Φραγμός στις ανακοπές του Δήμου κατά διαταγών πληρωμής – Ακολουθούσε παρελκυστική τακτική

«Φρένο» στην πα­ρελ­κυ­στι­κή τα­κτι­κή του Δήμου Ρόδου να υπο­βάλ­λει ανα­κο­πές κατά δια­τα­γών πλη­ρω­μής, για νό­μι­μες απαι­τή­σεις προ­μη­θευ­τών του, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι αρ­μό­δια για να κρί­νουν την δια­φο­ρά είναι τα διοι­κη­τι­κά δι­κα­στή­ρια, όπου οι ρυθ­μοί εκ­δό­σε­ως απο­φά­σε­ων είναι σαφώς βρα­δύ­τε­ροι, έθεσε με πρό­σφα­τη από­φα­σή του το Ει­ρη­νο­δι­κείο Ρόδου.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να το έτος 2013 εξε­δό­θη από το Ει­ρη­νο­δι­κείο Ρόδου δια­τα­γή πλη­ρω­μής ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας, που εμπο­ρεύ­ε­ται αλου­μί­νια, σι­δε­ρι­κά κλπ κατά του ΔΟΠΑΡ, για οφει­λή ύψους 1.491,67 ευρώ, από ανε­ξό­φλη­τα τι­μο­λό­για πώ­λη­σης εμπο­ρευ­μά­των.

Η ως άνω δια­τα­γή πλη­ρω­μής επι­δό­θη­κε κα­νο­νι­κά και ο ΔΟΠΑΡ άσκη­σε ανα­κο­πή και κατά τη συ­νή­θη πα­ρελ­κυ­στι­κή τα­κτι­κή του, προ­έ­βα­λε ως κύριο λόγο αυτής ότι πρό­κει­ται για διοι­κη­τι­κή σύμ­βα­ση, εφό­σον ο ΔΟΠΑΡ είναι ΝΠΔΔ ΟΤΑ, δη­λα­δή αφορά αντι­κεί­με­νο μη υπα­γό­με­νο στη δι­καιο­δο­σία των πο­λι­τι­κών δι­κα­στη­ρί­ων.

Το Ει­ρη­νο­δι­κείο Ρόδου με την υπ’ αριθ. 39/2016 από­φα­σή του έκρι­νε, με βάση τις προ­τά­σεις και τα σχε­τι­κά προ­σα­γό­με­να εν προ­κει­μέ­νω έγ­γρα­φα των αντι­δί­κων, δε­χό­με­νη τους ισχυ­ρι­σμούς της ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας ότι η δια­τα­γή πλη­ρω­μής εξε­δό­θη ορθώς και νο­μί­μως, από το καθ’ ύλην αρ­μό­διο Δι­κα­στή­ριο, καθώς δεν πρό­κει­ται για διοι­κη­τι­κή δια­φο­ρά.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, έκρι­νε  ότι:

«Η απο­νο­μή της δι­καιο­σύ­νης ορ­γα­νώ­νε­ται με τη λει­τουρ­γία δι­καιο­δο­τι­κών φο­ρέ­ων αντί­στοι­χων προς τη φύση των ανα­φυο­μέ­νων δι­κα­στι­κών δια­φο­ρών, ως ιδιω­τι­κών ή διοι­κη­τι­κών, ενώ η δια­μόρ­φω­ση επι­μέ­ρους δι­κο­νο­μι­κών κα­νό­νων εκ­δί­κα­σης των δια­φο­ρών αυτών, ανα­τί­θε­ται στον κοινό νο­μο­θέ­τη.

Εξαί­ρε­ση από τον κα­νό­να της κα­τα­νο­μής της δι­καιο­δο­σί­ας, ανά­λο­γα με τη φύση της δια­φο­ράς ως ιδιω­τι­κής ή διοι­κη­τι­κής, επι­τρέ­πε­ται με τις τασ­σό­με­νες στο άρθρο 94 παρ. 3 του Συ­ντάγ­μα­τος προ­ϋ­πο­θέ­σεις.

Εξάλ­λου, κατά τις δια­τά­ξεις των άρ­θρων 623 και 624 ΚΠολΔ,η έκ­δο­ση Δια­τα­γής πλη­ρω­μής για χρη­μα­τι­κές απαι­τή­σεις, μπο­ρεί να ζη­τη­θεί, εφό­σον η απαί­τη­ση και το οφει­λό­με­νο ποσό απο­δει­κνύ­ο­νται με δη­μό­σιο ή ιδιω­τι­κό έγ­γρα­φο, δεν εξαρ­τά­ται η απαί­τη­ση από αί­ρε­ση, προ­θε­σμία, όρο ή αντι­πα­ρο­χή, το ποσό των χρη­μά­των που οφεί­λε­ται είναι ορι­σμέ­νο, και εφό­σον αυτός προς τον οποίο πρέ­πει να γίνει επί­δο­ση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής δε δια­μέ­νει στο εξω­τε­ρι­κό και δεν είναι άγνω­στης δια­μο­νής. Έτσι, ακόμη και σε πε­ρί­πτω­ση χρη­μα­τι­κής απαί­τη­σης, προ­ερ­χό­με­νης από γνή­σια διοι­κη­τι­κή σύμ­βα­ση, της οποί­ας η διά­γνω­ση υπά­γε­ται κατά τις ανω­τέ­ρω ανα­φε­ρό­με­νες δια­κρί­σεις στη δι­καιο­δο­σία των τα­κτι­κών διοι­κη­τι­κών δι­κα­στη­ρί­ων, ο πο­λι­τι­κός δι­κα­στής μπο­ρεί, εφό­σον συ­ντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις των άρ­θρων 523, 624 ΚΠολλ, να εκ­δώ­σει δια­τα­γή πλη­ρω­μής, καθώς η τε­λευ­ταία εκ­δί­δε­ται από δι­κα­στι­κό λει­τουρ­γό, που ενερ­γεί ατο­μι­κώς, οπότε δεν πα­ρα­βιά­ζο­νται οι συ­νταγ­μα­τι­κές δια­τά­ξεις για τον ορι­σμό των δι­καιο­δο­σιών.

Αυτή η δια­τα­γή πλη­ρω­μής, της οποί­ας η υπο­κεί­με­νη σχέση είναι δη­μο­σί­ου δι­καί­ου, μπο­ρεί να προ­σβλη­θεί με την ανα­κο­πή του άρ­θρου 632 ΚΠολΔ, η εκ­δί­κα­ση της οποί­ας υπά­γε­ται στη δι­καιο­δο­σία των τα­κτι­κών πο­λι­τι­κών και όχι των διοι­κη­τι­κών δι­κα­στη­ρί­ων, για το λόγο όχι ενό­ψει του προ­βλε­πό­με­νου από το Σύ­νταγ­μα ορ­γα­νω­τι­κού οχή­μα­τος των χω­ρι­στών δι­καιο­δο­σιών, ο έλεγ­χος των απο­φά­σε­ων και των λοι­πών δια­δι­κα­στι­κών πρά­ξε­ων ενερ­γεί­ται υπο­χρε­ω­τι­κά από όρ­γα­να που ανή­κουν στον ίδιο δι­καιο­δο­τι­κό κλάδο, με την επι­φύ­λα­ξη ότι δεν πρό­κει­ται για πρά­ξεις που συ­νι­στούν άσκη­ση αρ­μο­διό­τη­τας διοι­κη­τι­κής φύ­σε­ως.

Αντι­κεί­με­νο δε της δίκης επί της ανα­κο­πής, είναι ο έλεγ­χος της νο­μι­μό­τη­τας και του κύ­ρους της δια­τα­γής πλη­ρω­μής και όχι η διά­γνω­ση της ου­σια­στι­κής αξί­ω­σης, δη­λα­δή το πο­λι­τι­κό δι­κα­στή­ριο ερευ­νά αν κατά το χρόνο έκ­δο­σης της δια­τα­γής πλη­ρω­μής συ­νέ­τρε­χαν οι νό­μι­μες προ­ϋ­πο­θέ­σεις έκ­δο­σης αυτής. Κατά τον έλεγ­χο αυτό, έχει δι­καιο­δο­σία να εξε­τά­σει πα­ρε­μπι­πτό­ντως (άρθρα 2 και 285 ΚΠολΔ) και τις ου­σια­στι­κές εν­στά­σεις από το χώρο του δη­μο­σί­ου δι­καί­ου».

Πε­ραι­τέ­ρω,  έκρι­νε η ως άνω από­φα­ση ότι μία σύμ­βα­ση είναι διοι­κη­τι­κή εάν ένα από τα συμ­βαλ­λό­με­να μέρη είναι το Ελ­λη­νι­κό /Δη­μό­σιο ή νο­μι­κό πρό­σω­πο δη­μο­σί­ου δι­καί­ου και με την σύ­να­ψη της συμ­βά­σε­ως επι­διώ­κε­ται η ικα­νο­ποί­η­ση σκο­πού, τον οποίο ο νόμος έχει ανα­γά­γει σε δη­μό­σιο σκοπό, το δε Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο ή το νο­μι­κό πρό­σω­πο δη­μο­σί­ου δι­καί­ου, είτε βάσει του κα­νο­νι­στι­κού κα­θε­στώ­τος που διέ­πει τη σύμ­βα­ση, είτε βάσει ρη­τρών, οι οποί­ες προ­βλέ­πο­νται κο­νο­νι­στι­κώς και έχουν πε­ρι­λη­φθεί στη σύμ­βα­ση, απο­κλί­νουν δε από το κοινό δί­καιο, ευ­ρί­σκε­ται, προς ικα­νο­ποί­η­ση του εν λόγω σκο­πού, σε υπε­ρέ­χου­σα θέση ένα­ντι του αντι­συμ­βαλ­λο­μέ­νου μέ­ρους, δη­λα­δή σε θέση που δεν προ­σι­διά­ζει στον δυ­νά­μει των δια­τά­ξε­ων του ιδιω­τι­κού δι­καί­ου συ­να­πτό­με­νο συμ­βα­τι­κό δεσμό.

Εξάλ­λου, κατά την έν­νοια του άρ­θρου 94 παρ. 1 του Συ­ντάγ­μα­τος, διοι­κη­τι­κές δια­φο­ρές ου­σί­ας είναι και οι δια­φο­ρές από αδι­καιο­λό­γη­το πλου­τι­σμό του Δη­μο­σί­ου ή νο­μι­κού προ­σώ­που δη­μο­σί­ου δι­καί­ου, όταν η υπο­κεί­με­νη σχέση που προ­κά­λε­σε τον πλου­τι­σμό αυτό είναι σχέση δη­μο­σί­ου δι­καί­ου.

Αντί­θε­τα δια­φο­ρές από αδι­καιο­λό­γη­το πλου­τι­σμό του Δη­μο­σί­ου ή νο­μι­κού προ­σώ­που δη­μο­σί­ου δι­καί­ου υπά­γο­νται στην δι­καιο­δο­σία των πο­λι­τι­κών δι­κα­στη­ρί­ων, όταν δεν υφί­στα­ται σχέση δη­μο­σί­ου δι­καί­ου, συν­δέ­ου­σα το Δη­μό­σιο ή το νο­μι­κό πρό­σω­πο δη­μο­σί­ου δι­καί­ου με κά­ποιο πρό­σω­πο, από την οποία (σχέση) ή με αφορ­μή τη λει­τουρ­γία της οποί­ας δη­μιουρ­γεί­ται ο πλου­τι­σμός του Δη­μο­σί­ου ή του νο­μι­κού προ­σώ­που δη­μο­σί­ου δι­καί­ου.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε η δι­κη­γό­ρος κ. Αι­κα­τε­ρί­νη Γιαν­νιού – Αθα­να­σί­ου.