, τι απαι­τή­σεις μπορεί να έχεις για τα μεγάλα;

Η Ρόδος βου­λιά­ζει στην παρακμή

Δυστυ­χώς, όσο η δημο­τική αρχή συνε­χί­ζει να πορεύ­ε­ται χωρίς πλάνο, χωρίς όραμα και χωρίς την ικα­νό­τητα να απορ­ρο­φή­σει ούτε ένα ευρώ, το νησί θα συνε­χί­σει να βου­λιά­ζει στην παρακμή.

Το χει­ρό­τερο, όμως, δεν είναι τα χαμένα εκα­τομ­μύ­ρια. Είναι ότι μέρα με τη μέρα, οι συμπο­λί­τες μας πεί­θο­νται ότι «αυτό είναι η Ρόδος και δεν μπορεί να γίνει τίποτα καλύ­τερο». Οι στρα­τιές των trolls στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης μπορεί να προ­σπα­θούν να δημιουρ­γή­σουν «μπούγιο» και εικο­νικά χει­ρο­κρο­τή­ματα, όμως η αλήθεια δεν κρύ­βε­ται.  Και όσο ανε­χό­μα­στε, όσο δικαιο­λο­γούμε την αδρά­νεια, την απρο­θυ­μία, την ανι­κα­νό­τητα της δημο­τι­κής αρχής Κολιάδη , γινό­μα­στε συνέ­νο­χοι στην υπο­βάθ­μιση του ίδιου μας του τόπου.

ΥΓ. Κάθε φορά που ο Κολιά­δης στρι­μώ­χνε­ται, έχει πρό­χειρη την απά­ντηση: «Πιστεύει κανείς ότι μπο­ρούμε να φτιά­ξουμε προ­βλή­ματα δεκα­ε­τιών σε ένα ή δυο χρόνια;». Προ­φα­νώς όχι. Με τον τρίτο χρόνο θητείας όμως να οδεύει στη λήξη του, θα έπρεπε να έχουν δείξει ότι έχουν κάποιο σχέδιο, έχουν βάλει κάποιες βάσεις. Μετά από τρία χρόνια, ένα άθλιο, σπα­σμένο παγκάκι, τι στο καλό, θα μπο­ρούσε να έχει αντι­κα­τα­στα­θεί.

Τίποτα τέτοιο δεν έχει δια­φα­νεί. Δεν μπορούν; Δεν ξέρουν;, Δεν ενδια­φέ­ρο­νται; Δεν θέλουν; Όποια κι αν είναι η αιτία, το απο­τέ­λε­σμα είναι το ίδιο: η… ναυαρ­χίδα του στόλου κατευ­θύ­νε­ται ολο­τα­χώς στα βράχια. Τα social media αρχί­ζουν όλο και συχνό­τερα να ανα­πα­ρά­γουν εικόνες ντροπής που αναρ­τούν οι επι­σκέ­πτες του νησιού.

Όσο για τους – άλαλους και αμέ­το­χους  – τοπι­κούς φορείς, μου θυμί­ζουν την ορχή­στρα στο κατά­στρωμα του Τιτα­νι­κού…