Σε δίκη παραπέμπονται εννέα κατηγορούμενοι για απόπειρα απάτης άνω των 120.000 ευρώ στη Ρόδο

• Η πολύ­πλευρη δικο­γρα­φία περι­λαμ­βά­νει κατη­γο­ρίες για ψευδείς κατα­θέ­σεις, συκο­φα­ντική δυσφή­μιση και άμεση συνέρ­γεια, ενώ η υπόθεση ανα­δει­κνύει σοβαρές αντι­πα­ρα­θέ­σεις στον κατα­σκευα­στικό κλάδο του νησιού

Μία ιδιαί­τερα περί­πλοκη και πολυ­ε­πί­πεδη ποινική υπόθεση βρί­σκε­ται πλέον στο στάδιο της δικα­στι­κής κρίσης, καθώς με βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου εννέα κατη­γο­ρού­με­νοι παρα­πέ­μπο­νται σε δίκη για σοβαρά αδι­κή­ματα που σχε­τί­ζο­νται με από­πειρα απάτης μεγάλης χρη­μα­τι­κής αξίας.

Η δικο­γρα­φία που σχη­μα­τί­στηκε, μετά από πολυ­ε­τείς δικα­στι­κές διερ­γα­σίες και ανα­κρι­τι­κές δια­δι­κα­σίες, φέρνει στο προ­σκή­νιο κατη­γο­ρίες που αγγί­ζουν τον χώρο των οικο­δο­μι­κών και του­ρι­στι­κών έργων στη Ρόδο, με επί­κε­ντρο συνερ­γα­σίες που κατέ­λη­ξαν σε σφοδρές αντι­δι­κίες.

Η απαρχή της υπό­θε­σης

Η υπόθεση ξεκί­νησε τον Δεκέμ­βριο του 2019, όταν αλλο­δα­πός εργο­λά­βος οικο­δο­μι­κών εργα­σιών, κάτοι­κος Ρόδου, υπέβαλε μήνυση σε βάρος εκπρο­σώ­που τεχνι­κής εται­ρείας και συνερ­γα­τών του, καταγ­γέλ­λο­ντας ότι δεν έλαβε τις συμ­φω­νη­θεί­σες αμοιβές για εκτε­τα­μένα έργα ανα­και­νί­σεων ξενο­δο­χεια­κών μονάδων. Η διαφορά δεν περιο­ρί­στηκε σε αστικό επίπεδο, αλλά έλαβε ποι­νι­κές δια­στά­σεις, καθώς οι ισχυ­ρι­σμοί συνο­δεύ­τη­καν από αλλη­λο­κα­τη­γο­ρίες για χρήση υλικών, μη κατα­βολή δεδου­λευ­μέ­νων και πλα­σμα­τικά οικο­νο­μικά στοι­χεία.

Σύμφωνα με τη δικο­γρα­φία, ο βασικός κατη­γο­ρού­με­νος, ένας 52χρονος, αντι­με­τω­πί­ζει την κατη­γο­ρία της από­πει­ρας απάτης ενώπιον δικα­στη­ρίου, με συνο­λικό επι­διω­κό­μενο όφελος που ξεπερνά τις 120.000 ευρώ. Μαζί του, οκτώ ακόμη άτομα, ηλικίας από 41 έως 59 ετών, αλβα­νι­κής και πολω­νι­κής κατα­γω­γής, κατη­γο­ρού­νται για άμεση συνέρ­γεια στην ίδια πράξη.

Πέραν αυτών, σε επι­μέ­ρους φάσεις της δια­δι­κα­σίας δια­χω­ρί­στη­καν και άλλες κατη­γο­ρίες, όπως ψευδής κατά­θεση, ηθική αυτουρ­γία σε ψευδή κατά­θεση, συκο­φα­ντική δυσφή­μιση και ηθική αυτουρ­γία σε δυσφή­μιση, με βάση ένορκες βεβαιώ­σεις που κατα­τέ­θη­καν σε πολι­τική δίκη και οι οποίες, σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, είχαν στόχο να ενι­σχύ­σουν ψευδείς ισχυ­ρι­σμούς.

Η Εισαγ­γε­λία, αφού ολο­κλη­ρώ­θηκε η προ­κα­ταρ­κτική εξέταση και η κύρια ανά­κριση, άσκησε διώξεις το 2020. Οι κατη­γο­ρού­με­νοι κλή­θη­καν να απο­λο­γη­θούν ενώπιον του Ανα­κριτή, με την κύρια ανά­κριση να ολο­κλη­ρώ­νε­ται το 2025. Ενδια­φέ­ρον παρου­σιά­ζει το γεγονός ότι σε κανέναν από αυτούς δεν επι­βλή­θη­καν περιο­ρι­στι­κοί όροι μετά τις απο­λο­γίες τους, γεγονός που κατα­δει­κνύει ότι το δικα­στή­ριο θεώρησε επαρκή την παρου­σία τους χωρίς μέτρα δικο­νο­μι­κού κατα­να­γκα­σμού.

Η επαγ­γελ­μα­τική σχέση και οι συμ­βά­σεις έργου

Σύμφωνα με την αγωγή που απο­τέ­λεσε αφε­τη­ρία των εξε­λί­ξεων, εργο­λά­βος οικο­δο­μι­κών εργα­σιών συνερ­γά­στηκε από το 2011 με τεχνική εται­ρεία που είχε έδρα στη Ρόδο και δρα­στη­ριο­ποιού­νταν στον του­ρι­στικό κλάδο. Η συνερ­γα­σία εδραιώ­θηκε με έγγρα­φες συμ­βά­σεις του 2014 και 2016, που αφο­ρού­σαν την ανα­καί­νιση δύο ξενο­δο­χείων. Στις συμ­φω­νίες προ­βλέ­πο­νταν προ­θε­σμίες παρά­δο­σης και αυξη­μέ­νοι προ­ϋ­πο­λο­γι­σμοί, ενώ ο εργο­λά­βος ανέλαβε τον ρόλο του υπερ­γο­λά­βου.

Οι εργα­σίες, όπως υπο­στή­ριξε, παρα­δό­θη­καν στον συμ­φω­νη­θέ­ντα χρόνο και οι δύο πλευρές προ­χώ­ρη­σαν σε εκκα­θα­ρί­σεις λογα­ρια­σμών. Κατά την εκκα­θά­ριση της 4ης Ιουλίου 2018, το υπό­λοιπο οφειλής του εργο­λά­βου ανερ­χό­ταν σε 220.000 ευρώ, ενώ σε νέα εκκα­θά­ριση του Μαΐου 2019 καθο­ρί­στηκε υπό­λοιπο 189.141 ευρώ. Παράλ­ληλα, συμ­φω­νή­θηκε ότι έπρεπε να κατα­βλη­θούν στον εργο­λάβο 250.370 ευρώ για τον ανα­λο­γού­ντα Φ.Π.Α. σε τιμο­λό­για ήδη εκδο­θέ­ντα και σε τιμο­λό­για που θα εκδί­δο­νταν για το 2018 και το 2019.

Η διακοπή της συνερ­γα­σίας και οι εγκλή­σεις

Η συνερ­γα­σία έληξε απότομα τον Μάιο του 2019, όταν η εται­ρεία κατήγ­γειλε τη σύμβαση. Ο εργο­λά­βος υπο­στή­ριξε ότι η διακοπή έγινε για να απο­φύ­γει η εται­ρεία την πληρωμή των οφειλών, ενώ η αντί­περα πλευρά αντέ­τεινε με δύο εγκλή­σεις ενα­ντίον του:

Για κλοπή οικο­δο­μι­κών υλικών και εργα­λείων αξίας 50.000 ευρώ.

Για υπε­ξαί­ρεση ποσού ενός εκα­τομ­μυ­ρίου ευρώ, που φερόταν να αφορά αμοιβές εργατών τις οποίες ο εργο­λά­βος είχε εισπρά­ξει αλλά δεν απέδωσε.

Οι εγκλή­σεις αυτές, σύμφωνα με τον εγκα­λού­ντα, είχαν σκοπό να τον δυσφη­μί­σουν, να τον εκθέ­σουν στην τοπική κοι­νω­νία και να τον απο­τρέ­ψουν από το να διεκ­δι­κή­σει δικα­στικά τα ποσά που θεω­ρούσε ότι του οφεί­λο­νταν.

Η αγωγή και οι απαι­τή­σεις

Στην αγωγή που κατέ­θεσε τον Ιούνιο του 2019, ο εργο­λά­βος διεκ­δί­κησε:

• 189.141 ευρώ ως υπό­λοιπο οφειλής για τις εκτε­λε­σθεί­σες εργα­σίες,

• 250.370 ευρώ για τον ανα­λο­γού­ντα Φ.Π.Α.,

• 200.000 ευρώ ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση για ηθική βλάβη λόγω δυσφή­μι­σης.

Η συνο­λική διεκ­δί­κηση ξεπέ­ρασε τα 600.000 ευρώ. Η αγωγή αυτή απο­τέ­λεσε το κεντρικό πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης και το σημείο εκκί­νη­σης των ποι­νι­κών κατη­γο­ριών.

Οι ένορκες βεβαιώ­σεις και ο πυρήνας της κατη­γο­ρίας

Στη δίκη ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου, ο εκπρό­σω­πος της εται­ρείας κατέ­θεσε προ­τά­σεις και προ­σκό­μισε σειρά ένορκων βεβαιώ­σεων, που υπε­γρά­φη­σαν ενώπιον Ειρη­νο­δίκη της Ρόδου στις 31 Οκτω­βρίου 2019. Οι μάρ­τυ­ρες που υπέ­γρα­ψαν τις βεβαιώ­σεις κυρίως εργα­ζό­με­νοι και συνερ­γά­τες δήλωναν ότι εργο­δό­της τους ήταν ο εγκαλών εργο­λά­βος και όχι η εται­ρεία, ότι τους όφειλε δεδου­λευ­μένα, καθώς και ότι είχε χρη­σι­μο­ποι­ή­σει οικο­δο­μικά υλικά της εται­ρείας για ιδιω­τικά του έργα. Κατά την κατη­γο­ρία, οι βεβαιώ­σεις αυτές περιεί­χαν ψευδείς ισχυ­ρι­σμούς και επι­στρα­τεύ­θη­καν για να πείσουν το δικα­στή­ριο ότι ο εργο­λά­βος δεν είχε αξιώ­σεις έναντι της εται­ρείας, αλλά αντί­θετα είχε κατα­χρα­στεί πόρους και υλικά.