14χρονο κοριτσάκι με ειδικές ανάγκες καταγγέλλει τον πατέρα του για εξακολουθητική σεξουαλική κακοποίηση!

Σοκ έχει προ­κα­λέ­σει στους κόλπους των καθη­γη­τών μια ανα­τρι­χια­στική καταγ­γε­λία που έκανε σε ψυχο­λόγο και κοι­νω­νική λει­τουργό σχο­λείου της ζώνης ευθύνης της Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης Δωδε­κα­νή­σου, ένα 14χρονο κορίτσι με ειδικές ανάγκες για εξα­κο­λου­θη­τική σεξουα­λική κακο­ποί­ησή του, από τον πατέρα του!

Η υπόθεση ανα­μέ­νε­ται να προ­σλά­βει μέσα στο προ­σε­χές διά­στημα μεγάλες δια­στά­σεις, καθώς η διοί­κηση του σχο­λείου έχει ανα­λά­βει πρω­το­βου­λίες για την ποινική διε­ρεύ­νηση των καταγ­γε­λιών, που έχουν ήδη οδη­γή­σει το ζευγάρι, που έχει ακόμη μια μεγα­λύ­τερη κατά ένα έτος κόρη, σε διά­σταση και σε υποβολή αιτή­σεως δια­ζυ­γίου.

Το ανήλικο κορίτσι με ειδικές δεξιό­τη­τες, πέρασε την πόρτα των ειδικών συμ­βού­λων του σχο­λείου και εκεί φέρεται να εξι­στό­ρησε τα πάθη του, από τον πατέρα του.

Η ανήλικη, σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες, αφού ήλθε σε ρήξη με τον πατέρα της περί τις αρχές του Αυγού­στου, εκμυ­στη­ρεύ­θηκε αρχικώς στη μητέρα της ότι ασελ­γούσε σε βάρος της.

Το γεγονός αυτό, σε συν­δυα­σμό με προ­βλή­ματα που φέρεται να υπήρξαν στην έγγαμη συμ­βί­ωση του ζευ­γα­ριού, οδή­γη­σαν την μητέρα του παιδιού στην απόφαση να απο­βά­λει τον καταγ­γελ­λό­μενο από τη συζυ­γική τους στέγη και εν συνε­χεία να υπο­βά­λει αίτηση δια­ζυ­γίου.

Οι ίδιες πλη­ρο­φο­ρίες ανα­φέ­ρουν, ότι εξαι­τίας της οικο­νο­μι­κής εξάρ­τη­σης της οικο­γέ­νειας από τον καταγ­γελ­λό­μενο αλλά και τον φόβο για τις συνέ­πειες μιας δικα­στι­κής εμπλο­κής δεν υπήρξε υποβολή μηνύ­σεως σε βάρος του.

Του θέματος επι­λή­φθη­καν, ωστόσο, στην πορεία, αφού υπήρξε αλλαγή στη συμπε­ρι­φορά του παιδιού, οι ειδικοί σύμ­βου­λοι του σχο­λείου, που προ­χώ­ρη­σαν σε έρευνα.

Κατά τη διάρ­κεια της έρευνάς τους, η μητέρα φέρεται να δήλωσε αρχικώς ότι ο εν δια­στά­σει σύζυγός της δεν ήταν σεξουα­λικά ενεργός.

Στην πορεία, ωστόσο, φέρεται να εξο­μο­λο­γή­θηκε ότι υπήρχε από μέρους του απο­κλί­νουσα συμπε­ρι­φορά με χει­ρο­νο­μίες και σε άλλα συγ­γε­νικά και φιλικά τους πρόσωπα.

Ακο­λού­θη­σαν συνε­δρίες με το παιδί το οποίο φέρεται να έχει κατα­βλη­θεί από άγχος και οργή κατά τη διάρ­κεια των οποίων περιέ­γραψε πως το τελευ­ταίο έτος ο πατέρας της την κακο­ποιούσε σεξουα­λι­κώς, όταν έλειπε η μητέρα τους στην εργασία της αλλά και ώρες, που ήταν η ίδια εκεί απα­σχο­λη­μένη σε διά­φο­ρες εργα­σίες.

Μάλιστα, φέρεται να περιέ­γραψε και λεπτο­μέ­ρειες από το μαρ­τύ­ριο στο οποίο την υπέ­βαλλε ο πατέρας της προ­κει­μέ­νου να ικα­νο­ποι­ή­σει πάνω στο άγουρο κορμί της, τις αρρω­στη­μέ­νες σεξουα­λι­κές του ορέξεις.

Σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες υπο­στη­ρί­ζει ότι ζούσε υπό καθε­στώς τρόμου, διότι την απει­λούσε ότι θα την δείρει, ενώ υπο­στή­ριξε ότι μετά από κάθε πράξη της έδινε από 5 έως 10 ευρώ για να την δελε­ά­σει! Ισχυ­ρί­στηκε μάλιστα ότι ενώ κλεί­δωνε το δωμάτιό της, ο πατέρας της είχε βρει τρόπο να το ξεκλει­δώ­νει και να εισέρ­χε­ται σ’ αυτό παρά τη θέλησή της.

Πιθα­νο­λό­γησε μάλιστα ότι θύμα του πατέρα της μπορεί να έχει πέσει και η μεγα­λύ­τερη αδελφή της.

Στο πλαίσιο της ίδιας έρευνας δεν έχει κληθεί ο καταγ­γελ­λό­με­νος και όπως ανα­φέ­ρουν οι πλη­ρο­φο­ρίες το που αρχίζει και το που τελειώ­νει η αλήθεια στην υπόθεση, που έχει συγκλο­νί­σει, θα προ­κύ­ψει από έρευνα που θα διε­νερ­γή­σει αρμο­δίως η Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Η σεξουα­λική παρε­νό­χληση ή ακόμα και η κακο­ποί­ηση παιδιών είναι ένα πάντως θέμα που απα­σχο­λεί πλέον πολλούς γονείς.

Το φαι­νό­μενο αυτό, μπο­ρούμε να το συνα­ντή­σουμε είτε στον οικο­γε­νειακό μας κύκλο, είτε στο σχολείο, είτε σε κάποια εξω­σχο­λική δρα­στη­ριό­τητα των παιδιών μας.

Ένα πονε­μένο θέμα είναι η ενδο­οι­κο­γε­νειακή σεξουα­λική κακο­ποί­ηση. Είτε από γονείς, πατριούς, είτε από  άτομα από το κοντινό οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον.

Το κυριό­τερο πλε­ο­νέ­κτημα που έχουν αυτοί οι επι­τή­δειοι είναι η παιδική αθω­ό­τητα. Η έλλειψη ενη­μέ­ρω­σης είναι το δεύτερο όπλο τους και το τρίτο και κυριό­τερο είναι ο εκφο­βι­σμός.

Ακόμη, εντρυ­φούν στα παιδιά – θύματα το αίσθημα της ντροπής και της ενοχής, κάνο­ντάς  τα να νιώθουν υπεύ­θυνα τα ίδια για ό,τι συνέβη.

Η σεξουα­λική δια­παι­δα­γώ­γηση είναι ένα όπλο στον αγώνα προ­στα­σίας των παιδιών.

Όταν το παιδί γνω­ρί­ζει από μικρή ηλικία  ποια σημεία του σώματός του είναι από­κρυφα, θα κατα­λά­βει ότι πρέπει αυτά τα σημεία να τα προ­στα­τεύει από τους γύρω του.

Τα παιδιά αντι­λαμ­βά­νο­νται τη σεξουα­λική παρε­νό­χληση από ένστι­κτο. Και αυτό το ένστι­κτο είναι δύσκολο να το εκφρά­σουν με λόγια, το εκφρά­ζουν, όμως, με τα μάτια και τις χει­ρο­νο­μίες, πόσω μάλλον όταν το παιδί δεν έχει πλήρη αντί­ληψη του τι συμ­βαί­νει.

Στην περί­πτωση της σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης, το συμβάν δεν μπορεί να γίνει αμέσως αντι­λη­πτό.  Ένα σημα­ντικό ποσοστό παιδιών ηλικίας 8-12 ετών κακο­ποιού­νται σωμα­τικά – σεξουα­λικά και στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις ο θύτης είναι κάποιο από τα άτομα του οικο­γε­νεια­κού περι­βάλ­λο­ντος, ενώ το προφίλ των οικο­γε­νειών υψηλού κιν­δύ­νου είναι: μονο­γο­νεϊ­κές οικο­γέ­νειες, φτωχές σχέσεις γονιού – παιδιού, αυστηρό περι­βάλ­λον, απουσία μητέρας ή παρου­σία πατριού, κατά­χρηση αλκοόλ από μέλος της οικο­γέ­νειας, ιστο­ρικό σωμα­τι­κής – σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης σε του­λά­χι­στον έναν από τους δύο γονείς.

Πολλά παιδιά διστά­ζουν να απο­κα­λύ­ψουν πως έχουν κακο­ποι­η­θεί, ειδικά αν η κακο­ποί­ηση έχει γίνει από τον ένα από τους δύο γονείς του ή είναι πολύ μικρά για να εκφρα­στούν λεκτικά σχετικά με ό,τι τους έχει συμβεί. Άλλα παιδιά, πάλι, ντρέ­πο­νται για ό,τι τους έχει συμβεί ή δεν θυμού­νται το συμβάν. Πολλά παιδιά, επίσης, υπό καθε­στώς φόβου και απειλής, και αρκετά, μαθαί­νουν από το σπίτι τους να μην ερμη­νεύ­ουν την κακο­ποί­ηση ως έχει.

Είναι πιθανόν, για παρά­δειγμα, να πιστεύ­ουν πως η σωμα­τική βία είναι φυσικό επα­κό­λουθο μιας αταξίας ή ενός χαμηλού βαθμού στο σχολείο. Άλλωστε έρευνες δρα­μα­τικά απο­κα­λύ­πτουν ότι ένα μεγάλο ποσοστό γονέων που κακο­ποιούν τα παιδιά τους, το κάνουν για να τα «πει­θαρ­χή­σουν» και μάλιστα πιστεύ­ουν σε αυτήν την υπο­τι­θέ­μενη «μέθοδο πει­θαρ­χίας»! Οι ίδιοι οι γονείς «εκπαι­δεύ­ουν»τα παιδιά τους να δέχο­νται τα πάντα ως τιμωρία για κάτι που υπο­τί­θε­ται ότι έκαναν.

Τέλος, οι στα­τι­στι­κές δεί­χνουν ότι τα περισ­σό­τερα από τα κακο­ποι­η­μένα παιδιά είναι κορί­τσια, καθώς και αγόρια πολύ μικρών ηλικιών. Ανάμεσα στα θύματα, συχνά συνα­ντάμε παιδιά με μαθη­σια­κές δυσκο­λίες και ήπια νοητική στέρηση και η κακο­ποί­ηση είναι απο­τέ­λε­σμα της αδυ­να­μίας του γονέα να αντα­πο­κρι­θεί στις ευθύνες που προ­κύ­πτουν μέσα από τις δυσκο­λίες για την ανα­τροφή τους, (π.χ. ένας γονέας ασκεί έντονη σωμα­τική βία στο παιδί του μέσα από την οποία εκφρά­ζει την ευχή «να μην είχε γεν­νη­θεί ποτέ» και την αγα­νά­κτησή του για «την κακή του μοίρα που από­κτησε ένα τέτοιο παιδί»!).