Αποζημιώνεται πολίτης το αυτοκίνητο της οποίας υπέστη φθορές από την πτώση δέντρου

Mε απόφαση που εξέδωσε το 2ο Μονο­με­λές Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ανα­γνω­ρί­στηκε η υπο­χρέ­ωση του Δήμου Ρόδου να απο­ζη­μιώ­σει δημότη το αυτο­κί­νητο του οποίου υπέστη φθορές από πτώση δέντρου.

Πιο συγκε­κρι­μένα, την 6.6.2019 και ώρα 18.38, το όχημα, μάρκας PEUGEOT, ιδιο­κτη­σίας της ενά­γου­σας εκι­νείτο, με οδηγό την ίδια, επί της οδού Δια­γο­ρι­δών, στη Ρόδο, με κατεύ­θυνση το «Μόντε Σμιθ», στο ύψος του Αρχαίου Σταδίου, όταν ένα κλαδί δέντρου κατέ­πεσε σε αυτό προ­κα­λώ­ντας υλική ζημία και συγκε­κρι­μένα θραύση του έμπρο­σθεν υαλο­πί­νακα, ζημιά στον έμπρο­σθεν προ­φυ­λα­κτήρα, θραύση έμπρο­σθεν φανών, θραύση δεξιού καθρέ­πτη, σοβαρές ζημιές στο καπό, ζημιά στο δεξιό φτερό και τέλος κατα­στρά­φηκε το έμπρο­σθεν δεξιό ελα­στικό.

Με την από 24.6.2019 και αίτησή της στον ενα­γό­μενο η ενά­γουσα ζήτησε να της κατα­βλη­θεί το ποσό των 1.864,80 ευρώ, που, βάσει της από 12.6.2019 πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης εκτι­μητή ζημιών οχη­μά­των, θα απαι­τείτο για την πλήρη απο­κα­τά­σταση των ζημιών του αυτο­κι­νή­του της, πλέον ποσού 400 ευρώ, το οποίο, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, ανα­γκά­στηκε να κατα­βά­λει για τη μίσθωση αυτο­κι­νή­του μέχρι να κατα­στεί δυνατή η χρήση του ως άνω οχή­μα­τός της, πλέον ποσού 300,00 ευρώ ως απο­ζη­μί­ωση για την ηθική βλάβη λόγω του ισχυρού σοκ που υπέστη από το συμβάν.

Ο ενα­γό­με­νος δεν έκανε δεκτό το αίτημά της. Στη συνέ­χεια, η ενά­γουσα ισχυ­ρί­ζε­ται ότι προέβη στις ανα­γκαίες εργα­σίες απο­κα­τά­στα­σης του αυτο­κι­νή­του της δαπα­νώ­ντας το ποσό των 1.583,00 ευρώ.

Σε «τεχνική έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης» γεω­πό­νου με θέμα «ΕΞΕΤΑΣΗ ΦΥΤΟΫΓΙΕΙΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΔΕΝΔΡΩΝ ΑΓΡΙΟΠΑΣΧΑΛΙΑΣ (ΜΥΓΑΚΙ)», η οποία συντά­χθηκε κατόπιν εντολής της ενά­γου­σας, στην οποία ανα­φέ­ρε­ται ότι από το φωτο­γρα­φικό υλικό που προ­σκό­μισε η ενά­γουσα δια­πι­στώ­νε­ται «πολύ κακή εικόνα που υπο­δή­λωνε σοβαρά προ­βλή­ματα ασθέ­νειας του ξύλου και του καμβίου… πολλούς ξερούς κλα­δί­σκους το οποίο υπο­δη­λώ­νει ότι το συγκε­κρι­μένο δέντρο έχει κάποια ασθέ­νεια στο εσω­τε­ρικό του κορμού.

Η συνο­λική εικόνα του δέντρου πιστο­ποιεί την πλήρη εγκα­τά­λειψη και καμία καλ­λιερ­γη­τική φρο­ντίδα από την πλευρά του Δήμου Ρόδου. Από την εικόνα που παρου­σιά­ζει αυτό το δέντρο απο­δει­κνύ­ε­ται ότι δεν είχε κλα­δευ­τεί εδώ και του­λά­χι­στον πέντε – έξι έτη.

Το Δικα­στή­ριο έκρινε πως οι φθορές του αυτο­κι­νή­του προ­ήλ­θαν από την πτώση επ’ αυτού κλαδιού δέντρου στο προ­α­να­φε­ρό­μενο σημείο, αρμό­διος δε για τη συντή­ρηση, επί­βλεψη και ασφαλή χρήση από πλευράς των πολιτών όλων των κοι­νό­χρη­στων χώρων πρα­σί­νου, που βρί­σκο­νται μέσα στα όρια της εδα­φι­κής του περι­φέ­ρειας, και άρα και του συγκε­κρι­μέ­νου σημείου, στο οποίο έχουν φυτευ­τεί δένδρα, προ­κει­μέ­νου να εξα­σφα­λί­ζε­ται η ασφαλής και ακίν­δυνη κίνηση των πεζών και οχη­μά­των, είναι ο Δήμος Ρόδου.

Η αρμο­διό­τητα δε αυτή συνί­στα­ται, μεταξύ άλλων, στον προ­λη­πτικό έλεγχο της κατά­στα­σης των μεγάλων δέντρων και σε περί­πτωση δια­πί­στω­σης κιν­δύ­νου πτώσης αυτών, στη φρο­ντίδα για έγκαιρη αποκοπή του δέντρου ή έστω για τη σήμανση του χώρου.

Εκρινε εξάλλου ότι ο ισχυ­ρι­σμός του Δήμου Ρόδου ότι δεν μπο­ρούσε να προ­βλε­φθεί η πτώση του εν λόγω κλαδιού και, κατ’ επέ­κταση, ότι δεν συνέ­τρεξε παρά­λειψη λήψης προ­λη­πτι­κών μέτρων προς απο­τροπή της πτώσης του, δεδο­μέ­νου ότι εξω­τε­ρικά δεν υπήρχαν ενδεί­ξεις προ­σβο­λής του δέντρου από μύκητα, πρέπει να απορ­ρι­φθεί, διότι από κανένα στοι­χείο δεν προ­κύ­πτει η τακτική φρο­ντίδα του δέντρου ως οφει­λό­μενη ενέρ­γεια του Δήμου και, ιδίως, ο περιο­δι­κός έλεγχος και το κλάδεμά του, βάσει του οποίου θα ήταν δυνατό να δια­γνω­στεί η προ­σβολή του εσω­τε­ρι­κού του από τον συγκε­κρι­μένο μύκητα.

Εκτός αυτών, ο ισχυ­ρι­σμός του Δήμου ότι η πτώση του κλαδιού οφεί­λε­ται και στις και­ρι­κές συν­θή­κες προη­γού­με­νων ημερών, απορ­ρί­φθηκε ως ανα­πό­δει­κτος, διότι δεν προ­σκο­μί­ζε­ται κάποιο σχετικό απο­δει­κτικό στοι­χείο και οι εν γένει ακραίες και­ρι­κές συν­θή­κες, χωρίς αυτές να εξει­δι­κεύ­ο­νται, δεν κρί­νο­νται, άνευ ετέρου, φαι­νό­μενο απρό­βλε­πτο και ανα­πό­φευ­κτο, που μπορεί να απο­τε­λέ­σει ανωτέρα βία και να δια­σπά­σει τον αιτιώδη σύν­δε­σμο μεταξύ της ζημίας και της πλημ­με­λούς άσκησης των καθη­κό­ντων του Δήμου για τη συντή­ρηση του εν λόγω δέντρου.

Ανα­γνώ­ρισε έτσι την υπο­χρέ­ωση του Δήμου να κατα­βά­λει στην ενά­γουσα το ποσό των 2.383 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την πλήρη εξό­φληση.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε η δικη­γό­ρος κ. Μαρία Μητσού.