300 εκατομμύρια νέοι έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση στο διαδίκτυο

Η έκθεση της Childlight Global Child Safety Institute, που εδρεύει στο Πανε­πι­στή­μιο του Εδιμ­βούρ­γου, είναι σίγουρα σοκα­ρι­στική. Η ίδια, με όνομα Into the Light, (δλδ “στο φως”), προ­σπα­θεί να κατα­δεί­ξει το γεγονός ότι κάθε μέρα σε όλο τον κόσμο τα παιδιά ανα­γκά­ζο­νται να ζουν στο σκοτάδι της σεξουα­λι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης και κακο­ποί­η­σης. “Πρό­κει­ται για μια κρυφή παν­δη­μία”, ανα­γρά­φε­ται στην ιστο­σε­λίδα τους. Ο δείκτης Into the Light Index λοιπόν, που δημιούρ­γη­σαν οι ερευ­νη­τές και ανα­λυ­τές του Childlight Global Child Safety Institute, δείχνει την επι­κρά­τηση αυτού προ­βλή­μα­τος της παι­δι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης, παρου­σιά­ζο­ντάς το μέσα από παγκό­σμια δεδο­μένα.

Η παν­δη­μία της παι­δι­κής, σεξουα­λι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης

Η έκθεση ξεκι­νάει επι­ση­μαί­νο­ντας έναν πολύ τραγικό αριθμό. Σύμφωνα με την ίδια λοιπόν 300 εκα­τομ­μύ­ρια νέοι έχουν βιώσει σεξουα­λική κακο­ποί­ηση και εκμε­τάλ­λευση στο δια­δί­κτυο σε διά­στημα ενός έτους. Το νούμερο αυτό, το οποίο σχη­μα­τί­στηκε έπειτα από συνερ­γα­σία του Ινστι­τού­του με οργα­νώ­σεις επι­τή­ρη­σης και αστυ­νό­μευ­σης, όπως το Ίδρυμα Internet Watch Foundation (IWF), το Εθνικό Κέντρο για τα Εξα­φα­νι­σμένα και Εκμε­ταλ­λευό­μενα Παιδιά (NCMEC), το Κανα­δικό Κέντρο Προ­στα­σίας Παιδιών (C3P), τη Διεθνή Ένωση Γραμμών Δια­δι­κτυα­κής Εξυ­πη­ρέ­τη­σης (INHOPE) και τη Διεθνή βάση δεδο­μέ­νων σεξουα­λι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης παιδιών της Ιντερ­πόλ (ICSE), φαί­νε­ται πως απο­τε­λεί μια ξεκά­θαρη πλέον εικόνα για τους κιν­δύ­νους που δια­τρέ­χουν τα παιδιά και οι ανή­λι­κοι στο δια­δί­κτυο.

Η έκθεση πιο συγκε­κρι­μένα εξηγεί ότι σχεδόν το 13% των παιδιών στον κόσμο έχουν πέσει θύματα μη συναι­νε­τι­κής λήψης, κοι­νο­ποί­η­σης και έκθεσης σε σεξουα­λι­κές εικόνες και βίντεο. Επι­πλέον, λίγο πάνω από το 12% των παιδιών παγκο­σμίως εκτι­μά­ται ότι έχουν υποστεί δια­δι­κτυακή παρε­νό­χληση, όπως ανε­πι­θύ­μητη σεξουα­λική συζή­τηση που μπορεί να περι­λαμ­βά­νει μη συναι­νε­τικό sexting, ανε­πι­θύ­μη­τες σεξουα­λι­κές ερω­τή­σεις και ανε­πι­θύ­μητα αιτή­ματα σεξουα­λι­κών πράξεων από ενή­λι­κες ή άλλους νέους. Η έκθεση δείχνει επίσης ότι λίγο πάνω από το 3% των παιδιών παγκο­σμίως υπέ­στη­σαν σεξουα­λικό εκβια­σμό κατά το προη­γού­μενο έτος.

Βασικός παρά­γο­ντας που επι­δεί­νωσε το πρό­βλημα φαί­νε­ται να είναι ωστόσο και η παν­δη­μία, η οποία κατόρ­θωσε να αλλάξει τις δια­δι­κτυα­κές συνή­θειες του κόσμου και να καθη­λώ­σει μικρούς και μεγά­λους μπροστά από μια οθόνη. Αυτή η ανάγκη των παιδιών για κοι­νω­νι­κο­ποί­ηση και παι­χνίδι, ήταν αυτό που εκμε­ταλ­λεύ­τη­καν οι επι­τή­δειοι του δια­δι­κτύου, για να εξα­να­γκά­σουν περισ­σό­τερα παιδιά σε σεξουα­λι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες – μερικές φορές ακόμη και με τη συμ­με­τοχή φίλων ή αδελφών μέσω webcams και smartphones. Αξιο­ση­μεί­ωτο παρά­δειγμα απο­τε­λεί η Αγγλία. Εκεί λοιπόν, σύμφωνα με το Ίδρυμα Internet Watch Foundation (IWF), το υλικό σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης παιδιών με παιδιά δημο­τι­κού ηλικίας, επτά έως δέκα ετών, που εκπαι­δεύ­ο­νται να εκτε­λούν σεξουα­λι­κές πράξεις στο δια­δί­κτυο, αυξή­θηκε κατά περισ­σό­τερο από 1.000% από τότε που το Ηνωμένο Βασί­λειο μπήκε σε καθε­στώς lockdown.

Οι μηχα­νι­σμοί της δια­δι­κτυα­κής εκμε­τάλ­λευ­σης

Οι τακτι­κές που χρη­σι­μο­ποιούν τα δια­δι­κτυακά “αρπα­κτικά” και που κατα­λή­γουν στα παρα­πάνω ποσοστά είναι ποι­κί­λες και ύπουλες, ενώ συχνά περι­λαμ­βά­νουν ψυχο­λο­γική χει­ρα­γώ­γηση, εξα­να­γκα­σμό και εξα­πά­τηση.

Προ­σε­κτική προ­σέγ­γιση: Τα αρπα­κτικά συχνά χρη­σι­μο­ποιούν τεχνι­κές “grooming” για να οικο­δο­μή­σουν μια σχέση με τα θύματά τους. Η δια­δι­κα­σία αυτή μπορεί να είναι αργή, ξεκι­νώ­ντας με φαι­νο­με­νικά αθώες συζη­τή­σεις, που όμως στα­διακά γίνο­νται πιο σαφείς και ξεκά­θα­ρες. Ο groomer προ­σπα­θεί να κερ­δί­σει την εμπι­στο­σύνη του νεαρού ατόμου, κάνο­ντάς τον να νιώθει ξεχω­ρι­στός και κατα­νοη­τός, γεγονός που μπορεί να οδη­γή­σει στην ανταλ­λαγή προ­σω­πι­κών πλη­ρο­φο­ριών.

Sextortion: Αυτή η μορφή εκβια­σμού περι­λαμ­βά­νει τον εξα­να­γκα­σμό των θυμάτων να παρά­σχουν ρητές εικόνες ή βίντεο, συχνά μέσω απειλών για έκθεση ή βλάβη. Μόλις το αρπα­κτικό απο­κτή­σει συμ­βι­βα­στικό υλικό, το χρη­σι­μο­ποιεί για να ελέγξει και να εκμε­ταλ­λευ­τεί περαι­τέρω το θύμα.

Πηγή: protothema.gr