Δ. Διακομιχάλης: «Τα Ιμια είναι το τυρί και δεν είναι η φάκα»

Κύριε Δια­κο­μι­χάλη, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη, από την σημε­ρινή κατά­σταση που επι­κρα­τεί στην περιοχή των Ιμίων με την συνεχώς αυξα­νό­μενη τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα. Πώς τα βλέπετε όλα όσα συμ­βαί­νουν;

Η κατά­σταση δυστυ­χώς στα Ίμια σήμερα είναι προ­βλη­μα­τική και επι­κίν­δυνη, γιατί οι Τούρκοι έχουν το δικό τους χαβά, όπως το κάνουν σε όλο το Αιγαίο και στην Κύπρο. Ως γνωστόν είχαμε τις απειλές του Γιλ­ντι­ρίμ με την ευκαι­ρία της επε­τείου στα Ίμια, που οδήγησε μετά και στον εμβο­λι­σμό του ελλη­νι­κού περι­πο­λι­κού ανοι­κτής θάλασ­σας «Γαύδος», στα ελλη­νικά χωρικά ύδατα, από την τουρ­κική ακταιωρό. Δεν ήταν ατύχημα, ήταν ενέρ­γεια σκόπιμη, αυτή είναι η εκτί­μησή μου και επα­να­λαμ­βάνω αυτό εντάσ­σε­ται στη μεθο­δευ­μένη και στο­χευ­μένη τακτική της Αγκυρας, σε βάρος των εθνικών κυριαρ­χι­κών μας δικαιω­μά­των.

Πώς φτάσαμε όμως στο σημε­ρινό σημείο κ. Δια­κο­μι­χάλη, από το 1996 και μετά; Τι πήγε λάθος;

Κυρία Φώτη, από το 1996, μετά το τραγικό γεγονός με τους τρεις νεκρούς αξιω­μα­τι­κούς και τον λαθε­μένο πολι­τι­κο­στρα­τιω­τικό χει­ρι­σμό, η κατά­ληξη δεν ήταν η καλύ­τερη για τα εθνικά μας συμ­φέ­ρο­ντα. Μετά από εκείνη την τραγική νύχτα της 31ης Ιανουα­ρίου 1996, δεν είχε αλλάξει το de facto καθε­στώς, διότι για επτά ολό­κληρα χρόνια ο Δήμος Καλυ­μνίων, είχε κρα­τή­σει τον βοσκό στα Ιμια. Πριν τα γεγο­νότα, από το 1984, πήγαινε ο Αντώνης Βεζυ­ρό­που­λος στα Ιμια, πριν από τον Αντώνη υπήρχαν κάποιοι άλλοι βοσκοί που πήγαι­ναν. Συμ­βαί­νει το γεγονός στις 31 Ιανουα­ρίου του 1996, συνε­χί­ζει όμως από την επομένη κανο­νικά να πηγαί­νει ο βοσκός στις βρα­χο­νη­σί­δες, η κυριαρ­χία μας τότε πάνω στα νησιά, δεν αλλάζει μετά από τη νύχτα εκείνη. Ο Αντώνης Βεζυ­ρό­που­λος συνε­χί­ζει να πηγαί­νει στα Ιμια, πολλές φορές μάλιστα με την συν­δρομή της ελλη­νι­κής ακτο­φυ­λα­κής. Και θα σας πω κάτι, το οποίο δεν είναι πολύ γνωστό. Στις 31 Μαρτίου του 1996, ο τότε πρέσβης μας στην Αγκυρα Δημή­τρης Νεζε­ρί­της, κλήθηκε από το Υπουρ­γείο των Εξω­τε­ρι­κών της Τουρ­κίας προ­κει­μέ­νου να του επι­δο­θεί δια­μαρ­τυ­ρία, επειδή συνέ­χιζε ο βοσκός να πηγαί­νει στα Ιμια. Τότε η απά­ντηση της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης ήταν ότι εμείς ασκούμε την κυριαρ­χία μας στα Ιμια, σύμφωνα με τις διε­θνείς συν­θή­κες και συμ­βά­σεις. Ο βοσκός λοιπόν συνέ­χιζε να πηγαί­νει στα Ιμια μέχρι τον Απρίλιο του 2004. Εγώ είχα την ευθύνη του Δήμου μέχρι το 2002, οπότε έχασα τις εκλογές. Η επόμενη δημο­τική αρχή και βέβαια το επίσημο κράτος, δεν φρό­ντι­σαν να καλύ­πτουν τα έξοδα του βοσκού, ο άνθρω­πος επί περίπου 1,5 χρόνο τα πλήρωνε όλα από την τσέπη του. Ο Αντώνης Βεζυ­ρό­που­λος είναι ένας άνθρω­πος μερο­κα­μα­τιά­ρης, φτωχός, πολύ­τε­κνος που δεν άντεξε να καλύ­πτει αυτό το κόστος γι αυτό πήρε τα ζώα του από τα Ιμια κι έφυγε. Εμείς από το 1996 μέχρι το 2002 πλη­ρώ­ναμε τον βοσκό από τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του Δήμου. Γνω­ρί­ζετε πολύ καλά ότι αυτά τα χρήματα, τα διεκ­δι­κεί πίσω το ελλη­νικό δημόσιο από εμένα μετά από κατα­λο­γι­σμό. Κατα­λα­βαί­νετε λοιπόν ότι από τότε είναι που αλλάζει πρα­κτικά, η κατά­σταση στα Ιμια, όταν φεύγει ο Αντώνης Βεζυ­ρό­που­λος. Αυτό είναι το κομβικό σημείο το οποίο προ­σπερ­νούν όλοι και δεν λένε κου­βέ­ντα, επειδή δεν εξυ­πη­ρε­τεί. Αν υπήρχε ο βοσκός στα Ιμια, σας δια­βε­βαιώ ότι δεν θα είχε αλλάξει τίποτα. Οι Τούρκοι έχουν συγκε­κρι­μέ­νες στο­χεύ­σεις δια­χρο­νικά σε βάρος των ελλη­νι­κών κυριαρ­χι­κών μας δικαιω­μά­των με απώτερο στόχο τη συν­δια­χεί­ριση του Αιγαίου, γι αυτό ακούμε απ’ όλο τον πολι­τικό κόσμο αυτές τις κραυγές, ότι παρά­νομα κατέ­χουμε άλλοτε τα 18, ή τα 25, ή τα 152 νησιά, γι αυτό ο Ερντο­γάν και ο Γιλ­ντι­ρίμ λένε τα δικά τους, εκτο­ξεύ­ο­ντας μονίμως απειλές και γι αυτό και η αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση στη γει­το­νική χώρα λέει ότι όταν θα κερ­δί­σει τις εκλογές, θα κάνει πόλεμο στην Ελλάδα για να πάρει τα νησιά. Αρα, σε αυτό τον ορυ­μα­γδό των αμφι­σβη­τή­σεων το ζητού­μενο είναι τι κάνει η ελλη­νική πολι­τεία… Πρέπει να υπάρχει επι­τέ­λους χάραξη εθνικής στρα­τη­γι­κής η οποία θα περάσει και από τη Βουλή, κι ομόφωνα να περά­σουμε το μήνυμα όχι μόνο στην Τουρκία αλλά και σε όλη τη διεθνή κοι­νό­τητα, ότι η απά­ντηση στην Άγκυρα θα είναι σκληρή και ότι δεν δια­πραγ­μα­τευό­μα­στε την εδαφική μας ακε­ραιό­τητα. Όπως εκείνοι με απόφαση της Τουρ­κι­κής Εθνο­συ­νέ­λευ­σης απο­φά­σι­σαν ότι εάν εμείς επε­κτεί­νουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, αυτό είναι αιτία πολέμου, να δεί­ξουμε και εμείς -όλος ο πολι­τι­κός κόσμος της χώρας- ότι είμαστε απο­φα­σι­σμέ­νοι να δια­σφα­λί­σουμε τα εθνικά μας σύνορα στη στεριά, στη θάλασσα και στον αέρα.

Εσείς κύριε Δια­κο­μι­χάλη, που έχετε περάσει στη νεότερη ιστορία της χώρας, ως ο δήμαρ­χος που εκείνη την τετα­μένη περίοδο του 1996 ύψωσε στα Ιμια την ελλη­νική σημαία, σήμερα θα ξανα­κά­νατε το ίδιο;

Κυρία Φώτη, οι συμ­βο­λι­κές κινή­σεις, γίνο­νται μια κάποια χρονική στιγμή… Στον ελλη­νικό χώρο, όπως τα Ιμια, δεν πρέπει να πάει ο δήμαρ­χος, πρέπει να πάει το επίσημο ελλη­νικό κράτος και να κάνει πράξεις δια­κα­το­χής εκεί πάνω. Αυτά είναι ψευ­το­δι­λήμ­ματα… Θα σας πω ακόμα κάτι που δεν γνω­ρί­ζει πολύς κόσμος. Πριν την τεχνητή προ­σά­ραξη του εμπο­ρι­κού σκάφους Φιγκέν Ακάτ, στις 25 Δεκεμ­βρίου του 1995, είχε προη­γη­θεί η εγγραφή στο κτη­μα­το­λό­γιο του χωριού Καρά­κα­για, της επαρ­χίας Μούγκλα, της νομαρ­χίας Αλι­καρ­νασ­σού ότι τα Ιμια ανήκουν στην τουρ­κική κυριαρ­χία! Τι έκανε το ελλη­νικό Υπουρ­γείο των Εξω­τε­ρι­κών; Τι έκαναν οι επί­ση­μες ελλη­νι­κές αρχές; Κάποια στιγμή πρέπει να απα­ντή­σουν… Το θέμα βέβαια έχει κι άλλες πτυχές. Το επει­σό­διο των Ιμίων σημειώ­θηκε το 1996. Με δική μου πολι­τική ευθύνη κατα­φέρνω και κρατάω τον βοσκό στα Ιμια, ενώ αυτό έπρεπε να κάνει το ελλη­νικό κράτος, όχι ένας δήμαρ­χος… Το 1997 στη Σύνοδο Κορυφής της Μαδρί­της στο κοινό ανα­κοι­νω­θέν το οποίο εκδό­θηκε μετά τη συνά­ντηση του τότε προ­έ­δρου της Τουρ­κι­κής Δημο­κρα­τίας Σου­λεϊ­μάν Ντε­μι­ρέλ και του πρω­θυ­πουρ­γού της Ελλάδας Κ. Σημίτη με υπουργό Εξω­τε­ρι­κών τον Θ. Πάγκαλο, για πρώτη φορά ανα­γνω­ρί­ζο­νται ζωτικά συμ­φέ­ρο­ντα της Τουρ­κίας στο Αιγαίο! Αυτά τα πράγ­ματα τα θυμί­ζουμε, γιατί ο κόσμος δεν τα θυμάται, ή όσοι τα ξέρουν θέλουν να τα κρύψουν κάτω από το χαλί. Το 1999, στα συμπε­ρά­σματα της Συνόδου κορυφής στο Ελσίνκι –κρα­τή­στε τις ημε­ρο­μη­νίες – ανα­γνω­ρί­ζουμε παρα­καλώ στο πλαίσιο της διεύ­ρυν­σης της Ε.Ε. ότι έχουμε συνο­ρια­κές δια­φο­ρές με την Τουρκία, τις οποίες και πρέπει να επι­λύ­σουμε! Μια είναι η διαφορά που έχουμε με την Τουρκία σταθερά και δια­χρο­νικά: η οριο­θέ­τηση της υφα­λο­κρη­πί­δας στο Αιγαίο. Κι εμείς ερχό­μα­στε και ανα­γνω­ρί­ζουμε συνο­ρια­κές δια­φο­ρές… Και ερχό­μα­στε στο σήμερα, όταν δια στό­μα­τος του σημε­ρι­νού πρω­θυ­πουρ­γού στην 80η έκθεση Θεσ­σα­λο­νί­κης οι Τούρκοι άκουσαν ότι δεν υπάρ­χουν θαλάσ­σια σύνορα στο Αιγαίο. Οι Τούρκοι, επειδή έχουν μια σταθερή δια­χρο­νικά πολι­τική επε­κτα­τι­σμού ζητώ­ντας ανα­θε­ώ­ρηση της Συν­θή­κης της Λωζάν­νης, με αυτά κι αυτά, κατα­φέρ­νουν με την απειλή άσκησης βίας, να κερ­δί­ζουν σε βάρος των δικών μας εθνικών κυριαρ­χι­κών συμ­φε­ρό­ντων. Ετσι κατα­λή­ξαμε στα «δεύτερα Ιμια» και το ζητού­μενο είναι τι κάνουμε από εδώ και πέρα.

Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνουμε κατά την άποψή σας;

Η δική μου προ­σέγ­γιση, την οποία έχω δια­τυ­πώ­σει δημο­σίως είναι συγκε­κρι­μένη. Πρέπει ο Πρό­ε­δρος της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας, να καλέσει όλους τους αρχη­γούς των κομ­μά­των και τη στρα­τιω­τική ηγεσία, και κεκλει­σμέ­νων των θυρών να απο­φα­σί­σουν με βάση τις αντι­κει­με­νι­κές δυνα­τό­τη­τες ισχύος των ενόπλων δυνά­μεων ποιες είναι οι κόκ­κι­νες γραμμές, πώς θα αντι­με­τω­πί­σουν την τουρ­κική απειλή καινα χαρά­ξουν την εθνική στρα­τη­γική. Από εκεί και πέρα η κυβέρ­νηση έχοντας εκπο­νή­σει σχέδιο με βρα­χυ­με­σο­πρό­θε­σμες ενέρ­γειες να δράσει ανα­λό­γως και ει δυνατόν, να δούμε αν αυτό πρέπει να περάσει και από τη Βουλή των Ελλήνων.

Πέρα πάντως από τις πολι­τι­κές προ­ε­κτά­σεις, υπάρχει και ο ανθρώ­πι­νος παρά­γο­ντας. Πώς είναι να βλέπεις μερικά μίλια μπροστά σου τα τουρ­κικά πλοία να παρα­βιά­ζουν τα θαλάσ­σια σύνορα της πατρί­δας σου;

Δεν μπαίνω στη λογική ποιος είναι περισ­σό­τερο ή λιγό­τερο πατριώ­της… Εδώ δια­κυ­βεύ­ο­νται ζωτικά συμ­φέ­ρο­ντα της χώρας. Ξέρετε ότι οι ψαράδες μας δεν μπορούν να πάνε να ψαρέ­ψουν όχι μόνο στα Ίμια και στην ευρύ­τερη περιοχή αλλά σε ολό­κληρο το Αιγαίο, δεν μπορούν οι Έλληνες ψαράδες να ψαρεύ­ουν στα ελλη­νικά χωρικά ύδατα! Δεν μπορεί αυτό να γίνει καθε­στώς, την ώρα που έρχο­νται τα τουρ­κικά σκάφη και ψαρεύ­ουν συνο­δεία των τουρ­κι­κών ακταιω­ρών εντός των ελλη­νι­κών χωρικών υδάτων. Αρα λοιπόν, εδώ δεν είναι μόνο το συναί­σθημα το οποίο καταρ­ρα­κώ­νε­ται, πρό­κει­ται πλέον για ζητή­ματα που αγγί­ζουν αυτό που ορί­ζουμε εδαφική ακε­ραιό­τητα και πόσο είμαστε δια­τε­θει­μέ­νοι να την υπε­ρα­σπι­στούμε.

Ο εμβο­λι­σμός του «Γαύδος» ήταν, θεω­ρείτε, ανά­λο­γης έντασης και κλί­μα­κας περι­στα­τικό όπως αυτό του 1996;

Θα μπο­ρούσε να ήταν χει­ρό­τερο! Διότι, αν δεν επε­δεί­κνυε αυτά τα αντα­να­κλα­στικά ο δικός μας καπε­τά­νιος, και δεν το έβρισκε στο αρι­στερό πίσω μέρος της πρύμνης, ποιος ξέρει τι θα μπο­ρούσε να συμβεί… Αν το βού­λιαζε, εκεί μέσα υπήρχαν 27 άνθρω­ποι που ποιος ξέρει τι τύχη θα είχαν… Ηταν τερά­στιο αυτό το δεύτερο επει­σό­διο στα Ιμια, δεν ήταν ήσσονος σημα­σίας γιατί έγινε κι αυτό εντός των ελλη­νι­κών χωρικών υδάτων.

Η ένταση που βαίνει κλι­μα­κού­μενη στην περιοχή των Ιμίων, εκτι­μάτε ότι έχει ως σκοπό στο­χο­ποί­ηση της ευρύ­τε­ρης περιο­χής;

Μα δεν βλέπετε ότι δεσμεύ­ουν ολό­κλη­ρες περιο­χές γύρω από το Καστε­λό­ριζο και το κάνουν κατ΄ε­πα­νά­ληψη; Προ­σέξτε, εδώ αμφι­σβη­τούν ολό­κλη­ρες περιο­χές, δεσμεύ­ο­ντάς τες για ασκή­σεις με πραγ­μα­τικά πυρά! Λοιπόν, τα Ιμια ίσως είναι το τυρί και δεν είναι η φάκα. Η κατά­σταση είναι πάρα πολύ σοβαρή. Ο Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας και όλες οι πολι­τι­κές δυνά­μεις έχουν ευθύνη απέ­να­ντι στο έθνος αυτή την ώρα, απέ­να­ντι στον ελλη­νι­σμό. Δεν θα πρέπει να παρα­βλέ­ψουμε το γεγονός ότι ενώ η Ε.Ε. χρη­σι­μο­ποιεί σκληρή γλώσσα – δια μέσω του κ. Τουσκ – για τη στάση της Τουρ­κίας, από την άλλη η χρη­μα­το­δό­τηση προς την Τουρκία ρέει, στο πλαίσιο της διεύ­ρυν­σης και οι σχέσεις σε άλλα επίπεδα είναι πολύ καλές. Όλα αυτά πρέπει να ανα­λυ­θούν από τους ειδι­κούς, ελπίζω ότι ανα­λύ­ο­νται, αλλά η αντί­δρασή μας απέ­να­ντι στην τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα πρέπει να θεσμο­θε­τη­θεί και να μην είναι υπόθεση του κάθε υπουρ­γού των Εξω­τε­ρι­κών ή της όποιας κυβέρ­νη­σης. Νομίζω ότι είμαι ξεκά­θα­ρος, για το τι θα πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα.

Κλεί­νο­ντας τη συνέ­ντευξη κ. Δια­κο­μι­χάλη τι μήνυμα θα θέλατε να στεί­λετε σήμερα, ως ο άνθρω­πος που ύψωσε την ελλη­νική σημαία στα Ιμια το 1996;

Εμείς εδώ στη Δωδε­κά­νησο, πρέπει με πολλή προσοχή, με απο­φα­σι­στι­κό­τητα ως τοπικές κοι­νω­νίες η κάθε μια ξεχω­ρι­στά, και όλες μαζί να αντι­με­τω­πί­ζουμε τα όσα δια­δρα­μα­τί­ζο­νται και να μην εφη­συ­χά­ζουμε, διότι η Δωδε­κά­νη­σος στο σύνολό της είναι στο στό­χα­στρο των τουρ­κι­κών διεκ­δι­κή­σεων και του τουρ­κι­κού ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού. Εδώ είναι που παί­ζε­ται το μεγάλο παι­χνίδι, στο νομό μας. Πρέπει ο κάθε Δωδε­κα­νή­σιος, οι φορείς, η Τοπική Αυτο­διοί­κηση να είμαστε όλοι σε εγρή­γορση και να μην κινού­μα­στε στη λογική του ωχα­δελ­φι­σμού και ότι δεν πρό­κει­ται να γίνει τίποτα και όλα βαίνουν καλώς επειδή έχουμε πολλούς του­ρί­στες από τη γει­το­νική χώρα… Τα πράγ­ματα είναι πολύ δύσκολα, σύνθετα κι έτσι πρέπει να τα αντι­με­τω­πί­σουμε