Τραγωδία στα Τέμπη: Περιμένοντας απαντήσεις από το DNA

Η ροή των τραυ­μα­τιών από τις δια­λυ­μέ­νες αμα­ξο­στοι­χίες στα Τέμπη είχε μόλις στα­μα­τή­σει. Ξημε­ρώ­ματα Τετάρ­της, στο υπόγειο του Γενικού Νοσο­κο­μείου Λάρισας, έφθαναν πλέον μόνο σάκοι με σορούς. Η ιατρο­δι­κα­στής Ρου­μπίνη Λεο­νταρή είχε προη­γού­μενη εμπει­ρία από μεγάλα δυστυ­χή­ματα. Τον Απρίλιο του 2003 είχε κληθεί μαζί με άλλους συνα­δέλ­φους της να δια­χει­ρι­στεί τα θύματα τρο­χαίου στην ίδια περιοχή, όταν ένα φορτηγό που μετέ­φερε μελα­μί­νες συγκρού­στηκε πλα­γιο­με­τω­πικά με λεω­φο­ρείο στο οποίο επέ­βαι­ναν μαθητές. Τότε οι νεκροί ήταν 21. «Θεω­ρούσα ότι εκείνη θα ήταν η μεγα­λύ­τερη μαζική κατα­στροφή, δεν περί­μενα κάποια μέρα να την ξεπε­ρά­σουμε», λέει.

Η ιατρο­δι­κα­στική υπη­ρε­σία της Λάρισας απο­τε­λεί­ται από τρεις ιατρο­δι­κα­στές και έναν νεκρο­τόμο. Μόνοι τους δεν θα μπο­ρού­σαν να αντα­πο­κρι­θούν σε τόσο μεγάλη πίεση. Σε συνεν­νό­ηση με το υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης κρίθηκε απα­ραί­τητη η ενί­σχυσή τους. Εφθασαν συνά­δελ­φοί τους από τη Θεσ­σα­λο­νίκη, την Αθήνα και τη Λαμία. Από τις 4 τα ξημε­ρώ­ματα της Τετάρ­της μέχρι και αργά χθες το βράδυ είχαν διε­νερ­γή­σει νεκρο­το­μία σε 43 σορούς. «Θα μέναμε στην υπη­ρε­σία όσο χρεια­ζό­ταν, μέχρι να ολο­κλη­ρω­θεί το έργο μας», λέει στην «Κ» η κ. Λεο­νταρή (φωτ. αρι­στερά), προϊ­στα­μένη της ιατρο­δι­κα­στι­κής υπη­ρε­σίας στη Λάρισα, όταν τη συνα­ντάμε στο νοσο­κο­μείο. Φοράει μια πράσινη πλα­στική ποδιά και το τηλέ­φωνό της χτυπάει ακα­τά­παυ­στα.

Εξηγεί ότι το πρωί της Πέμπτης έφθασαν άλλες πέντε σοροί. Οσο μιλάμε, όμως, την ενη­με­ρώ­νουν και για νέες αφίξεις, επτά συνο­λικά. Ο αριθμός των θυμάτων ανε­βαί­νει, καμία κατα­μέ­τρηση για την ώρα δεν μοιάζει ασφαλής, έστω ορι­στική. Η επόμενη στιγμή, η επόμενη κίνηση των τριών γερα­νο­φό­ρων οχη­μά­των που ανα­ση­κώ­νουν μάζες σιδε­ρι­κών στο σημείο του δυστυ­χή­μα­τος μπορεί να απο­κα­λύ­ψει ακόμη ένα δυσά­ρε­στο εύρημα.

Η βροχή που πέφτει από το πρωί έχει λασπώ­σει τον χωμα­τό­δρομο όπου χάσκουν οι λαμα­ρί­νες του επι­βα­τι­κού τρένου και δυσχε­ραί­νει τις έρευνες. Οι κάμερες των τηλε­ο­πτι­κών συνερ­γείων έχουν λιγο­στέ­ψει εκεί, οι περισ­σό­τε­ρες πλέον έχουν στηθεί έξω από το νοσο­κο­μείο όπου κατα­φθά­νουν οι σοροί και ανα­μέ­νουν οι συγ­γε­νείς.

Το πρω­τό­κολλο

Η κ. Λεο­νταρή εξηγεί ότι βάσει πρω­το­κόλ­λου οι ταυ­το­ποι­ή­σεις σορών αγνώ­στων στοι­χείων γίνο­νται με ανάλυση DNA. Στο δυστύ­χημα του 2003 στα Τέμπη, όταν δεν ίσχυαν οι ίδιοι κανόνες, οι γονείς των μαθητών είχαν κληθεί σε οπτική ανα­γνώ­ριση.

Μέχρι να φθάσει ειδικό συνερ­γείο από την Αθήνα και τη Διεύ­θυνση Εγκλη­μα­το­λο­γι­κών Ερευνών της Αστυ­νο­μίας για τη λήψη δειγ­μά­των γενε­τι­κού υλικού, η ιατρο­δι­κα­στής ζήτησε από τέσσερα μέλη της Τρο­χαίας και της Ασφά­λειας Λάρισας να συλ­λέ­ξουν στοι­χεία από τους οικεί­ους των αγνο­ου­μέ­νων και τους έδωσε κατευ­θυ­ντή­ριες οδηγίες. «Πρέπει να κάνουμε ό,τι μπο­ρούμε για να απα­λύ­νουμε τον πόνο τους», είπε στους αστυ­νο­μι­κούς.

Οι συγ­γε­νείς συγκε­ντρώ­θη­καν στο αμφι­θέ­α­τρο, στο ισόγειο του Γενικού Νοσο­κο­μείου Λάρισας, έναν όροφο πάνω από το νεκρο­το­μείο. Ανά τετρά­δες έδιναν τα στοι­χεία τους στους αστυ­νο­μι­κούς. Οπως περι­γρά­φει η κ. Λεο­νταρή, τους ενη­μέ­ρω­ναν για τους επι­βά­τες που ανα­ζη­τού­σαν, για το ύψος τους και το χρώμα των μαλλιών, εάν είχαν κάποιο τατουάζ που θα μπο­ρούσε να ανα­γνω­ρι­στεί, εάν έφεραν πάνω τους κάποιο χαρα­κτη­ρι­στικό αντι­κεί­μενο, ίσως ένα μεντα­γιόν. Μέχρι να ξεκι­νή­σει η λήψη DNA είχε γίνει αυτή η προ­ερ­γα­σία.

Οι ηλικίες των θανό­ντων δεν πρέπει να ξεπερ­νούν τα 35 έτη. Πολλές σοροί έφεραν εγκαύ­ματα, κάποιες ήταν απαν­θρα­κω­μέ­νες. Συνο­λικά 52 συγ­γε­νείς έδωσαν δείγμα γενε­τι­κού υλικού, ενώ κάθε παρτίδα που συλ­λε­γό­ταν από τις σορούς και από τους οικεί­ους τους έφευγε στην Αθήνα ανά τετρά­ωρο για να ξεκι­νάει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα η δια­δι­κα­σία ταυ­το­ποί­η­σης. Δείγμα DNA έχει ληφθεί και από ανθρώ­πινα μέλη που βρέ­θη­καν στο σημείο ώστε να δια­πι­στω­θεί πού ανήκουν. Σύμφωνα με την τελευ­ταία ενη­μέ­ρωση της αστυ­νο­μίας, μετά το δυστύ­χημα δηλώ­θη­καν επίσημα ως αγνο­ού­με­νοι 56 επι­βά­τες από τους συγ­γε­νείς τους, και έχουν περι­συλ­λε­γεί 57 νεκροί, από τους οποίους μέχρι στιγμής έχουν ταυ­το­ποι­η­θεί 24.

Στον σταθμό

Περίπου τρία χιλιό­με­τρα μακριά από το νοσο­κο­μείο, στον άδειο από ταξι­διώ­τες σιδη­ρο­δρο­μικό σταθμό της πόλης, οι συνά­δελ­φοι του σταθ­μάρχη ο οποίος έχει συλ­λη­φθεί για το δυστύ­χημα δεν επι­θυ­μούν να μιλή­σουν. Παρα­πέ­μπουν στον προϊ­στά­μενό τους, κλει­δούχο στην ειδι­κό­τητα, ο οποίος επίσης αρνεί­ται να τοπο­θε­τη­θεί για το συμβάν ή να περι­γρά­ψει τον τρόπο εργα­σίας τους.

Ο πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας Φίλιπ­πος Μπρέζας (φωτ. αρι­στερά), που έχει ασχο­λη­θεί στο παρελ­θόν με ατυ­χή­ματα στο σιδη­ρο­δρο­μικό δίκτυο, μιλώ­ντας στην «Κ» κάνει λόγο για σφάλμα που δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί. Παράλ­ληλα επι­ση­μαί­νει τα προ­βλή­ματα που υπάρ­χουν σχετικά με τη φωτο­σή­μανση στο σιδη­ρο­δρο­μικό δίκτυο. Εξηγεί ακόμη ότι η μορ­φο­λο­γία της περιο­χής έπαιξε ρόλο ως προς τις συν­θή­κες που επι­κρά­τη­σαν μετά την πρό­σκρουση. Το επι­βα­τικό τρένο έβγαινε από τούνελ, εάν υπήρχε καλύ­τερη ορα­τό­τητα έστω σε από­σταση ενός χιλιο­μέ­τρου ίσως θα γινόταν πέδηση από τους μηχα­νο­δη­γούς για να περιο­ρι­στεί κάπως η ταχύ­τητα. Δεν θα είχε απο­φευ­χθεί η πρό­σκρουση, αυτό βάσει όσων συνέ­βη­σαν μοιάζει αδύνατο, αλλά ίσως θα περιο­ρι­ζό­ταν η σφο­δρό­τητά της. Και ο ίδιος πάντως τονίζει ότι εάν το δυστύ­χημα είχε γίνει μέσα στο τούνελ, οι απώ­λειες θα ήταν μεγα­λύ­τε­ρες.

Η αναμονή

Πίσω στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Λάρισας, ψυχο­λό­γοι, ψυχί­α­τροι και κοι­νω­νι­κοί λει­τουρ­γοί, με τα ονόματα και τις ιδιό­τη­τές τους γραμ­μένα σε αυτο­κόλ­λητα στο πέτο τους, υπο­δέ­χο­νται τους συγ­γε­νείς που περί­με­ναν την ταυ­το­ποί­ηση των θυμάτων. Βρί­σκο­νται εκεί, δια­κρι­τικά, εάν κάποιος θελήσει να τους πλη­σιά­σει για να μοι­ρα­στεί τις σκέψεις ή την από­γνωσή του. Το μεση­μέρι της Πέμπτης οι συγ­γε­νείς ενη­με­ρώ­νο­νται ότι κάθε οικο­γέ­νεια θα ειδο­ποι­η­θεί τηλε­φω­νικά για τη δια­δι­κα­σία, μόλις βγουν τα απο­τε­λέ­σματα των ανα­λύ­σεων. Τους εξηγούν ότι δεν υπάρχει λόγος να παρα­μέ­νουν εκεί. Ο Λάζαρος Πορ­φυ­ρί­δης περι­μέ­νει να ενη­με­ρω­θεί για την κόρη του. Ταξί­δευε από Αθήνα για Θεσ­σα­λο­νίκη μαζί με τον φίλο της. Ο πατέρας της απο­κλείει να βρι­σκό­ταν η κόρη του στις πρώτες θέσεις. Σκέ­φτε­ται ότι μάλλον την ώρα της πρό­σκρου­σης μπορεί να ήταν στο κυλι­κείο της αμα­ξο­στοι­χίας, το οποίο κάηκε ολο­σχε­ρώς.

Η ανα­ζή­τηση του κ. Πορ­φυ­ρίδη ξεκί­νησε λίγες ώρες μετά το δυστύ­χημα, από τον σιδη­ρο­δρο­μικό σταθμό της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Μάταια περί­μενε ότι κάποιος υπεύ­θυ­νος θα τους ενη­μέ­ρωνε εκεί. Δεν υπήρχε κανένας, όπως λέει, μόνο δύο υπάλ­λη­λοι εται­ρείας σεκιού­ριτι. Δεν γνώριζε κανείς πόσα λεω­φο­ρεία με δια­σω­θέ­ντες θα έφθαναν από τα Τέμπη στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Περί­μενε για περίπου τρεις ώρες βλέ­πο­ντας ένα προς ένα τα άτομα που κατέ­βαι­ναν, η κόρη του δεν βρι­σκό­ταν ανάμεσά τους. Δίστασε στις επό­με­νες κινή­σεις του. Εάν έφευγε μήπως υπήρχε περί­πτωση να φθάσει και άλλο λεω­φο­ρείο, θα ήταν ρίσκο να απο­μα­κρυν­θεί; Κανείς δεν μπο­ρούσε να του δώσει μια ξεκά­θαρη απά­ντηση.

Τελικά απο­φά­σισε να κατευ­θυν­θεί στη Λάρισα. Στα­μά­τησε στην εθνική οδό, στο ύψος του δυστυ­χή­μα­τος, για να αντι­κρί­σει από ψηλά την κατα­στροφή. Ακόμη και τώρα ανα­ρω­τιέ­ται εάν θα έπρεπε να το είχε κάνει. «Είδα μια μάζα από σίδερα», λέει. «Μετά άρχισε ο Γολ­γο­θάς. Ακόμα δεν ξέρω τι θα βρουν, αν έχει και άλλες σορούς το τρένο».

Παράλ­ληλα με τις έρευνες ομάδων της Πυρο­σβε­στι­κής για τους αγνο­ου­μέ­νους, αστυ­νο­μι­κοί είχαν ανα­λά­βει να συγκε­ντρώ­σουν όλες τις βαλί­τσες και τα προ­σω­πικά είδη που είχαν απο­μεί­νει στα βαγόνια του τρένου. «Μας είπαν ότι τα έχουν μετα­φέ­ρει στο αστυ­νο­μικό τμήμα των Τεμπών και ότι μπο­ρούμε να πάμε εκεί για να τα παρα­λά­βουμε», λέει ο κ. Πορ­φυ­ρί­δης. «Μια ανά­μνηση».

Πηγή kathimerini.gr