Α-τύπος και υπογραμμός: Τα κόκκινα γάντια…

Η επα­νά­στα­ση των κόκ­κι­νων γα­ντιών… Ή άλλως πως, ο αγώ­νας – σύμ­βο­λο των απο­λυ­μέ­νων κα­θα­ρι­στριών του υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών εξαρ­γυ­ρώ­θη­κε στο πο­λι­τι­κό γιου­σου­ρούμ που έχει στη­θεί μπρο­στά στα μάτια μας.

Τα στη­μέ­να αντί­σκη­να, τα ατε­λεί­ω­τα ξε­νύ­χτια, οι χει­ρα­ψί­ες συ­μπα­ρά­στα­σης, οι συ­ναυ­λί­ες αλ­λη­λεγ­γύ­ης, η δήθεν απο­κα­τά­στα­ση της κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης, οι φρού­δες ελ­πί­δες που ανα­πτε­ρώ­θη­καν σε χι­λιά­δες άλ­λους απο­λυ­μέ­νους του δη­μο­σί­ου τομέα …πουφ! Με έναν μα­γι­κό τρόπο, έγι­ναν κα­πνός! Εγι­ναν κα­πνός, αμέ­σως μόλις οι απο­λυ­μέ­νες κα­θα­ρί­στριες του υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών που επα­να­προ­σε­λή­φθη­σαν επί κυ­βέρ­νη­σης Αλέξη Τσί­πρα, με από­φα­ση της ίδιας κυ­βέρ­νη­σης, με­τα­φέ­ρο­νται σε θέ­σεις γραμ­μα­τέ­ων σε δι­κα­στή­ρια και ει­σαγ­γε­λί­ες σε ολό­κλη­ρη τη χώρα και μά­λι­στα σε προ­σω­πο­πα­γείς θέ­σεις.

Διε­ρω­τώ­μαι, αφού οι κα­θα­ρί­στριες (ο επαγ­γελ­μα­τι­κός προσ­διο­ρι­σμός των συ­γκε­κρι­μέ­νων ερ­γα­ζό­με­νων δεν είναι κα­θό­λου υπο­τι­μη­τι­κός όπως δια­τεί­νο­νται ορι­σμέ­νοι) με τα κόκ­κι­να γά­ντια ήταν τόσο απα­ραί­τη­τες και χρή­σι­μες στο υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών γιατί δεν πα­ρέ­μει­ναν στις θέ­σεις τους; Κι αν τε­λι­κά δεν ήταν τόσο χρή­σι­μες αφού με­τα­φέ­ρο­νται σε άλλες υπη­ρε­σί­ες και μά­λι­στα με άλλη ιδιό­τη­τα, γιατί επα­να­προ­σλή­φθη­καν από τον Αλέξη Τσί­πρα;

Και επει­δή «ψέλ­λι­σε» κάτι η κυ­βέρ­νη­ση περί νο­μι­μό­τη­τας, επα­νέρ­χε­ται το ερώ­τη­μα αν ό,τι είναι νό­μι­μο είναι και ηθικό…

Και για να εστιά­σου­με σωστά, το πρό­βλη­μα προ­φα­νώς δεν είναι οι συ­γκε­κρι­μέ­νες ερ­γα­ζό­με­νες, αλλά το πώς χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν για να πέσει στά­χτη στα μάτια της θυ­μω­μέ­νης κοι­νω­νί­ας και των χι­λιά­δων άλλων απο­λυ­μέ­νων που προς στιγ­μήν ανα­θάρ­ρη­σαν, μέχρι που προ­σγειώ­θη­καν τε­λι­κά ανώ­μα­λα στην (αρι­στε­ρή) πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που δεν είναι δια­φο­ρε­τι­κή από αυτή που ζού­σα­με μέχρι τον Ια­νουά­ριο του 2015.

Η επα­να­στα­τι­κή στάση του δήθεν αρι­στε­ρού πρω­θυ­πουρ­γού, εξα­ντλή­θη­κε στην επα­να­πρό­σλη­ψη των συ­γκε­κρι­μέ­νων κα­θα­ρι­στριών, θε­ω­ρώ­ντας ότι έτσι θα “εξι­λε­ω­θεί” για τις απο­λύ­σεις υπαλ­λή­λων του ευ­ρύ­τε­ρου δη­μό­σιου τομέα των προη­γού­με­νων κυ­βερ­νή­σε­ων που δεν ανα­κλή­θη­καν ποτέ από τον ίδιο, των δε­κά­δων χι­λιά­δων απο­λυ­μέ­νων του ιδιω­τι­κού τομέα που προη­γή­θη­καν, αλλά και όσων απο­λύ­σε­ων θα ακο­λου­θή­σουν. Όχι, δεν στα­μά­τη­σαν οι απο­λύ­σεις με την ανά­λη­ψη της δια­κυ­βέρ­νη­σης από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όπως δια­τεί­νο­νταν τα στε­λέ­χη του και ο ίδιος ο ση­με­ρι­νός πρω­θυ­πουρ­γός όταν χτυ­πού­σαν τα τύ­μπα­να της αντι­πο­λί­τευ­σης προ­φα­νώς για να κά­νουν μόνο θό­ρυ­βο. Όχι, δεν βρή­καν δου­λειά οι άνερ­γοι και οι απο­λυ­μέ­νοι. Όχι, δεν έπεσε από τον ου­ρα­νό η ευ­μά­ρεια. Όχι, δεν ήρθε η ελ­πί­δα. Δεν μπή­καν καν οι βά­σεις για να μπο­ρού­με να ελ­πί­ζου­με ότι θα ευ­τυ­χή­σουν τα παι­διά μας, να ζή­σουν κα­λύ­τε­ρες ημέ­ρες.

Αντι­θέ­τως, με κι­νή­σεις όπως αυτές της «απο­κα­τά­στα­σης» των κα­θα­ρι­στριών του υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών, δεν πρό­κει­ται να αλ­λά­ξει απο­λύ­τως τί­πο­τα. Ούτε τε­λι­κά από εκεί­νους που εν­δύ­θη­καν τον μαν­δύα της Αρι­στε­ράς για να που­λή­σουν πιο εύ­κο­λα τα φύκια για με­τα­ξω­τές κορ­δέ­λες, σε απε­γνω­σμέ­νους πο­λί­τες που έψα­χναν μια σα­νί­δα σω­τη­ρί­ας για να κρα­τη­θούν, σε μια χώρα που (εξα­κο­λου­θεί) να βου­λιά­ζει.

Τώρα είναι που η απελ­πι­σία γί­νε­ται εντο­νό­τε­ρη, τώρα που η (αρι­στε­ρή) ελ­πί­δα έγινε λε­πί­δα και χα­ρα­κώ­νει ό,τι βρει στο διάβα της…