Γιώργος Στέργου: «Φεύγω με ψηλά το κεφάλι και με την πεποίθηση ότι γνωρίζαμε τον τόπο και μπορούσαμε να προσφέρουμε ακόμη περισσότερα»

Να ξεκι­νή­σουμε από τις πρό­σφα­τες κρίσεις στην ΕΛ.ΑΣ. όπως ανα­κοι­νώ­θη­καν; Θα ήθελα το σχόλιό σας –και σε ό,τι αφορά στη δική σας περί­πτωση.

Ήταν έκπληξη το ότι τρεις αστυ­νο­μι­κοί διευ­θυ­ντές οι οποίοι υπη­ρέ­τη­σαν στη Ρόδο, απο­στρα­τεύ­τη­καν. Θα μπο­ρού­σαμε να προ­σφέ­ρουμε περισ­σό­τερα, γνω­ρί­ζο­ντας τον τόπο, τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες και τις ανάγκες. Θα μπο­ρού­σαμε να προ­σφέ­ρουμε μερικά χρόνια, ακόμη.

Πόσα χρόνια ήσασταν στην υπη­ρε­σία;

Ήμουν 35 χρόνια στη Ρόδο.

Η γενική άποψη και αίσθηση που επι­κρα­τεί στην τοπική κοι­νω­νία της Ρόδου, είναι ότι ενώ υπήρ­ξατε ένας επι­τυ­χη­μέ­νος αξιω­μα­τι­κός -κυρίως στην Τροχαία- τεθή­κατε πρόωρα σε απο­στρα­τεία. Πώς αισθά­νε­στε γι’ αυτό;

Φεύγω με ψηλά το κεφάλι, γεμάτος εμπει­ρίες, γνώσεις για τη ζωή, έχοντας απο­κτή­σει πολλούς και καλούς φίλους μέσα από την υπη­ρε­σιακή μου ζωή.

Ποια είναι τα σχέδιά σας από εδώ και πέρα; Είναι στις σκέψεις σας να ασκή­σετε προ­σφυγή κατά της από­φα­σης για την δική σας περί­πτωση;

Όχι, ακόμη δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση.

Πώς θα περι­γρά­φατε τις εμπει­ρίες σας κατά τη θητεία σας στη Ρόδο; Πώς ήταν η σχέση που είχατε με τον κόσμο;

Είχα πάρα πολύ καλή σχέση με την κοι­νω­νία. Το τηλέ­φωνό μου ήταν 24 ώρες το 24ωρο ανοιχτό και οποιο­δή­ποτε πρό­βλημα παρου­σια­ζό­ταν να μπο­ρού­σαν να με βρί­σκουν φίλοι, συνά­δελ­φοι και υπη­ρε­σια­κοί ώστε να δίνουμε λύσεις.

Πώς θα περι­γρά­φατε την καλύ­τερη στιγμή και την πιο δύσκολη περί­πτωση που αντι­με­τω­πί­σατε στη διάρ­κεια της θητείας σας;

Οι δύσκο­λες περι­πτώ­σεις ήταν πολλές. Κυρίως όταν υπη­ρέ­τησα στην Τροχαία όπου ήμουν περίπου 20 χρόνια στη Ρόδο. Εκεί η μεγάλη δυσκο­λία ήταν όταν σημειω­νό­ταν τροχαίο δυστύ­χημα -η επαφή με τους συγ­γε­νείς και κυρίως με τους γονείς. Δηλαδή, όταν κάποιο νεαρό άτομο σε ηλικία έχανε τη ζωή του κι έπρεπε να τους το αναγ­γεί­λουμε. Οι πρώτες στιγμές αναγ­γε­λίας του θανάτου ήταν από τις πιο δύσκο­λες στιγμές. Και αυτές οι περι­πτώ­σεις ήταν πάρα πολλές…

Δράτ­το­μαι της ευκαι­ρίας να σας ρωτήσω για τα τροχαία που απο­τε­λούν ένα σοβαρό πρό­βλημα για τη Ρόδο. Ποιο είναι το πιο σοβαρό πρό­βλημα στην οδηγική συμπε­ρι­φορά των Ροδίων και τα τροχαία; Είναι γεγονός πως δεν ακο­λου­θούν ρητά τους κανόνες (και τον ΚΟΚ). Είναι και θέμα νοο­τρο­πίας;

Σε ό,τι αφορά στα τροχαία ατυ­χή­ματα το πρό­βλημα εστιά­ζε­ται κυρίως στην επι­θε­τική οδήγηση κάποιων οδηγών –κυρίως νεαρής ηλικίας που… “βράζει το αίμα τους” και δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι μπορεί να εμπλα­κούν σε τροχαίο. Τα άλλα τροχαία, τα οποία οφεί­λο­νται στο ανθρώ­πινο λάθος, είναι μέσα στην καθη­με­ρι­νό­τητα. Αυτά δεν μπορούν να μειω­θούν σε μεγάλο βαθμό –γιατί όλοι κάνουμε λάθη κατά τη διάρ­κεια της οδή­γη­σής μας. Μπορούν να μειωθεί όμως η επι­θε­τική οδήγηση και να αυξή­σουμε τα παθη­τικά μέτρα ασφα­λείας (να φοράμε κράνος, ζώνη ασφα­λείας κ.λπ.) έτσι ώστε εάν εμπλα­κούμε σε κάποιο ατύχημα, να είναι μικρό­τε­ρος ο τραυ­μα­τι­σμός μας.

Σίγουρα παίζει ρόλο και η νοο­τρο­πία και η παιδεία που έχουμε. Το γεγονός πως είμαστε του­ρι­στικό μέρος κι έχουμε πάρα πολύ μεγάλη κίνηση τους καλο­και­ρι­νούς μήνες κ.λπ. παίζει ρόλο στα τροχαία ατυ­χή­ματα.

Ωστόσο, πρέπει να τονί­σουμε ότι στο βάθος της εικο­σα­ε­τίας, τα τροχαία έχουν μειωθεί σε μεγάλο βαθμό. Βέβαια… έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας και απαι­τεί­ται προ­σπά­θεια από όλους για να βελ­τιω­θεί η κατά­σταση.

Θα ήθελα να ζητήσω την άποψή σας για το κυκλο­φο­ριακό στην πόλη. Ποιες κινή­σεις θεω­ρείτε ότι θα μπο­ρού­σαν να γίνουν για τη βελ­τί­ωση του κυκλο­φο­ρια­κού; Το γνω­ρί­ζετε πολύ καλά.

Το κυκλο­φο­ριακό οφεί­λε­ται σε δύο λόγους: α. η νοο­τρο­πία του να χρη­σι­μο­ποιούμε το αυτο­κί­νητο μπροστά από την εργασία μας και β. η έλλειψη χώρων στάθ­μευ­σης. Θα πρέπει να δημιουρ­γη­θούν περισ­σό­τε­ροι χώροι για να σταθ­μεύ­ουν τα οχήματα (περι­με­τρικά της πόλης) και να μάθουν οι οδηγοί να κατε­βαί­νουν με τα πόδια στην πόλη. Αυτό θα μπο­ρούσε να βελ­τιώ­σει κατά πολύ την κατά­σταση.

Ποια είναι τα σοβα­ρό­τερα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει η ΕΛ.ΑΣ. στα Δωδε­κά­νησα κατά την άποψή σας;

Πράγ­ματι, το προ­σω­πικό είναι λίγο. Ιδιαί­τερα τους καλο­και­ρι­νούς μήνες –αν και υπάρχει ενί­σχυση από το Αρχη­γείο της ΕΛ.ΑΣ.- δεν επαρκεί. Να φαντα­στείτε, ότι η δύναμη της ΕΛ.ΑΣ. στην περιοχή μας, είναι (αριθ­μη­τικά) η ίδια όπως ήταν και πριν από είκοσι – τριάντα χρόνια… όταν η Ρόδος δεχόταν ένα εκα­τομ­μύ­ριο του­ρί­στες! Τώρα που δέχεται πάνω από τρει­σή­μισι εκα­τομ­μύ­ρια του­ρί­στες τους καλο­και­ρι­νούς μήνες, οι ανάγκες αυξά­νο­νται. Η δύναμη πρέπει να είναι ανάλογη. Όλοι οι συνά­δελ­φοι “βάζουν πλάτη”, προ­σπα­θούν να δίνουν τον καλύ­τερο εαυτό τους προ­κει­μέ­νου να εξα­λεί­ψουν με την εργα­τι­κό­τητά τους, τα κενά που υπάρ­χουν στην αστυ­νο­μική δύναμη.

Κατα­λα­βαί­νετε ότι δεν μπορεί ένα περι­πο­λικό της Τρο­χαίας, να αστυ­νο­μεύ­σει ολό­κληρο το οδικό δίκτυο του νησιού! Δυστυ­χώς, η κουλ­τούρα του Έλληνα είναι ότι πρέπει να έχει συνέ­χεια έναν αστυ­νο­μικό δίπλα του για να τον ελέγχει εάν φοράει κράνος, εάν παρα­βιά­ζει τα όρια ταχύ­τη­τας, εάν οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ, εάν φοράει ζώνη ασφα­λείας, εάν κάνει αντι­κα­νο­νι­κές προ­σπε­ρά­σεις κ.λπ. Συνεπώς, όλες οι αστυ­νο­μι­κές υπη­ρε­σίες χρειά­ζο­νται ενί­σχυση.

Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στεί­λετε στους ανα­γνώ­στες μας, που θα δια­βά­σουν αυτή τη συνέ­ντευξη;

Να εμπι­στεύ­ο­νται την Αστυ­νο­μία! Σε ό,τι αφορά στα Δωδε­κά­νησα, οι αστυ­νο­μι­κοί είναι φίλοι του πολίτη, προ­σπα­θούν για το καλύ­τερο, για την ασφά­λειά του με στόχο να βελ­τιώ­σουν τη ζωή όλων.