Επιστρέφει στο ακροατήριο του Αρείου Πάγου χωρίς απόφαση η αναίρεση για την απάτη των 4.680.000 ευρώ

• Η αίτηση της ημε­δα­πής που κατα­δι­κά­στηκε σε δεύτερο βαθμό σε 6 χρόνια φυλά­κιση με ανα­στολή θα επα­να­συ­ζη­τη­θεί στο Ζ΄ Ποινικό Τμήμα στις 20 Ιανουα­ρίου 2027

Η υπόθεση που ξεκί­νησε τον Οκτώ­βριο του 2008 με ένα έμβασμα 4.680.000 ευρώ από γαλλική τράπεζα προς λογα­ρια­σμό στη Ρόδο δεν έχει κλείσει.

Η αίτηση αναί­ρε­σης της ημε­δα­πής που κατα­δι­κά­στηκε για άμεση συνέρ­γεια σε απάτη και για νομι­μο­ποί­ηση εσόδων από εγκλη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα προσ­διο­ρί­στηκε εκ νέου. Θα επα­να­συ­ζη­τη­θεί ενώπιον του Ζ΄ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου, σε κανο­νική σύνθεση, στις 20 Ιανουα­ρίου 2027. Πρω­τό­δικα η κατη­γο­ρου­μένη είχε κατα­δι­κα­στεί σε κάθειρξη 10 ετών, ενώ σε δεύτερο βαθμό η ποινή περιο­ρί­στηκε σε 6 έτη η εκτέ­λεση της οποίας ανε­στάλη.

Χωρίς απόφαση από τον Απρίλιο του 2025

Η συζή­τηση της αναί­ρε­σης είχε οριστεί για τις 30 Απρι­λίου 2025. Από τότε ανα­με­νό­ταν η απόφαση, που θα έκρινε αν η κατα­δίκη θα παρα­μεί­νει ή αν η υπόθεση θα επα­νεκ­δι­κα­στεί. Απόφαση όμως δεν εκδό­θηκε. Η υπόθεση, με αριθμό Κ 237/2025, εμφα­νί­ζε­ται πλέον προσ­διο­ρι­σμένη για τις 20 Ιανουα­ρίου 2027. Για την ίδια ημέρα είναι γραμ­μέ­νοι και οι 2 αριθμοί της προ­σβαλ­λό­με­νης από­φα­σης του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, 93/2022 και 20/2023.

Τι προ­βάλ­λει η υπε­ρά­σπιση

Την αίτηση έχουν κατα­θέ­σει οι συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης κ.κ. Μηνάς Τσέρκης, Μαρίνα Κρανίτη και Νίκος Πατε­ρά­κης. Ζητούν να ακυ­ρω­θεί η απόφαση του εφε­τείου, ενώ η κατη­γο­ρου­μένη επι­μέ­νει ότι είναι αθώα.

Πρώτο ζήτημα που θέτουν είναι η υπέρ­βαση εξου­σίας. Υπο­στη­ρί­ζουν ότι το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο πρό­σθεσε στη νομι­μο­ποί­ηση εσόδων την επι­βα­ρυ­ντική περί­σταση της «κατ’ επάγ­γελμα» τέλεσης, με την οποία η κατη­γο­ρου­μένη δεν είχε κατα­δι­κα­στεί πρω­τό­δικα, και ότι έτσι χει­ρο­τέ­ρευσε τη θέση της. Στο σκε­πτικό της από­φα­σης του εφε­τείου ανα­φέ­ρε­ται ότι η πράξη τελέ­στηκε «χωρίς την επι­βα­ρυ­ντική περί­σταση της κατ’ επάγ­γελμα τέλεσης». Στο δια­τα­κτικό όμως, εκεί όπου η κατη­γο­ρου­μένη κηρύσ­σε­ται ένοχη, η ίδια πράξη περι­γρά­φε­ται ως τελε­σμένη «κατ’ επάγ­γελμα».

Οι συνή­γο­ροι κάνουν λόγο επίσης για ελλιπή αιτιο­λο­γία. Κατά την υπε­ρά­σπιση, η απόφαση δέχεται ταυ­τό­χρονα ότι το ιδιω­τικό προ­σύμ­φωνο ίσως στάλ­θηκε στη Γαλλία και ότι ίσως δεν στάλ­θηκε. Επι­κα­λού­νται επίσης την κατά­θεση του εκπρο­σώ­που της γαλ­λι­κής τρά­πε­ζας, ο οποίος, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται, είπε ότι η τράπεζα δεν έλαβε κανένα έγγραφο από την Ελλάδα και ότι τα χρήματα στάλ­θη­καν μέσω εσω­τε­ρι­κής δια­δι­κα­σίας. Τέλος, υπο­στη­ρί­ζουν ότι η κατη­γο­ρου­μένη χαρα­κτη­ρί­στηκε εσφαλ­μένα άμεση συνερ­γός. Η υπο­γραφή του προ­συμ­φώ­νου, κατά την υπε­ρά­σπιση, έγινε πριν από την τέλεση της απάτης, και η αιτιώ­δης συνά­φεια που απαιτεί η άμεση συνέρ­γεια δεν απο­δει­κνύ­ε­ται.

Τι δέχθηκε το εφετείο

Το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου δίκασε την υπόθεση σε 3 συνε­δριά­σεις, από τις 14 Νοεμ­βρίου 2022 έως τις 13 Ιανουα­ρίου 2023, και κήρυξε την κατη­γο­ρου­μένη ένοχη ομόφωνα. Η γαλλική τράπεζα παρέστη για την υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας με τους δικη­γό­ρους κ.κ. Νικόλαο Χαι­ρό­πουλο και Ισμήνη Δώρη.

Σύμφωνα με την απόφαση, η κατη­γο­ρου­μένη και η μητέρα της κατέ­χουν το 48,5% ενός ιστο­ρι­κού δια­τη­ρη­τέου κτηρίου στη Ρόδο και το υπό­λοιπο ανήκει σε εται­ρεία. Στις 2 Οκτω­βρίου 2008 η κατη­γο­ρου­μένη υπέ­γραψε ιδιω­τικό προ­σύμ­φωνο με άνδρα που εμφα­νι­ζό­ταν ως εκπρό­σω­πος γαλ­λι­κής εται­ρείας, χωρίς να ενη­με­ρώ­σει την εται­ρεία που κατείχε την πλειο­ψη­φία. Το προ­σύμ­φωνο αφο­ρούσε στην πώληση ολό­κλη­ρου του ακι­νή­του έναντι 9.000.000 ευρώ, με προ­κα­τα­βολή 4.680.000 ευρώ.

Το δικα­στή­ριο έκρινε το προ­σύμ­φωνο εικο­νικό. Η αγο­ρά­στρια εται­ρεία δεν βρέθηκε ποτέ στη δηλω­μένη έδρα της στο Παρίσι και το γνήσιο της υπο­γρα­φής του φερό­με­νου εκπρο­σώ­που της δεν βεβαιώ­θηκε ποτέ. Το έγγραφο εξάλλου δεν συντά­χθηκε από συμ­βο­λαιο­γράφο και δεν εξα­σφά­λιζε την επι­στροφή της προ­κα­τα­βο­λής.

Στις 8 Οκτω­βρίου 2008 άγνω­στος δράστης με πρό­σβαση στο σύστημα της γαλ­λι­κής τρά­πε­ζας χρη­σι­μο­ποί­ησε το προ­σύμ­φωνο και τους τίτλους ιδιο­κτη­σίας και παρα­πλά­νησε τους υπαλ­λή­λους της. Πέτυχε έτσι εντολή μετα­φο­ράς 4.680.000 ευρώ, που πιστώ­θη­καν την επομένη στον λογα­ρια­σμό της κατη­γο­ρου­μέ­νης. Στις 10 Οκτω­βρίου, κατά το εφετείο, εκείνη επι­βε­βαί­ωσε εν γνώσει της στην τράπεζα ότι επρό­κειτο για προ­κα­τα­βολή πραγ­μα­τι­κής πώλησης. Ανέλαβε ολό­κληρο το ποσό, 1.000.000 ευρώ σε μετρητά και το υπό­λοιπο σε επι­τα­γές, τις οποίες κατέ­θεσε σε άλλη τράπεζα. Η κατη­γο­ρου­μένη ισχυ­ρί­στηκε ότι επέ­στρεψε στην Αθήνα 1.680.000 ευρώ στον εκπρό­σωπο της αγο­ρά­στριας, όμως οι δικα­στές δεν βρήκαν πει­στικό τον ισχυ­ρι­σμό. Σημεί­ω­σαν ότι δεν εξήγησε γιατί έδωσε τα χρήματα ιδιο­χεί­ρως και όχι μέσω τρά­πε­ζας.

Η ποινή και η ανα­στολή

Το εφετείο επέβαλε 4 χρόνια φυλά­κιση για καθεμία από τις 2 πράξεις και συνο­λική ποινή 6 ετών. Ανα­γνώ­ρισε στην κατη­γο­ρου­μένη τα ελα­φρυ­ντικά του πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου και της καλής συμπε­ρι­φο­ράς μετά την πράξη. Η ποινή ανε­στάλη για 3 χρόνια με όρο την κατα­βολή 10.000 ευρώ υπέρ ιδρύ­μα­τος της Ρόδου για παιδιά με χρόνιες παθή­σεις, και το ποσό κατα­βλή­θηκε. Με την ίδια απόφαση απο­δό­θη­καν στη γαλλική τράπεζα 1.500.000 ευρώ, που ήταν δεσμευ­μένα από τις 29 Οκτω­βρίου 2008.

Η εκδοχή της κατη­γο­ρου­μέ­νης

Η κατη­γο­ρου­μένη υπο­στη­ρί­ζει από την αρχή ότι έπεσε θύμα διε­θνούς κυκλώ­μα­τος απα­τε­ώ­νων. Κατά την αφήγησή της, την ημέρα της ανά­λη­ψης δέχθηκε τηλε­φω­νή­ματα ότι η αγο­ρά­στρια ακύρωνε την αγορά και ζητούσε πίσω την προ­κα­τα­βολή. Όπως λέει, ύστερα από απει­λη­τι­κούς υπαι­νιγ­μούς ταξί­δεψε στην Αθήνα. Εκεί υπέ­γραψε στις 15 Οκτω­βρίου 2008 την ακύρωση και παρέ­δωσε 1.680.000 ευρώ σε μετρητά, και την επομένη παρέ­δωσε άλλα 1.500.000 ευρώ.

Η υπε­ρά­σπιση στη­ρί­ζε­ται και στην κατά­θεση του εκπρο­σώ­που της τρά­πε­ζας στο εφετείο. Σύμφωνα με δήλωση των συνη­γό­ρων της στα πρα­κτικά, ο μάρ­τυ­ρας ανέφερε ότι δεν είναι γνωστό ποιος έδωσε την εντολή. Είπε επίσης ότι το πλαστό έντυπο της εντολής και ο φάκελος της συναλ­λα­γής εξα­φα­νί­στη­καν από τα γραφεία της τρά­πε­ζας χωρίς διάρ­ρηξη και ότι το προ­σύμ­φωνο δεν περι­ήλθε ποτέ στην τράπεζα.

Τι θα κριθεί στις 20 Ιανουα­ρίου 2027

Αν ο Άρειος Πάγος κάνει δεκτούς τους λόγους αναί­ρε­σης, η απόφαση του εφε­τείου θα αναι­ρε­θεί και η υπόθεση θα επα­νεκ­δι­κα­στεί. Αν τους απορ­ρί­ψει, θα παρα­μεί­νει η κατα­δίκη σε 6 χρόνια φυλά­κιση με ανα­στολή. Η κατη­γο­ρου­μένη, 18 χρόνια μετά το έμβασμα, εξα­κο­λου­θεί να δηλώνει αθώα.