Ευθ. Λέκκας: Ανυπολόγιστη καταστροφή στη Ρόδο – Στάχτη 135.000 στρέμματα «καθαρής» δασικής έκτασης

Πρέπει να δούμε πως μπορεί να ανα­γεν­νη­θεί το δάσος. Πρέπει να γίνει ένα σύνολο δράσεων ώστε να απο­φύ­γουμε πλημ­μυ­ρικά φαι­νό­μενα και κατο­λι­σθή­σεις»τόνισε ο πρό­ε­δρος του ΟΑΣΠ Ευθύ­μιος Λέκκας –

Στα 135 χιλιά­δες στρέμ­ματα υπο­λο­γί­ζει το Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών το «καθαρό» δάσος που κάηκε στη Ρόδο και σύμφωνα με τον καθη­γητή Δυνα­μι­κής Τεκτο­νι­κής, Εφαρ­μο­σμέ­νης Γεω­λο­γίας & Δια­χεί­ρι­σης Φυσικών Κατα­στρο­φών και προ­έ­δρου του ΟΑΣΠ Ευθύμιο Λέκκα, απαι­τού­νται προ­σεγ­μέ­νες δράσεις, άμεσα, για να «θωρα­κί­σουμε» τις καμένες περιο­χές από τις περι­βαλ­λο­ντι­κές επι­πτώ­σεις και πλημ­μυ­ρικά φαι­νό­μενα, αλλά και να προ­στα­τεύ­σουμε τις περιο­χές από το φαι­νό­μενο της «ερη­μο­ποί­η­σης» στο μέλλον ενώ, σύμφωνα με την εμπει­ρία, ανα­μέ­νε­ται να δούμε το δάσος να ανα­γεν­νιέ­ται σε ορί­ζο­ντα πεντα­ε­τίας.

Ο κ. Λέκκας, ο οποίος βρι­σκό­ταν στο νησί της Ρόδου στη διάρ­κεια της κατα­στρο­φι­κής πυρ­κα­γιάς και χθες συνό­δευσε τα Προ­ε­δρεία της Κεντρι­κής Ενωσης Δήμων Ελλάδας και της Περι­φε­ρεια­κής Ένωσης Δήμων Νοτίου Αιγαίου στις πυρό­πλη­κτες περιο­χές, σε δηλώ­σεις του τόνισε τα εξής:

«Είναι μία εκτε­τα­μένη περιοχή η οποία κατα­στρά­φηκε, μία περιοχή την οποία έχουμε υπο­λο­γί­σει στο Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών σε 135 χιλιά­δες στρέμ­ματα, το “καθαρό” δάσος που κάηκε. Είναι, λοιπόν, μία πολύ μεγάλη κατα­στροφή για τη Ρόδο σε μία κομβική περιοχή που γειτ­νιά­ζει με τη Νότια Ρόδο όπου εκεί απου­σιά­ζει το δάσος και έχουμε να κάνουμε με φαι­νό­μενα ερη­μο­ποί­η­σης και η μεγάλη αγωνία είναι να μην προ­ε­λά­σει αυτή η ερη­μο­ποί­ηση στα Βόρεια-αν και πιστεύω ότι το δάσος έχει την δυνα­τό­τητα από μόνο του να ανα­γεν­νη­θεί, βέβαια με τη βοήθεια τη δικιά μας-όπου χρειά­ζε­ται».

Από εκεί και πέρα, εκτός από το δάσος -που είναι μέριμνα του Κράτους- εκείνο που μπο­ρούμε να κάνουμε, σύμφωνα με τον κ. Λέκκα, είναι να δούμε τις περι­βαλ­λο­ντι­κές επι­πτώ­σεις, οι οποίες αντι­στοι­χούν στη χλωρίδα και την πανίδα, στον αέρα, το έδαφος και το υπέ­δα­φος, στα υπόγεια και επι­φα­νειακά νερά.

«Πρέπει να γίνει ένα σύνολο δράσεων έτσι ώστε να απο­φύ­γουμε τις επι­πτώ­σεις απ’ όλα αυτά τα φαι­νό­μενα, τα οποία δεν θα αργή­σουν, επί­κει­νται το αμέσως επόμενο χρονικό διά­στημα. Γιατί οι καμένες περιο­χές είναι ιδιαί­τερα ευά­λω­τες και στις κατο­λι­σθή­σεις και στη διά­βρωση και στην ερη­μο­ποί­ηση και στα πλημ­μυ­ρικά φαι­νό­μενα. Συνεπώς, πρέπει να κινη­θούμε γρήγορα έτσι ώστε να μπο­ρέ­σουμε να απο­φύ­γουμε όλες αυτές τις συνοδές -όπως λέμε-καταστροφές που συνο­δεύ­ουν μία δασική πυρ­κα­γιά, και αυτά παρά το γεγονός ότι στο δάσος πρέπει να κάνουμε αργές κινή­σεις γιατί πρέπει να δούμε πως μπορεί να ανα­γεν­νη­θεί το δάσος και μετά να υπο­βοη­θή­σουμε. Σ’ αυτά πρέπει να κάνουμε βρα­χυ­πρό­θε­σμες κινή­σεις έτσι ώστε να μην υπο­στούμε τις συνέ­πειες και άλλων κατα­στρο­φι­κών φαι­νο­μέ­νων. Και εκεί είναι η μεγάλη αγωνία και οι τοπικές Αρχές μπορούν να έχουν μία πολύ μεγάλη συμβολή σ’ αυτό», επι­σή­μανε.

Ερω­τη­θείς ο καθη­γη­τής πότε να περι­μέ­νουμε να φύγει η εικόνα του μαύρου, εκτί­μησε: «Πολύ φοβάμαι ότι δεν θα το δούμε σύντομα. Έχοντας την εμπει­ρία και από άλλες περιο­χές, θα πρέπει να περά­σουν ίσως και μερικά χρόνια. Και βεβαίως μπο­ρούμε να παρέμ­βουμε σε κάποιες κομ­βι­κές, του­ρι­στι­κές, περιο­χές έτσι ώστε να απο­μειώ­σουμε την εικόνα αυτή, αλλά δεν θα είναι κάποια δράση η οποία θα υπο­βοη­θή­σει το δάσος. Απλά και μόνο θ’ απα­λύ­νουμε λιγάκι την όλη κατά­σταση.

Η εικόνα που έχω πάντως από τις δασικές περιο­χές είναι ότι σε μία πεντα­ε­τία το δάσος θα μπο­ρέ­σει να πάρει τα πάνω του με μία προ­σε­κτική υπο­βο­ή­θηση δικιά μας ή όπου μπο­ρέ­σει να ανα­γεν­νη­θεί το ίδιο, δια­φο­ρε­τικά η περιοχή θα κατα­λή­ξει μία περιοχή ερη­μο­ποι­η­μένη, η οποία δεν θα είναι η εικόνα μιας ερήμου αλλά μία περιοχή που δεν έχει τα φυσικά χαρα­κτη­ρι­στικά και τους φυσι­κούς πόρους να ανα­γεν­νη­θεί από μόνη της και να υπο­στη­ρί­ξει την πανίδα και τη χλωρίδα. Θέλει πολλή μεγάλη προσοχή οι παρεμ­βά­σεις που θα γίνουν καθώς πρέπει να έχουμε υπομονή στις πιο πολλές και στις άλλες βέβαια πρέπει να δρά­σουμε άμεσα».

Σε ερώτηση για το εάν ζούμε τις συνέ­πειες της κλι­μα­τι­κής κρίσης και αν στο μέλλον γίνουν πιο έντονα αυτά τα φαι­νό­μενα, καταρ­χάς σημεί­ωσε ότι στη Ρόδο δεν είχαμε τις λεγό­με­νες megafires, όπως αυτές στην Εύβοια και την Αττική, αλλά η φωτιά εδώ ήταν στα όρια. Και κατέ­ληξε λέγο­ντας: «Θεωρώ ότι, η κλι­μα­τική κρίση -όπως πρώτοι την είχαμε επισημάνει-στην Ελλάδα είναι παρούσα, υπάρχει μία απορ­ρύθ­μιση των φυσικών φαι­νο­μέ­νων και τη βιώ­νουμε τώρα. Υπο­λο­γί­ζαμε το 2010 ότι θα τη βιώ­σουμε το 2040 και 2050 αλλά, δυστυ­χώς, ήρθε πολύ πιο πριν».

Πηγή protothema.gr