Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου ακυρώνει κατάσχεση ακινήτου λόγω μη τήρησης των δικονομικών προϋποθέσεων μετά τον θάνατο του οφειλέτη

• Η από­φα­ση 333/2025 δι­καιώ­νει την κλη­ρο­νό­μο, ακυ­ρώ­νει την επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή και την πράξη ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης, κρί­νο­ντας ότι πα­ρα­βιά­στη­καν θε­με­λιώ­δεις κα­νό­νες του Κώ­δι­κα Πο­λι­τι­κής

Με την υπ’ αριθμ. 333/2025 από­φα­σή του, το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, δι­κά­ζο­ντας με την ει­δι­κή δια­δι­κα­σία πε­ριου­σια­κών δια­φο­ρών, έκανε δεκτή την ανα­κο­πή που άσκη­σε κλη­ρο­νό­μος απο­βιώ­σα­ντος επι­χει­ρη­μα­τία, ακυ­ρώ­νο­ντας πρά­ξεις ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης που είχαν στρα­φεί ενα­ντί­ον της χωρίς την τή­ρη­ση των απα­ραί­τη­των δι­κο­νο­μι­κών στα­δί­ων που απαι­τού­νται όταν ο οφει­λέ­της έχει απο­βιώ­σει.

Η ανα­κό­πτου­σα, κά­τοι­κος Ρόδου, είχε κλη­ρο­νο­μή­σει κατά πο­σο­στό 1/2 εξ αδιαι­ρέ­του τα ακί­νη­τα του συ­ζύ­γου της, ο οποί­ος απε­βί­ω­σε τον Φε­βρουά­ριο του 2023. Παρά τον θά­να­τό του, η εται­ρεία doValue Greece, δια­χει­ρί­στρια των τρα­πε­ζι­κών απαι­τή­σε­ων της ERB RECOVERY DAC, επέ­δω­σε επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή στις 18 Φε­βρουα­ρί­ου 2025 και επέ­βα­λε κα­τά­σχε­ση σε ακί­νη­τα της κλη­ρο­νο­μιάς με έκ­θε­ση κα­τά­σχε­σης της 10ης Μαρ­τί­ου 2025.

Η ανα­κό­πτου­σα, μέσω της πλη­ρε­ξού­σιας δι­κη­γό­ρου της κ. Δέ­σποι­νας Κούτ­τη, προ­σέ­φυ­γε στο δι­κα­στή­ριο ζη­τώ­ντας την ακύ­ρω­ση τόσο της επι­τα­γής όσο και της πρά­ξης κα­τά­σχε­σης, επι­κα­λού­με­νη πα­ρα­βί­α­ση ου­σιω­δών δι­κο­νο­μι­κών δια­τά­ξε­ων.

Η κρί­σι­μη πα­ρά­λει­ψη

της καθ’ ης

Κατά τη συ­ζή­τη­ση της ανα­κο­πής, απο­δεί­χθη­κε πως η ανα­γκα­στι­κή εκτέ­λε­ση που επι­χει­ρή­θη­κε από την καθ’ ης εται­ρεία δεν πλη­ρού­σε τις νό­μι­μες προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Το Δι­κα­στή­ριο δια­πί­στω­σε ότι η δια­δι­κα­σία εκτέ­λε­σης δεν μπο­ρού­σε να συ­νε­χι­στεί μετά τον θά­να­το του αρ­χι­κού οφει­λέ­τη, εάν πρώτα δεν είχε επι­δο­θεί νέα επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή στους κλη­ρο­νό­μους του.

Η καθ’ ης είχε επι­δώ­σει επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή όχι στην ανα­κό­πτου­σα υπό την ιδιό­τη­τά της ως κλη­ρο­νό­μου, αλλά στον απο­βιώ­σα­ντα σύ­ζυ­γό της. Η πράξη αυτή κρί­θη­κε άκυρη, καθώς από τη στιγ­μή του θα­νά­του παύει να υφί­στα­ται νο­μι­κό πρό­σω­πο κατά του οποί­ου να μπο­ρεί να στρα­φεί πράξη εκτέ­λε­σης. Επί­σης, η καθ’ ης πα­ρέ­καμ­ψε την υπο­χρέ­ω­ση της τή­ρη­σης τρι­ή­με­ρης προ­θε­σμί­ας μετά την επί­δο­ση επι­τα­γής, προ­χω­ρώ­ντας απευ­θεί­ας σε κα­τά­σχε­ση.

Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η απλή γνώση ή άγνοια του θα­νά­του δεν επη­ρε­ά­ζει τη νο­μι­κή υπο­χρέ­ω­ση τή­ρη­σης της δια­δι­κα­σί­ας. Ο νόμος, όπως υπο­γράμ­μι­σε στην από­φα­σή του, δεν απαι­τεί από­δει­ξη πρό­θε­σης ή υπαι­τιό­τη­τας. Αρκεί το αντι­κει­με­νι­κό γε­γο­νός της δια­δι­κα­στι­κής πλημ­μέ­λειας.

Το δια­τα­κτι­κό

Το Δι­κα­στή­ριο έκανε δεκτή την ανα­κο­πή, ακύ­ρω­σε τόσο την από 18.02.2025 επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή όσο και την υπ’ αριθ. 446/2025 πράξη ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης, απο­κα­θι­στώ­ντας πλή­ρως τη νο­μι­κή τάξη ως προς την προ­στα­σία των δι­καιω­μά­των των κλη­ρο­νό­μων κατά την ανα­γκα­στι­κή εκτέ­λε­ση.

Πρό­κει­ται για μια κρί­σι­μη από­φα­ση, η οποία υπεν­θυ­μί­ζει την αυ­στη­ρή δι­κο­νο­μι­κή πει­θαρ­χία που απαι­τεί­ται όταν προ­χω­ρούν πρά­ξεις εκτέ­λε­σης κατά κλη­ρο­νο­μιαί­ας πε­ριου­σί­ας και δια­μορ­φώ­νει στα­θε­ρό νο­μι­κό έρει­σμα για μελ­λο­ντι­κές υπο­θέ­σεις αντί­στοι­χου χα­ρα­κτή­ρα.