Tζένη Χειλουδάκη: «Πουλήθηκα στον Εισαγγελέα»

Το sex symbol των 90s πε­ρι­γρά­φει τον πνιγ­μό του πα­τέ­ρα της, την πρώτη της νύχτα στην λε­ω­φό­ρο Συγ­γρού, την επι­στρο­φή-εκ­δί­κη­ση του Ει­σαγ­γε­λέα Σα­κελ­λα­ρό­που­λου και το πε­ρι­στα­τι­κό που έσωσε την Κάρλα Μπρού­νι

Aύγου­στος του 1967. Ο Γιάν­νης Χει­λου­δά­κης βρί­σκε­ται στη θά­λασ­σα μαζί με τη γυ­ναί­κα του, Άννα, που είναι έγκυος στο τέ­ταρ­το παιδί τους. Μαζί τους πα­ρα­θε­ρί­ζει μια οι­κο­γε­νεια­κή φίλη, που έχει έρθει από το Λον­δί­νο για δια­κο­πές στην Κρήτη. Κά­ποια στιγ­μή, η κο­πέ­λα ξα­νοί­γε­ται και δεν μπο­ρεί να βγει στη στε­ριά. Η θά­λασ­σα έχει αγριέ­ψει για τα καλά. Τα κύ­μα­τα στη Ση­τεία είναι επι­κίν­δυ­να. Ο Γιάν­νης Χει­λου­δά­κης βου­τά­ει να τη σώσει. Τε­λι­κά δεν τα κα­τα­φέρ­νει. Περ­νούν 24 ώρες και το λι­με­νι­κό βρί­σκει τη σορό του στην ακτή. Έξι μήνες μετά, γεν­νιέ­ται το τε­λευ­ταίο μω­ρά­κι της οι­κο­γέ­νειας Χει­λου­δά­κη. Η κυρία Άννα το βα­φτί­ζει Γιάν­νη, προς τιμήν του αδι­κο­χα­μέ­νου συ­ζύ­γου της.

Η μοίρα, όμως, θέλει αυτό το πλά­σμα να βρί­σκε­ται φυ­λα­κι­σμέ­νο σε ένα αντρι­κό σώμα, που 23 χρό­νια μετά θα το απο­χω­ρι­στεί με εγ­χεί­ρη­ση αλ­λα­γής φύλου στο London Bridge Hospital του Λον­δί­νου. Στο τα­ξί­δι της «ανα­γέν­νη­σης» θα τη συ­νο­δεύ­σει η αδελ­φή της. Η ταυ­τό­τη­τα αλ­λά­ζει και από «Γιάν­νης Χει­λου­δά­κης» γί­νε­ται «Ιω­άν­να Χει­λου­δά­κη». Για εμάς, απλά Τζένη. «Από 8 χρό­νων φα­ντα­σιω­νό­μουν πράγ­μα­τα με αγό­ρια. Στα 13 ήμουν πια γυ­ναί­κα. Δεν υπήρ­ξε το πα­ρα­μι­κρό δί­λημ­μα όταν έκανα την επέμ­βα­ση. Δεν έζησα ποτέ σαν αρ­σε­νι­κό» εξο­μο­λο­γεί­ται. Με τα αδέλ­φια της (δύο κο­ρί­τσια και ένα αγόρι) έχουν πολύ καλές σχέ­σεις. «Όταν ξε­κί­νη­σα να ντύ­νο­μαι με γυ­ναι­κεία ρούχα, ο αδελ­φός μου με κού­ρε­ψε. Ήθελε να με κάνει αντρά­κι. Του εξή­γη­σα πως, ακόμα και σε μπου­κά­λι να με κλεί­σει, θα το κάνω με το φελλό».

Η Συγ­γρού, ο ομα­δι­κός βια­σμός και η δι­καί­ω­ση

Η πρώτη φορά που έκανε σεξ επί πλη­ρω­μή ήταν τη δε­κα­ε­τία του 1980, την πε­ρί­ο­δο που κα­τέ­βη­κε στη Συγ­γρού, τη «λε­ω­φό­ρο της αμαρ­τί­ας», όπως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά την απο­κα­λεί. «Πρέ­πει να ήμουν 14-15 ετών. Φό­ρε­σα γυ­ναι­κεία ρούχα και κα­τέ­βη­κα στη Συγ­γρού. Όλο αυτό με γο­ή­τευε. Όσες δού­λευαν εκεί­νη την εποχή στη Συγ­γρού με αγκά­λια­σαν. Ήμουν ένα μικρό παι­δά­κι. Εκεί­να τα χρό­νια δεν υπήρ­χε κίν­δυ­νος. Η λε­ω­φό­ρος Συγ­γρού ήταν ένα βα­σί­λειο. Έβγα­ζες έναν άμπα­κο λεφτά και συγ­χρό­νως έκα­νες το κέφι σου και επι­βε­βαιω­νό­σουν σαν γυ­ναί­κα. Κάθε βράδυ περ­νού­σαν εκα­το­ντά­δες άτομα. Από οι­κο­δό­μους, μέχρι επι­φα­νείς επι­χει­ρη­μα­τί­ες. Ήταν υπέ­ρο­χες οι στιγ­μές που έζησα εκεί». Το πιο άγριο πε­ρι­στα­τι­κό που βίωσε στη Συγ­γρού ήταν ο βια­σμός που υπέ­στη από τέσ­σε­ρα άτομα. «Με τη βο­ή­θεια της δι­κη­γό­ρου μου, τους βρήκα και κα­τα­δι­κά­στη­καν σε δε­κα­πέ­ντε χρό­νια φυ­λά­κι­ση ο κα­θέ­νας. Μά­λι­στα, μα­ζεύ­τη­καν και άλλα εντάλ­μα­τα εις βάρος τους και η ποινή τους αυ­ξή­θη­κε. Ο ένας από αυ­τούς αυ­το­κτό­νη­σε στη φυ­λα­κή».

Ο εθι­σμός στην κο­κα­ΐ­νη και η Carla Bruni

Η ομορ­φιά ήταν το πιο δυ­να­τό όπλο στη φα­ρέ­τρα της Τζέ­νης. «Αυτή η ομορ­φιά με σα­κά­τε­ψε. Πά­χυ­να, στα­μά­τη­σα να γυ­μνά­ζο­μαι, να βάζω κρέ­μες και να είμαι κο­κέ­τα, γιατί ήθελα να τι­μω­ρή­σω την καλ­λο­νή Τζένη, που με­τε­τρά­πη σε τέρας και με κα­τέ­στρε­ψε. Όσο έβλε­πα πως ήμουν πο­θη­τή, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο ανέ­βαι­να με τη σκού­πα μου στα σύν­νε­φα». Στα χρό­νια της δόξας και της κα­τα­ξί­ω­σης, πέ­ρα­σαν από τα χέρια της πάρα πολλά χρή­μα­τα. «Για μένα δεν υπήρ­χε αύριο. Έβγα­ζα εκα­τομ­μύ­ρια. Όσο υπερ­φί­α­λο κι αν σου φανεί, θα μπο­ρού­σα να είμαι από τις πιο πλού­σιες γυ­ναί­κες στην Ελ­λά­δα». Η Τζένη δεν υπο­λό­γι­σε ποτέ τα χρή­μα­τα. Τα ξό­δευε σε τα­ξί­δια, ρούχα και cabrio αυ­το­κί­νη­τα που άλ­λα­ζε κάθε έξι μήνες. Πα­ράλ­λη­λα φρό­ντι­ζε και τη μη­τέ­ρα της στην Κρήτη. «Ήμουν εθι­σμέ­νη στον τζόγο. Όσα κι αν έβγα­ζα, την ίδια μέρα τα έχανα στο κα­ζί­νο της Ρόδου. Έχω παί­ξει στα με­γα­λύ­τε­ρα κα­ζί­νο του πλα­νή­τη. Πολ­λές φορές έχει τύχει να τα χάσω όλα και να μην έχω λεφτά ούτε για το ταξί της επι­στρο­φής. Ένα από τα βα­σι­κά μου ελατ­τώ­μα­τα είναι πως στους εθι­σμούς μου δί­νο­μαι και πε­θαί­νω από αυ­τούς. Τη δε­κα­ε­τία του 1980 “έπαι­ζε” πολλή κο­κα­ΐ­νη και ήμουν εθι­σμέ­νη για πάνω από δέκα χρό­νια.

Εκεί­νη την εποχή στα πάρτι τα ναρ­κω­τι­κά ήταν σαν το νερό. Δεν υπήρ­χε το “Έλα να πιού­με ένα σφη­νά­κι”, αλλά το “Έλα να πιού­με μια γραμ­μή”, με απο­τέ­λε­σμα να είμαι κάθε μέρα στην τσίτα. Ήθελα να σνι­φά­ρω συ­νέ­χεια και να ζω τη στιγ­μή. Δεν υπήρ­χε αύριο, ούτε ξη­μέ­ρω­μα. Η ζωή μου ήταν ένα διαρ­κές πάρτι» εξο­μο­λο­γεί­ται. Ωστό­σο, υπήρ­ξαν στιγ­μές που φλέρ­τα­ρε έντο­να με το θά­να­το. «Το 1993 βρι­σκό­μουν στη Ρώμη. Πα­ράλ­λη­λα με το μό­ντε­λινγκ, δού­λευα στο κλαμπ Milleuno στη Via Veneto. Εκεί γνώ­ρι­σα την Carla Bruni. Μου τη σύ­στη­σε ένας δι­κη­γό­ρος. Με την Carla πε­ρά­σα­με πολύ καλά. Ήταν όμως εθι­σμέ­νη στην κο­κα­ΐ­νη. Ένα βράδυ την έσωσα. Στο ξε­νο­δο­χείο που μέ­να­με, ξαφ­νι­κά με­λά­νια­σε. Την έβαλα κα­τευ­θεί­αν στο ντους για να τη συ­νε­φέ­ρω. Σε αντί­στοι­χη θέση είχα βρε­θεί κι εγώ πολ­λές φορές. Ένα ξη­μέ­ρω­μα, ξύ­πνη­σα και είπα “ως εδώ”». Αυτή την πε­ρί­ο­δο, ο με­γα­λύ­τε­ρος εθι­σμός της Τζέ­νης είναι η ίδια η ζωή. «Καλό μου, δεν ζούσα. Βρι­σκό­μουν στο δικό μου πλα­νή­τη, με μο­να­δι­κό κά­τοι­κο εμένα. Στη νιότη μου δεν είχα κοι­τά­ξει ποτέ τ’ άστρα. Δεν περ­πά­τη­σα ποτέ ξυ­πό­λη­τη σε πα­ρα­λί­ες. Δεν κα­τα­λά­βαι­να τι ση­μαί­νει να ση­κω­θείς το πρωί και να πλη­ρώ­σεις τη ΔΕΗ. Υπήρ­χαν σκλά­βοι γι’ αυτές τις δου­λειές. Εκεί­νο που έκανα πάντα μόνη ήταν να γράφω στο ημε­ρο­λό­γιό μου».

Η επι­στρο­φή του ει­σαγ­γε­λέα και το μή­νυ­μα στο facebook

Το γρά­ψι­μο ήταν πάντα ένα από τα με­γά­λα της ατού, κα­θό­τι από το σχο­λείο ακόμα πα­ρέ­δι­δε τις πιο ζω­ντα­νές και γλα­φυ­ρές εκ­θέ­σεις. Η γραφή της ήταν σχε­δόν μυ­θι­στο­ρη­μα­τι­κή. Ξε­κί­νη­σε να γρά­φει βι­βλία το 2003. «Πάντα είχα στο μυαλό μου πως ήθελα να γράψω την ιστο­ρία της ζωής μου. Ίσως να ήταν και θέμα μα­ταιο­δο­ξί­ας. Τα πρώτα τρία βι­βλία πήγαν πολύ καλά». Ακόμα και σή­με­ρα στο «βου­νά­κι της», όπως απο­κα­λεί το μέρος που μένει στη Ση­τεία της Κρή­της, κα­τα­γρά­φει την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά της. «Η ση­με­ρι­νή μας γνω­ρι­μία και η φω­το­γρά­φι­ση που έγινε στην Κρήτη για το People είναι ένα κομ­μά­τι της ζωής μου. Αρκεί να αφου­γκρά­ζε­σαι τους αν­θρώ­πους και παίρ­νεις μυ­ριά­δες θε­τι­κά πράγ­μα­τα. Γε­νι­κά, μου αρέ­σει να ακούω τους αν­θρώ­πους. Στο πα­ρελ­θόν, επι­κε­ντρω­νό­μουν στο να παίρ­νω από εκεί­νους και όχι να δίνω» πα­ρα­δέ­χε­ται. Αυτή είναι η «Τζένη-Τέρας», όπως την έχει απο­κα­λέ­σει σε ένα από τα βι­βλία της. «Υπάρ­χει ακόμα μέσα μου, αλλά είναι φυ­λα­κι­σμέ­νη και φι­μω­μέ­νη. Ενί­ο­τε ξε­φεύ­γει». Η ζωή της γε­μά­τη, πο­λυ­τά­ρα­χη, συ­ναρ­πα­στι­κή. Sex symbol της δε­κα­ε­τί­ας του 1990 και δια­κα­ής πόθος διά­ση­μων και μη. Παρ’ όλα αυτά, δεν ήταν λίγες οι φορές που σι­χά­θη­κε τον εαυτό της. Η πρώτη που της έρ­χε­ται κα­τευ­θεί­αν στο μυαλό είναι η υπό­θε­ση με τον ει­σαγ­γε­λέα Γιώρ­γο Σα­κελ­λα­ρό­που­λο. «Σι­χά­θη­κα τον εαυτό μου όταν που­λή­θη­κα στον ει­σαγ­γε­λέα. Δεν τον αγά­πη­σα. Με γο­ή­τευ­σε η θέση του, το εν­δια­φέ­ρον που μου έδει­χνε και τα χρή­μα­τά του. Αγα­πού­σα το μυαλό και την καρ­διά του. Κά­να­με υπέ­ρο­χες συ­ζη­τή­σεις, με γέ­μι­ζε και φόρ­τι­ζε τις μπα­τα­ρί­ες μου. Από τον Γιώρ­γο έμαθα τον Νίτσε και τον Κον­δύ­λη. Στην πο­ρεία, βέ­βαια, όλο αυτό απο­μυ­θο­ποι­ή­θη­κε».

Οι ανεκ­πλή­ρω­τοι έρω­τες, πολ­λές φορές, δη­μιουρ­γούν την επι­θυ­μία της εκ­δί­κη­σης. Ο Σα­κελ­λα­ρό­που­λος εκ­δι­κή­θη­κε την Τζένη με το δικό του τρόπο. Μετά από δε­κα­έ­ξι χρό­νια, εμ­φα­νί­στη­κε ξανά στη ζωή της με ένα μή­νυ­μα στο facebook που έγρα­φε το εξής: «Πα­ρα­μέ­νεις ο έρω­τας της ζωής μου και θέλω να σε συ­να­ντή­σω». Έτσι κι έγινε. Όταν πριν από δύο χρό­νια ξα­να­έ­σμι­ξαν, της έθεσε τους δι­κούς του όρους. «Μου είπε πως πλέον δεν θα είναι ο μα­λά­κας της υπό­θε­σης. Ήθελε να δια­γρά­ψω το προ­φίλ μου στο facebook, διότι τον ενο­χλού­σε που μου έκα­ναν like στις φω­το­γρα­φί­ες και σε αυτά που έγρα­φα. Το πιο συ­γκλο­νι­στι­κό –που με άφησε με το στόμα ανοι­χτό– ήταν πως μου επέ­βα­λε να διώξω τα σκυ­λιά από τη ζωή μου. Έβλε­πε την αγάπη που διο­χέ­τευα στα σκυ­λιά και ζή­λευε» απο­κα­λύ­πτει. Η επα­να­σύν­δε­ση της Τζέ­νης με τον ει­σαγ­γε­λέα κρά­τη­σε μόλις έξι μήνες. «Μέ­να­με σε ένα θεϊκό ρε­τι­ρέ στην Αγία Πα­ρα­σκευή. Αυτή τη φορά ζούσα πραγ­μα­τι­κά σε μια χρυσή φυ­λα­κή. Είχα τα πάντα. Κάθε πρωί, όμως, ξυ­πνού­σα με ένα τρέ­μου­λο στην καρ­διά. Ότι πάλι θα τον συ­να­ντή­σω, ότι πάλι θα ακούω τις ρη­το­ρεί­ες του Νίτσε και του Κον­δύ­λη. Η ζωή του Γιώρ­γου ήταν τα βι­βλία του, κάτι που τον έκανε να βρί­σκε­ται στο δικό του πλα­νή­τη». Η τε­λευ­ταία φορά που βρέ­θη­καν ήταν στο ρε­τι­ρέ της Αγίας Πα­ρα­σκευ­ής. «Όταν μου έθεσε το δί­λημ­μα με τα σκυ­λιά, του απά­ντη­σα πως για όλα τα χρή­μα­τα του κό­σμου δεν θα τα έβγα­ζα ποτέ από τη ζωή μου». Από τότε δεν ξα­να­μί­λη­σαν ποτέ.

«Σι­χά­θη­κα το σεξ. Δεν μου λεί­πει κα­θό­λου»

Εκτός από πάρτι, κά­με­ρες, δη­μο­σιό­τη­τα και χρήμα, στη ζωή της Τζέ­νης πρω­τα­γω­νι­στού­σε το σεξ. Κα­θη­με­ρι­νό και ατε­λεί­ω­το σεξ. «Σι­χά­θη­κα το σεξ. Ακού­γε­ται κάπως, αλλά δεν θέλω να το ξα­να­δώ στη ζωή μου. Δεν μου λεί­πει κα­θό­λου. Η τε­λευ­ταία φορά που έκανα σεξ ήταν πριν από δύο χρό­νια, με τον Σα­κελ­λα­ρό­που­λο, στο ρε­τι­ρέ της Αγίας Πα­ρα­σκευ­ής». Εδώ και δε­κα­πέ­ντε χρό­νια στα­μά­τη­σε να ερ­γά­ζε­ται ως ιε­ρό­δου­λη. «Δεν μπο­ρού­σα πια να το δια­χει­ρι­στώ, αλλά ούτε να είμαι θε­α­τρί­να και ψυ­χο­λό­γος. Το να είσαι εταί­ρα δεν είναι εύ­κο­λη υπό­θε­ση. Πρέ­πει να είσαι σύ­ζυ­γος, μη­τέ­ρα, αδελ­φή, ερω­μέ­νη. Σε τέ­τοιου εί­δους κα­τα­στά­σεις, οι άν­θρω­ποι αφή­νο­νται. Ακούς πολλά προ­βλή­μα­τα. Θέλω να το­νί­σω πως οι εταί­ρες ασκούν λει­τούρ­γη­μα».

Η ίδια δεν πήγε ποτέ σε ψυ­χο­λό­γο. «Στην πο­ρεία της ζωής, οι άμυ­νές μου άρ­χι­σαν να λει­τουρ­γούν δια­φο­ρε­τι­κά. Ξε­κί­νη­σα να ψά­χνο­μαι και να μιλάω με τον εαυτό μου. Δεν είμαι αρ­νη­τι­κή στην ψυ­χα­νά­λυ­ση.

Υπάρ­χουν πράγ­μα­τα βαθιά μέσα μου που θα ήθελα να τα συ­ζη­τή­σω με έναν ει­δι­κό, αλλά αυτό το διά­στη­μα η οι­κο­νο­μι­κή μου κα­τά­στα­ση δεν το επι­τρέ­πει. Πλέον, με συ­ντη­ρεί η μη­τέ­ρα μου. Κά­ποια στιγ­μή θα πλη­ρω­θώ από τα βι­βλία μου. Το Δε­κέμ­βριο βγαί­νει και το πέμ­πτο, το οποίο είναι η συ­νέ­χεια του Αί­γλης και Κρί­σης Γωνία. Θα λέ­γε­ται Οδός Ει­ρή­νης – Αδιέ­ξο­δο Κό­λα­ση. Οδός Ει­ρή­νης είναι ο δρό­μος που βρί­σκε­ται το ρε­τι­ρέ όπου έμενα με τον Σα­κελ­λα­ρό­που­λο στην Αγία Πα­ρα­σκευή» απο­κα­λύ­πτει.

«Το μόνο που μου λεί­πει από την παλιά ζωή είναι το χρήμα»

Πα­ρό­τι δη­λώ­νει πως στο άκου­σμα της λέξης «γάμος» ξερ­νά­ει, στην εκ­πο­μπή της Να­τα­λί­ας Γερ­μα­νού απο­κά­λυ­ψε πως είναι πα­ντρε­μέ­νη και πως το δια­ζύ­γιό της θα βγει σε ενά­μι­ση χρόνο, διότι ο σύ­ζυ­γός της αρ­νεί­ται να της το δώσει. «Υπήρ­ξαν διά­φο­ροι λόγοι που πα­ντρεύ­τη­κα, τους οποί­ους θα απο­κα­λύ­ψω στο επό­με­νο βι­βλίο μου. Την πε­ρί­ο­δο που το απο­φά­σι­σα, ήμουν πολύ μπερ­δε­μέ­νη και πι­θα­νόν ήθελα να το βιώσω. Ζή­σα­με ελά­χι­στα μαζί, γιατί είναι πο­δο­σφαι­ρι­στής. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως μας πά­ντρε­ψε η αντι­δή­μαρ­χος Αθη­νών. Από αυτό το γάμο εί­χα­με και οι δύο να κερ­δί­σου­με κάτι» αρ­κεί­ται να πει.

Και στα εύ­κο­λα και στα δύ­σκο­λα, ο άν­θρω­πος που ήταν πάντα στο πλευ­ρό της είναι η μη­τέ­ρα της, η κυρία Άννα. Για εί­κο­σι πέντε χρό­νια έμε­ναν μαζί σε ένα δια­μέ­ρι­σμα στα Σε­πό­λια, που είχε αγο­ρά­σει η Άννα Χει­λου­δά­κη με δά­νειο, καθώς δού­λευε στο υπουρ­γείο Υγεί­ας και Πρό­νοιας. Το σπίτι βρι­σκό­ταν στη συμ­βο­λή Κρέ­ο­ντος και Ρόδου. «Εκεί πέ­ρα­σα τα κα­λύ­τε­ρα χρό­νια της ζωής μου». Οι σχέ­σεις μάνας και κόρης δεν πέ­ρα­σαν ποτέ έντο­να σκα­μπα­νε­βά­σμα­τα. «Αυτό που δεν ενέ­κρι­νε ποτέ ήταν η πορ­νεία. Κά­να­με χι­λιά­δες κα­βγά­δες όλα αυτά τα χρό­νια, αλλά μόνο για το συ­γκε­κρι­μέ­νο θέμα». Η κυρία Άννα ήταν και είναι το απά­νε­μο λι­μά­νι της Τζέ­νης, ο άν­θρω­πος στον οποίο θα εκ­μυ­στη­ρευ­τεί τα πάντα.

Από τον Αύ­γου­στο του 2013, επέ­στρε­ψε στη Ση­τεία και μένει με τη μη­τέ­ρα της. «Είναι ό,τι πιο κα­τα­πλη­κτι­κό θα μπο­ρού­σα να βιώσω στη ζωή μου». Όσον αφορά τον πρό­τε­ρο και πε­ρι­πε­τειώ­δη βίο, δεν της λεί­πει ούτε στο ελά­χι­στο. «Τα έχω κάνει όλα, τα έχω ζήσει όλα και όλο αυτό άρ­χι­σε να σα­πί­ζει. Ήμουν γε­μά­τη από όλα τα χαζά και έπρε­πε κά­ποια στιγ­μή το πάρτι να τε­λειώ­σει, να ανοί­ξουν οι πόρ­τες και να μπει κα­θα­ρός αέρας». Και οι έρω­τες που έζησε; «Δεν αγά­πη­σα ποτέ μου. Πριν από την επέμ­βα­ση είχα ένα δεσμό με τον Μα­νώ­λη, αλλά δυ­στυ­χώς έπεσε το αε­ρο­πλά­νο του με προ­ο­ρι­σμό τις Μαλ­δί­βες και έκτο­τε κάτι μπλό­κα­ρε μέσα μου. Όντας εγω­ί­στρια, δεν αφέ­θη­κα ποτέ ξανά. Φο­βή­θη­κα μην τσα­λα­κω­θεί το “εγώ” μου. Να σου πω και κάτι; Αγαπώ πολύ τη μο­να­ξιά και την ανε­ξαρ­τη­σία μου».

Αυτή την πε­ρί­ο­δο δεν έχει κά­ποιο σύ­ντρο­φο στη ζωή της. «Απέχω από το πα­ρα­μύ­θι. Το μόνο που μου λεί­πει από την παλιά ζωή είναι το χρήμα. Ακόμα ονει­ρεύ­ο­μαι ένα αγρό­κτη­μα με άσπρους φρά­χτες, μια λίμνη με πά­πιες, γλά­στρες με βο­τά­νια, δυο κότες και δυο κο­κο­ρά­κια. Ονει­ρεύ­ο­μαι την απλό­τη­τα, γιατί έζησα όλη την υπερ­βο­λή της χλι­δής. Αυτό που μου έμαθε η ζωή είναι πως κα­νέ­νας όμορ­φος άν­θρω­πος δεν μοιά­ζει με μο­ντέ­λο, ό,τι κο­ροϊ­δεύ­εις το λού­ζε­σαι και πως πρέ­πει ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τε­λευ­ταία».

protothema.gr