Αρθρο – κόλαφος του Politicο: «Ο Ερντογάν σχεδιάζει πόλεμο για να σώσει το τομάρι του»

Μία από τις αρκετά σημα­ντι­κές εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις για το νέο έτος είναι η εκλο­γική μάχη στην Τουρκία, με τις πιθα­νό­τη­τες επα­νε­κλο­γής του Ερντο­γάν να μην είναι με το μέρος του, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα δημο­σκο­πή­σεις.

Του Γιάννη Κου­τρου­μπή

Ο «Σουλ­τά­νος» ήδη έχει ξεκι­νή­σει την παρο­χο­λο­γία αυξά­νο­ντας τον μισθό των πολιτών και καταρ­γώ­ντας το όριο ηλικίας συντα­ξιο­δό­τη­σης. Ακόμη, φαί­νε­ται να είναι έτοιμος, σύμφωνα με το Politico, να σείρει την χώρα σε έναν τελείως περιττό πόλεμο, με στόχο να συσπει­ρώ­σει ένα μεγάλο κομμάτι του πλη­θυ­σμού υπό την αρχηγία του, εργα­λειο­ποιώ­ντας πλήρως τη σύρραξη.

Είναι ηλίου φαει­νό­τε­ρον ότι ο Ταγίπ Ερντο­γάν επι­θυ­μεί να επα­νε­κλε­γεί για ακόμα μία φορά, στις εκλογές που θα γίνουν κατά πάσα πιθα­νό­τητα τον Ιούνιο, θέλο­ντας να γιορ­τά­σει τα 100 χρόνια από την εγκα­θί­δρυση της Δημο­κρα­τίας στην Τουρκία. «Ο Ερντο­γάν κυβέρ­νησε την Τουρκία μεγα­λύ­τερο διά­στημα από όσο τα Starbucks έχουν παρου­σία στην εστίαση της χώρας», όπως λέει χαρα­κτη­ρι­στικά το Foreign Policy.

Το εσω­τε­ρικό μέτωπο

Για πρώτη φορά από το 2002, που ο Ερντο­γάν πήρε την εξουσία, υπάρχει σοβαρό ενδε­χό­μενο στην Τουρκία να υπάρξει πολι­τική αλλαγή. Ο πλη­θω­ρι­σμός τρέχει με πάνω από 80% ετησίως, η τουρ­κική λίρα σημειώ­νει συνεχή κατα­κό­ρυφη πτώση και η δημο­τι­κό­τητα της κυβέρ­νη­σης έχει βυθι­στεί καθώς οι οικο­νο­μι­κές δυσκο­λίες έχουν αυξηθεί.

Σύμφωνα με τις δημο­σκο­πή­σεις, o Ερντο­γάν μετά και την αλλαγή του συντάγ­μα­τος φαί­νε­ται να αντι­με­τω­πί­ζει πολι­τικά προ­βλή­ματα, με το ΑΚΡ να λαμ­βά­νει μόλις 30% υπο­στή­ριξη.

Το εξω­τε­ρικό μέτωπο

Παρά την αντί­θεση, τόσο της Ουά­σινγ­κτον όσο και της Μόσχας, για την διε­ξα­γωγή πολέμου στην Συρία, ο Ερντο­γάν ετοι­μά­ζει το έδαφος απο­μα­κρύ­νο­ντας τις κουρ­δι­κές πολι­το­φυ­λα­κές που συμ­μά­χη­σαν με τη Δύση στον αγώνα των μαχητών του Ισλα­μι­κού κράτος. Από ό,τι φαί­νε­ται, ο Τούρκος πρό­ε­δρος είναι απο­φα­σι­σμέ­νος να ολο­κλη­ρώ­σει μία ουδέ­τερη ζώνη στην άλλη πλευρά των νότιων συνόρων της Τουρ­κίας.

Εν τω μεταξύ, απειλεί καθη­με­ρινά την Ελλάδα εν μέσω δια­φω­νιών για τις γεω­τρή­σεις φυσικού αερίου, και την Κύπρο, ενώ βάζει στο τραπέζι τη «στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση» των ελλη­νι­κών νησιών στο Αιγαίο.

Ως προς τον πόλεμο στην Ουκρα­νία, ο Ερντο­γάν έχει θέσει την Τουρκία ως δια­με­σο­λα­βητή μεταξύ Μόσχας και Κιέβου φιλο­ξε­νώ­ντας συνο­μι­λίες μεταξύ των αρχηγών των επι­τε­λείων των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Ακόμη, κατά­φερε να υπο­στη­ρί­ξει την Ουκρα­νία, ενώ την ίδια ώρα δια­τη­ρεί εμπο­ρι­κούς και ενερ­γεια­κούς δεσμούς με τη Ρωσία χωρίς να δια­κυ­βεύ­σει την προ­σω­πική του σχέση με τον Πρόεδρο Βλα­ντι­μίρ Πούτιν ή να προ­κα­λέ­σει την οργή της Δύσης.

Το σαθρό δικα­στικό σύστημα

Ο Τούρκος Πρό­ε­δρος, έχει χρη­σι­μο­ποι­ή­σει στην Τουρκία ένα σύστημα δικαιο­σύ­νης που δεν είναι ανε­ξάρ­τητο. Το σύστημα αυτό, ο ίδιος το χρη­σι­μο­ποιεί ως εργα­λείο για να απο­κλείει από την πολι­τική ζωή του ισχυ­ρούς αμφι­σβη­τίες του.

Ένας από αυτούς είναι ο δήμαρ­χος Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, Εκρέμ Ιμά­μο­γλου, ο οποίος είναι μία προ­σω­πι­κό­τητα που προ­έρ­χε­ται από το Ρεπου­μπλι­κα­νικό Λαϊκό Κόμμα που θα μπο­ρούσε να είναι ενο­ποι­η­τι­κός υπο­ψή­φιος για την προ­ε­δρία της αντι­πο­λί­τευ­σης. Ο κορυ­φαίος αντί­πα­λος του Ερντο­γάν κατα­δι­κά­στηκε σε περισ­σό­τερα από δύο χρόνια φυλακή και απα­γό­ρευση άσκησης πολι­τι­κών δικαιω­μά­των. Προς το παρόν, οι εκκρε­μείς προ­σφυ­γές της από­φα­σης έχουν ανα­στα­λεί, αλλά ο Ερντο­γάν μπορεί να προ­σπα­θή­σει να επι­σπεύ­σει τη δικα­στική δια­δι­κα­σία, προ­κει­μέ­νου ο αντί­πα­λός του να μην είναι υπο­ψή­φιος.

Ακόμη, πάνω από 100 πολι­τι­κοί από το κύριο φιλο­κουρ­δικό Λαϊκό Δημο­κρα­τικό Κόμμα (HDP) παρα­μέ­νουν υπό δίκη για φερό­μενα τρο­μο­κρα­τικά αδι­κή­ματα, τα οποία θα μπο­ρού­σαν να οδη­γή­σουν στην απα­γό­ρευση του κινή­μα­τος. Το HDP δεν είναι μέρος της συμ­μα­χίας των έξι κομ­μά­των της αντι­πο­λί­τευ­σης, η οποία συγκρο­τεί μια κοινή εκλο­γική πλατ­φόρμα, που κυμαί­νε­ται από τη σοσιαλ­δη­μο­κρα­τική αρι­στερά έως τη φιλε­λεύ­θερη κεντρο­δε­ξιά.

Η εργα­λειο­ποί­ηση του πολέμου στην Συρία

Το κόλπο που θέλει να εφαρ­μό­σει ο Ερντο­γάν προ­κει­μέ­νου να κερ­δί­σει ακόμα μία φορά τις εκλογές είναι η εισβολή στη Συρία. Ως γνωστόν, στην Τουρκία η κοινή γνώμη είναι αρκετά εθνι­κι­στική.

Οπότε μια περιο­ρι­σμένη δια­συ­νο­ριακή επι­χεί­ρηση με λίγες τουρ­κι­κές απώ­λειες θα μπο­ρούσε να γίνει απο­δε­κτή από τους ψηφο­φό­ρους, με τον ίδιο τρόπο που τα τακτικά πλήγ­ματα του Ισραήλ στη Γάζα -ως αντί­ποινα για τις επι­θέ­σεις με πυραύ­λους της Παλαι­στι­νια­κής Χαμάς- θεω­ρού­νται αστυ­νο­μι­κές επι­χει­ρή­σεις.

Οι επό­με­νοι μήνες θα είναι γεμάτοι από πολε­μι­κές κινή­σεις, κυρίως για να σημα­το­δο­τή­σουν την 100ή επέτειο από την ίδρυση μιας σύγ­χρο­νης, κοσμι­κής δημο­κρα­τίας από τον Μου­σταφά Κεμάλ Ατα­τούρκ πάνω από τις στάχτες της Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας. Ο Ερντο­γάν θα θέλει να προ­βά­λει την απο­κα­τε­στη­μένη επιρροή της Τουρ­κίας σε έναν πολυ­πο­λικό κόσμο όπου οι μεσαίες δυνά­μεις μπορούν να ασκή­σουν μεγα­λύ­τερη επιρροή, όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσία.

Χάθηκε ο έλεγχος της ΕΕ προς την Τουρκία

Η Ευρω­παϊκή Ένωση, δυστυ­χώς, είναι πιθανό να είναι θεατής και όχι δύναμη μετριο­πά­θειας ή αλλαγής. Η ΕΕ είναι ο μεγα­λύ­τε­ρος εμπο­ρι­κός εταίρος της Τουρ­κίας, αλλά έχει χάσει την επιρροή της στην Άγκυρα, καθώς η δια­δι­κα­σία ένταξης της χώρας στην ΕΕ είναι «παγω­μένη».

Οι Βρυ­ξέλ­λες πρέπει να εξα­γο­ρά­ζουν τακτικά την Τουρκία με βοήθεια για να κρα­τή­σουν σχεδόν 4 εκα­τομ­μύ­ρια Σύρους πρό­σφυ­γες στο έδαφός της προ­κει­μέ­νου να μην πλημ­μυ­ρί­σουν την Ελλάδα και την Ιταλία.