Καστελλόριζο: «Εδώ δεν έχουμε ωράριο» – Η νέα γιατρός που «έριξε» άγκυρα στο ανατολικότερο άκρο της Ελλάδας

Είναι αρχές Νοεμ­βρίου και η κίνηση στο Καστελ­λό­ριζο έχει μειωθεί αισθητά, αφού οι περισ­σό­τε­ροι επι­σκέ­πτες έχουν απο­χω­ρή­σει πλέον, και το ακρι­τικό νησί επα­νέρ­χε­ται στους φυσιο­λο­γι­κούς ρυθμούς της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς του.

Η εικόνα στο Πολυ­δύ­ναμο Περι­φε­ρειακό Ιατρείο Μεγί­στης είναι τελείως δια­φο­ρε­τική. «Εμείς εδώ δεν έχουμε ωράριο» λέει στο tanea.gr η νέα γιατρός Έλλη Παπα­δο­πού­λου, που επέλεξε να υπη­ρε­τή­σει στο ακρι­τικό νησί, και ανα­μέ­νει να ολο­κλη­ρω­θούν όσο το δυνατόν γρη­γο­ρό­τερα οι δια­δι­κα­σίες για την μονι­μο­ποί­ησή της.

Η ίδια απο­τε­λεί τον συν­δε­τικό κρίκο της τοπικής κοι­νω­νίας με το αίσθημα της ασφά­λειας. Σε έναν ακρι­τικό τόπο, όπου η πρό­σβαση στα μεγάλα αστικά κέντρα εξαρ­τά­ται, κυρίως, από τις και­ρι­κές συν­θή­κες και τα δρο­μο­λό­για, η παρου­σία μίας γιατρού, που απο­φά­σισε να «ρίξει» άγκυρα και γνω­ρί­ζει τους περίπου 300 μόνι­μους κατοί­κους με τα μικρά τους ονόματα, παρα­κο­λου­θεί την υγεία τους και είναι έτοιμη να ανοίξει την πόρτα της μέρα-νύχτα, απο­τε­λεί βαθιά ανα­κού­φιση.

Οι σχέσεις με τους μετα­κι­νού­με­νους για­τρούς μοιραία έμεναν επι­φα­νεια­κές, αφού ο χρόνος δεν αρκούσε για να υπάρξει εμπι­στο­σύνη ανάμεσά τους. Τώρα, η κίνηση στο ιατρείο είναι αυξη­μένη, όχι όμως απα­ραί­τητα μόνο για θέματα υγείας.

«Αυτό που ήθελα πάντα, ήταν να είμαι χρήσιμη»

Οι νησιώ­τες πλέον γνω­ρί­ζουν πως στην πόρτα θα βρουν έναν δικό τους άνθρωπο, πρόθυμο και έτοιμο να τους ακούσει και να μοι­ρα­στούν μαζί του όσα τους απα­σχο­λούν, ακόμη και στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους. «Η σχέση ανάμεσα σε ασθενή και γιατρό σε τόσο μικρά νησιά είναι τελείως δια­φο­ρε­τική. Άλλοι με φωνά­ζουν “γιατρέ”, άλλοι με το όνομα μου, και τους νιώθω σαν φίλους μου. Δημιουρ­γεί­ται μία πιο προ­σω­πική σχέση με τους ντό­πιους, που με κάθε ευκαι­ρία, μου δεί­χνουν και τους δείχνω πόσο σεβό­μα­στε ο ένας τον άλλον».

Η Έλλη Παπα­δο­πού­λου έκανε το αγρο­τικό της στη Σκύρο, αλλά ανα­φέ­ρει πως εξαρχής ήθελε να πάει στο ακρι­τικό Καστελ­λό­ριζο. «Η θέση είχε καλυ­φθεί, οπότε πήγα σε άλλο νησί», εξηγεί. Στη συνέ­χεια ξεκί­νησε την ειδι­κό­τητά της στο ΑΧΕΠΑ, στη Θεσ­σα­λο­νίκη, ακο­λού­θησε ο διο­ρι­σμός της στην Ρόδο, και τώρα διο­ρί­στηκε ως διευ­θύ­ντρια στη Μεγίστη, περι­μέ­νο­ντας να βγει το ΦΕΚ. Προη­γή­θη­καν και αρκετές μετα­κι­νή­σεις τόσο στην Πάτμο όσο και στη Σύμη.

«Αυτό που ήθελα πάντα, ήταν να είμαι χρήσιμη και όντως να προ­σφέρω. Θεωρώ πως σε τόσο μικρά μέρη αντα­μεί­βο­νται οι κόποι μου, άσχετα με τις όποιες δυσκο­λίες. Η ιατρική είναι δια­φο­ρε­τική εδώ».

Η γιατρός Έλλη Παπα­δο­πού­λου

«Το μέγεθος της ευθύνης είναι σαφώς μεγα­λύ­τερο»

Το Καστελ­λό­ριζο δεν ήταν μία τυχαία επιλογή για εκείνη. Τον Φεβρουά­ριο του τρέ­χο­ντος έτους, είχε έρθει ως μετα­κι­νού­μενη γιατρός από το Κέντρο Υγείας Ρόδου, και παρέ­μεινε στο νησί δύο εβδο­μά­δες. Τον Μάρτιο, εγκα­τα­στά­θηκε για 30 ημέρες, ενώ τον Μάιο και τον Ιούνιο βρέθηκε ξανά στο νησί.

«Ήξερα ακριβώς πού ερχό­μουν. Το μέγεθος της ευθύνης είναι σαφώς μεγα­λύ­τερο, αφού δεν υπάρχει ομάδα, δεν υπάρ­χουν ειδι­κό­τη­τες, δεν υπάρχει κάποιος να σε βοη­θή­σει σε κάτι εξαι­ρε­τικά επείγον. Όταν μάλιστα, ο καιρός δεν είναι καλός, είσαι κυριο­λε­κτικά μόνος σου. Εσύ και η εμπει­ρία σου. Για αυτόν τον λόγο, θεωρώ πως τέτοιες θέσεις πρέπει να καλύ­πτο­νται από για­τρούς που έχουν άρτια επαγ­γελ­μα­τική κατάρ­τιση, μπορούν να σταθούν στα πόδια τους, και δεν φοβού­νται».

Σύμφωνα με την κα Παπα­δο­πού­λου, στο νησί ανα­μέ­νε­ται ακόμη μία γιατρός, ενώ έχουν προ­κη­ρυ­χθεί δύο θέσεις για αγρο­τι­κούς για­τρούς. «Από όσο γνωρίζω υπάρχει ενδια­φέ­ρον και ανα­μέ­νουμε να δούμε τι θα γίνει. Θέλω να ξέρουν, πως το ιατρείο είναι γενικά εξο­πλι­σμένο, και είμαστε έτοιμο για να αντι­με­τω­πί­σουμε και επεί­γου­σες κατα­στά­σεις».

Η βύθιση σκάφους και οι 5 πολυ­τραυ­μα­τίες

Αυτή η ετοι­μό­τητα δοκι­μά­στηκε σκληρά στην πράξη, τον περα­σμένο Μάρτιο, όταν σκάφος της Frontex, στο οποίο επέ­βαινε και η πρέσβης της Εσθο­νίας, Καρίν Ρανού, βυθί­στηκε στα ανοιχτά του Καστελ­λό­ρι­ζου. Αμέσως σήμανε συνα­γερ­μός.

«Βρέθηκα ξαφνικά μπροστά 5 πολυ­τραυ­μα­τίες, εκ των οποίων οι δύο σε σοβαρή κατά­σταση» περι­γρά­φει η γιατρός. «Έπρεπε να μιλήσω με το ΕΚΑΒ, να κινη­το­ποι­ήσω τον κρατικό μηχα­νι­σμό, την στιγμή που έπρεπε να στα­θε­ρο­ποι­ήσω τον έναν γιατί ήταν μεταξύ ζωής και θανάτου, αλλά και να φρο­ντίσω και τον δεύτερο ασθενή. Εάν δεν υπήρχε γρή­γο­ρος συντο­νι­σμός και για την δια­κο­μιδή, μπορεί να είχαμε τραγική κατά­ληξη. Όταν τελικά τα κατα­φέ­ραμε, είπα “Θεέ μου, ευτυχώς πήγαν όλα καλά”. Ανα­κου­φί­στηκα».

Αυτού του είδους τα περι­στα­τικά δεν απο­τε­λούν εξαί­ρεση, αλλά μέρος μιας απαι­τη­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που η ίδια επέλεξε συνει­δητά. Έχοντας υπη­ρε­τή­σει και σε άλλα νησιά, γνώριζε καλά πως δεν δια­θέ­τουν την ασφά­λεια ενός μεγάλου νοσο­κο­μείου, τα εξει­δι­κευ­μένα μηχα­νή­ματα όπως έναν αξονικό τομο­γράφο, ή την πληθώρα των φαρ­μά­κων. Πάνω από όλα, όμως, ο μεγα­λύ­τε­ρος αστάθ­μη­τος παρά­γο­ντας παρα­μέ­νει ο καιρός, που μπορεί να απα­γο­ρεύ­σει κάθε δια­κο­μιδή και να απο­κό­ψει την πρό­σβαση στο νησί.

«Κάνουμε τον σταυρό μας να μη μας τύχει κάτι εξαι­ρε­τικά επείγον όταν ο καιρός κλείνει τους δρόμους της δια­κο­μι­δής», λέει χαρα­κτη­ρι­στικά. «Από την άλλη, η αλήθεια είναι ότι εγώ στη­ρί­ζο­μαι στα πόδια μου και δεν έχω τόσο άγχος. Έχω μάθει να προ­σαρ­μό­ζο­μαι και να αντι­με­τω­πίζω τέτοιες κατα­στά­σεις, και οποια­δή­ποτε βοήθεια έχω χρεια­στεί από τις τοπικές Αρχές, οτι­δή­ποτε έχω ζητήσει, μου έχει δοθεί» προ­σθέ­τει.

Η γιατρός του Καστελ­λό­ρι­ζου εξέ­φρασε την βαθιά της ευγνω­μο­σύνη προς τον Στρατό και τον Διοι­κητή της μονάδας, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας την καθο­ρι­στική συμβολή τους στη λει­τουρ­γία του ιατρείου του ακρι­τι­κού νησιού. Όπως σημεί­ωσε, η στήριξη του στρατού είναι συνεχής και ανε­κτί­μητη, καθώς παρέχει οδηγούς για τη στε­λέ­χωση του ασθε­νο­φό­ρου, ενώ παράλ­ληλα συν­δρά­μει ουσια­στικά στις κρί­σι­μες αερο­δια­κο­μι­δές.

«Οι άνθρω­ποι του Καστελ­λό­ρι­ζου είναι ήρωες»

Η διαρκής ετοι­μό­τητα, απο­τυ­πώ­νε­ται και στον ίδιο τον ρυθμό της μέρας της, η οποία ξεκι­νάει περίπου στις 07:15, οπότε και ετοι­μά­ζε­ται και κατευ­θύ­νε­ται προς το ιατρείο. Εκτός από την εξέταση των ασθενών, φρο­ντί­ζει να παρα­κο­λου­θεί δια­δι­κτυακά συνέ­δρια, να δια­βά­ζει καθη­με­ρινά ενώ δεν παρα­λεί­πει, όπως λέει, την βουτιά στη θάλασσα ως χει­με­ρινή κολυμ­βή­τρια.

Στο ακρι­τικό νησί, εξάλλου, ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία. «Εδώ δεν έχουμε ωράριο», εξηγεί. «Μπορεί να σχολάσω στις 14:00 με 14:30 το μεση­μέρι, μπορεί και να μην φύγω καθόλου, ειδικά το καλο­καίρι. Εδώ είμαι σε επι­φυ­λακή 24 ώρες το 24ωρο, έτοιμη να αντα­πο­κριθώ ανά πάσα στιγμή». Η εγρή­γορση αυτή είναι καθη­με­ρινή συνθήκη, ακόμη και τις τελευ­ταίες ημέρες, τα νυχτε­ρινά περι­στα­τικά ήταν συχνά. «Δεν ήταν τόσο σοβαρά, αλλά υπήρχαν αρκετά».

Αυτές οι δύσκο­λες συν­θή­κες, είχαν ως απο­τέ­λε­σμα να ανα­πτυ­χθεί μία πιο ουσια­στική σχέση με τους ντό­πιους. Η εκτί­μηση και ο σεβα­σμός είναι αμοι­βαία, με την ίδια να μιλά για εκεί­νους με θαυ­μα­σμό. «Για μένα, οι άνθρω­ποι αυτοί είναι καθη­με­ρι­νοί ήρωες», επι­ση­μαί­νει.

«Δου­λεύ­ουν όλη μέρα, κατα­πιά­νο­νται με δύο και τρεις δου­λειές ο καθένας, είναι μαρα­γκοί, υδραυ­λι­κοί, ασχο­λού­νται με τον του­ρι­σμό, τα κάνουν όλα μόνοι τους. Το νησί δια­θέ­τει όσα πραγ­μα­τικά χρειά­ζε­ται ένας τόπος. Έναν φούρνο, δύο μίνι μάρκετ που δεν τους λείπει τίποτα, καφε­τέ­ριες, και εστια­τό­ρια με απί­στευτο φαγητό. Όμως ο πραγ­μα­τι­κός πλούτος είναι οι άνθρω­ποί του. Έχουμε ανα­πτύ­ξει έναν ιδιαί­τερο δεσμό, έχουμε πολλά κοινά και τους θαυμάζω ειλι­κρινά».

Γιατί οι νέοι γιατροί δεν επι­λέ­γουν ακρι­τικά νησιά 

Ως ειδι­κευ­μένη στη Γενική και Οικο­γε­νειακή Ιατρική, η Έλλη Παπα­δο­πού­λου φρο­ντί­ζει όλες τις ηλικίες του πλη­θυ­σμού, απο­τε­λώ­ντας «κατα­φύ­γιο» ακόμα και για τη νεότερη γενιά του τόπου. «Στο Καστελ­λό­ριζο κατοι­κούν περίπου 50 με 60 παιδιά. Η ειδι­κό­τητά μου μου επι­τρέ­πει να εξυ­πη­ρετώ κάθε ηλικία, από τα μικρά παιδιά μέχρι τους ηλι­κιω­μέ­νους, καλύ­πτο­ντας τις ανάγκες μίας ολό­κλη­ρης οικο­γέ­νειας», σημειώ­νει.

Γνω­ρί­ζο­ντας εκ των έσω την πραγ­μα­τι­κό­τητα των ακρι­τι­κών νησιών, η ίδια επι­χει­ρεί να εξη­γή­σει γιατί πολλοί νέοι συνά­δελ­φοί της διστά­ζουν να κάνουν το ίδιο βήμα: «Θεωρώ ότι οι νέοι γιατροί ανα­ζη­τούν μεγα­λύ­τερα μέρη για να έχουν περισ­σό­τε­ρες επι­λο­γές στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους, φοβού­με­νοι ότι σε ένα μικρό νησί θα περιο­ρι­στούν. Παράλ­ληλα, υπάρχει συχνά ο φόβος για το πώς θα δια­χει­ρι­στούν ένα εξαι­ρε­τικά δύσκολο περι­στα­τικό χωρίς άμεση βοήθεια. Αυτοί οι δύο παρά­γο­ντες είναι που κυρίως τους απο­τρέ­πουν».

Η ίδια πάντως ανα­γνω­ρί­ζει ότι γίνο­νται βήματα στή­ρι­ξης: «Πιστεύω ότι η Πολι­τεία έχει δώσει σημα­ντικά κίνητρα, ενώ και η μέριμνα για τη στέγαση από την πλευρά του Δήμου είναι μια ουσια­στική βοήθεια για όποιον απο­φα­σί­σει να έρθει. Εγώ πάντως δεν θα άλλαζα το Καστελ­λό­ριζο».

Πηγή: tanea.gr