«Μουσείο Αισθήσεων» Βιώνοντας την Τέχνη με όλες τις αισθήσεις

Ομαδική Έκθεση Καλ­λι­τε­χνι­κής Δημιουρ­γίας

Νηπια­γω­γείο – Α’, Β’, Γ’, Δ’ Δημο­τι­κού

Την Πέμπτη 14 και την Παρα­σκευή 15 Μαρτίου 2024, στο Κατά­λυμα της Γαλλίας στη Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου κορυ­φώ­θηκε μια ξεχω­ρι­στή εκπαι­δευ­τική δράση των παιδιών του Νηπια­γω­γείου και των τάξεων Α’ , Β’ , Γ’ και Δ’ Δημο­τι­κού των Εκπαι­δευ­τη­ρίων «ΡΟΔΙΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑ».

Οι μαθή­τριες και οι μαθητές του Νηπια­γω­γείου και των τάξεων Α’ και Β’ Δημο­τι­κού, στο πλαίσιο του σχο­λι­κού προ­γράμ­μα­τος ήρθαν σε επαφή με καλ­λι­τε­χνικά ρεύματα και έργα ζωγρα­φι­κής, ενώ γνώ­ρι­σαν τρόπους με τους οποίους μπο­ρούμε να βιώ­σουμε την Τέχνη με όλες μας τις αισθή­σεις. Έτσι τα παιδιά άρχισαν να παρά­γουν δικά τους, πρω­τό­τυπα έργα, μετα­γρά­φο­ντας μια αισθη­τη­ριακή εμπει­ρία σε μια άλλη.

Παράλ­ληλα, οι μαθή­τριες και οι μαθητές των τάξεων Γ’ και Δ’ Δημο­τι­κού βιβλίου με αφορμή το βιβλίο «Το κουτί», του συγ­γρα­φέα Κων­στα­ντί­νου Πατσα­ρού, «ταξί­δε­ψαν» σε ένα ξεχω­ρι­στό μονο­πάτι δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας και απο­δο­χής με απο­τέ­λε­σμα να δημιουρ­γή­σουν μια δική τους πρω­τό­τυπη έκθεση φωτο­γρα­φίας. Μέσα από τα έργα τους, τα παιδιά απει­κό­νι­σαν σκηνές σχο­λι­κού εκφο­βι­σμού, όπως αυτός μπορεί να εκδη­λω­θεί σε δια­φο­ρε­τι­κές πτυχές, ανα­δει­κνύ­ο­ντας τα συναι­σθή­ματα κάθε βιώ­μα­τος.

Επίσης τα θεα­τρικά δρώμενα επι­λεγ­μέ­νων απο­σπα­σμά­των από το βιβλίο «Το κουτί» από τις μαθή­τριες και τους μαθητές της Δ’ Δημο­τι­κού καθώς και το τρα­γούδι με τίτλο «Εμένα με νοιάζει» από τα παιδιά της Γ’ Δημο­τι­κού υπό την καθο­δή­γηση του καθη­γητή μου­σι­κής Γιάννη Χατζή, μάγεψαν τους επι­σκέ­πτες του Μου­σείου και ενθου­σί­α­σαν τον προ­σκε­κλη­μένο συγ­γρα­φέα μας Κων­στα­ντίνο Πατσαρό. Στη συνέ­χεια, τα παιδιά με τις εύστο­χες και καται­γι­στι­κές ερω­τή­σεις τους πήραν συνέ­ντευξη από τον αγα­πη­μένο τους συγ­γρα­φέα ξεδι­πλώ­νο­ντας τα μυστικά των βιβλίων του.

Το πρω­τό­τυπο «Μουσείο Αισθή­σεων» πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε σε συν­διορ­γά­νωση με την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου και με την ευγε­νική υπο­στή­ριξη της Γαλ­λι­κής Προ­ξε­νι­κής Αρχής Ρόδου. Η φιλο­ξε­νία της δράσης στον χώρο του Κατα­λύ­μα­τος της Γαλλίας, από πλευράς της κυρίας Αλίκης Μοσχή υπήρξε εξαι­ρε­τικά θερμή και υπο­στη­ρι­κτική.

Οι ομιλίες και οι παρου­σιά­σεις των εκλε­κτών προ­σκε­κλη­μέ­νων προ­σέ­δω­σαν ξεχω­ρι­στή χροιά στις εκθέ­σεις των παιδιών.

Η Χρυ­σάνθη Ριζο­πού­λου, από­φοιτη των Εκπαι­δευ­τη­ρίων «ΡΟΔΙΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑ», αρχαιο­λό­γος και ιστο­ρι­κός τέχνης, με εξαι­ρε­τικά άμεσο και παρα­στα­τικό τρόπο, ανέ­πτυξε τη σημασία της προ­σβα­σι­μό­τη­τας στην Τέχνη όλων των ανθρώ­πων, είτε έχουν κάποια μορφή ανα­πη­ρίας είτε όχι, ενώ μίλησε και για την αξία της βιω­μα­τι­κής προ­σέγ­γι­σης των έργων τέχνης, μιας τάσης η οποία κερ­δί­ζει ολοένα και περισ­σό­τερο έδαφος στη σύγ­χρονη μου­σειακή αγωγή.

Η Ματίνα Σωτρίλλη, συμ­βου­λευ­τική ψυχο­λό­γος, με την εμπε­ρι­στα­τω­μένη και ενδια­φέ­ρουσα παρου­σί­ασή της ανέλυσε τα είδη του σχο­λι­κού εκφο­βι­σμού, τα σημεία που χρήζουν ιδιαί­τε­ρης προ­σο­χής καθώς και τρόπους αντι­με­τώ­πι­σής του και δια­χεί­ρι­σης των συναι­σθη­μά­των που προ­κα­λού­νται.

Στη διάρ­κεια των δύο απο­γευ­μά­των πλήθος κόσμου περι­η­γή­θηκε στους χώρους των εκθέ­σεων ζωγρα­φι­κής και φωτο­γρα­φίας, παί­ζο­ντας και ανα­κα­λύ­πτο­ντας την Τέχνη, μέσα από τις αισθή­σεις της όρασης, της ακοής, της γεύσης, της αφής και της όσφρη­σης. Τα ευφά­ντα­στα δρώμενα, οι πίνακες που «ζωντά­νευαν», οι βιω­μα­τι­κές δράσεις, η ρομπο­τική και τα ψηφιακά παι­χνί­δια, μαγνή­τι­σαν το ενδια­φέ­ρον των επι­σκε­πτών και παρέ­τει­ναν τη διαμονή τους.

Το «Μουσείο αισθή­σεων» προ­έ­κυψε από τον ενθου­σια­σμό των παιδιών, καθώς ανα­κά­λυ­πταν τα δια­φο­ρε­τικά συναι­σθή­ματα που προ­κα­λεί στο κάθε άτομο το ίδιο ερέ­θι­σμα, συνει­δη­το­ποί­ηση καίρια για την καλ­λιέρ­γεια της συναι­σθη­μα­τι­κής νοη­μο­σύ­νης. Χάρισε σε όλους μονα­δι­κές εμπει­ρίες που ανέ­δει­ξαν τη σημασία της απο­δο­χής του δια­φο­ρε­τι­κού και του δικαιώ­μα­τος στην προ­σω­πική έκφραση.

Σε ένα μέλλον στο οποίο στο­χεύ­ουμε τα παιδιά μας να είναι προ­ε­τοι­μα­σμένα ώστε να ακου­μπή­σουν τα όνειρά τους και να διεκ­δι­κή­σουν την ευτυχία τους, αυτή η μαθη­σιακή δια­δρομή απο­δει­κνύ­ε­ται πολύ­τιμη. Ακο­λου­θώ­ντας το προ­σω­πικό τους μονο­πάτι σε μια πορεία δια βίου μάθησης, οι πολίτες του μέλ­λο­ντος θα είναι σε θέση να εφαρ­μό­σουν τις δεξιό­τη­τες στις οποίες εξα­σκού­νται από την προ­σχο­λική και την πρώτη σχολική ηλικία. Ανα­δει­κνύ­ο­ντας την αξία της συνερ­γα­σίας, της οικο­δό­μη­σης γνώσης, της επί­λυ­σης ρεα­λι­στι­κών προ­βλη­μά­των, της αυτορ­ρύθ­μι­σης, της επι­κοι­νω­νίας και του τεχνο­λο­γι­κού εγγραμ­μα­τι­σμού, απα­ραί­τη­των δεξιο­τή­των του 21ου αιώνα, τα παιδιά μας δημιουρ­γούν εμπει­ρίες που έχουν νόημα για αυτά. Παρέ­χο­ντάς τους αυτά τα εφόδια, είμαστε σίγου­ροι πως μεγα­λώ­νο­ντας θα είναι σε θέση να δημιουρ­γή­σουν έναν κόσμο με περισ­σό­τερο χρώμα, φως και μια θέση για όλους.

Τα έσοδα από την πώληση των έργων των παιδιών θα δια­τε­θούν στον Σύλλογο Φίλων Εντα­τι­κής Θερα­πείας Παιδιού ΠΝΟΗ.

…για την Εβίνα μας