Τα μεγάλα ΟΧΙ και τα μεγάλα ΠΡΕΠΕΙ

«Μια λέξη αλλάζει την ιστορία και για τους Έλληνες είναι το ΟΧΙ». Αυτό ήταν το μήνυμα του επι­σμη­να­γού Χαρίτου μέσα από το F-16, στην παρέ­λαση της Θεσ­σα­λο­νί­κης για την 28η Οκτω­βρίου. Καθώς εκτε­λούσε εντυ­πω­σια­κούς ελιγ­μούς, υπο­βαλ­λό­με­νος σε ακραίες δυνά­μεις επι­τά­χυν­σης, σκόρ­πισε ρίγη συγκί­νη­σης και εθνικής υπε­ρη­φά­νειας σε όλη την Ελλάδα. Τα συγ­χα­ρη­τή­ρια του Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας, που παρα­κο­λου­θούσε την επί­δειξη, ήρθαν να επι­βε­βαιώ­σουν τη συγκί­νηση που προ­κά­λεσε η τόλμη και η δεξιο­τε­χνία ενός ανθρώ­που αφιε­ρω­μέ­νου στους αιθέρες, που υπη­ρε­τεί το καθήκον του με πάθος πέρα από κάθε λογική.

Γιατί η λογική ανήκει σε όλους εμάς τους υπό­λοι­πους, θεατές και τηλε­θε­α­τές, που θέτουμε ως πρω­ταρ­χική μέριμνα την προ­σω­πική μας ασφά­λεια. Την ατομική, με την προσοχή που επι­δει­κνύ­ουμε στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας, αλλά και τη συλ­λο­γική, με τη βεβαιό­τητα ότι, όταν χρεια­στεί, θα βρεθούν εκείνοι που θα ανα­λά­βουν το βάρος της υπε­ρά­σπι­σης του κοινού συμ­φέ­ρο­ντος, είτε εθνικού είτε τοπικού. Σε αυτούς τους ευπα­τρί­δες , εκτός από τους ιπτά­με­νους, συγκα­τα­λέγω όλους όσοι υπη­ρε­τούν στις Ένοπλες Δυνά­μεις και στα Σώματα Ασφα­λείας και θέτουν καθη­με­ρινά την προ­σω­πική τους ασφά­λεια σε δεύτερη μοίρα για την προ­στα­σία των άλλων.

Κι εγώ συγκι­νή­θηκα από την επί­δειξη και τα λόγια του ευπα­τρίδη επι­σμη­να­γού. Ωστόσο, ως τηλε­θε­α­τής, στην άνεση της πολυ­θρό­νας και μέσα στη σωμα­τική αδρά­νεια, είχα την πολυ­τέ­λεια της σκέψης. Και τη συγκί­νησή μου, που εκδη­λώ­θηκε αυθόρ­μητα, δια­δέ­χθηκε ένας προ­βλη­μα­τι­σμός πικρός .

Τυγ­χά­νουν, άραγε, όλοι αυτοί οι άνθρω­ποι της ανα­γνώ­ρι­σης που αντι­στοι­χεί στην υπερ­προ­σπά­θεια και την ανι­διο­τέ­λεια που επι­δει­κνύ­ουν ή τους θυμού­νται στις παρε­λά­σεις και στις στιγμές της αυτο­θυ­σίας; Δια­σφα­λί­ζει η Πολι­τεία για τους ίδιους και τις οικο­γέ­νειές τους ένα σταθερό, αξιο­πρε­πές επίπεδο δια­βί­ω­σης όσο υπη­ρε­τούν, αλλά και την ανα­γκαία υπο­στή­ριξη όταν απο­σύ­ρο­νται από την ενεργό υπη­ρε­σία; Και, τελικά, πώς βιώνουν οι ίδιοι την καθη­με­ρι­νό­τητά τους; με την αίσθηση της κατα­ξί­ω­σης ή της ανι­σό­τη­τας και της αδικίας ;

Αν θέλουμε να μιλάμε για την παιδεία ενός λαού, οφείλει η Πολι­τεία έμπρα­κτα -και όχι σε επε­τεια­κές διακηρύξεις- να προ­βάλ­λει και να επι­βρα­βεύει τις συμπε­ρι­φο­ρές που αξίζει να απο­τε­λούν πρότυπο και συγ­χρό­νως απο­τε­λε­σμα­τικά να διώκει την παρα­βα­τι­κό­τητα , τη δια­φθορά και την κατά­χρηση .Πρέπει να ανα­γνω­ρί­ζει την προ­σφορά, την αξιο­σύνη και την ανι­διο­τέ­λεια, και να απο­δο­κι­μά­ζει την αδικία και την ατι­μω­ρη­σία. Πρέπει να βιώνουν οι πολίτες ότι κανείς δεν είναι υπεράνω του κοινού συμ­φέ­ρο­ντος, αλλά και κανείς δεν πρέπει να μένει απρο­στά­τευ­τος όταν υπη­ρε­τεί το συμ­φέ­ρον αυτό. Γιατί  πλέον οι πλη­ρο­φο­ρίες και τα γεγο­νότα είναι άμεσα προ­σβά­σιμα και δια­χέ­ο­νται στο λεπτό και από αυτά δια­μορ­φώ­νε­ται η συλ­λο­γική γνώμη. Δεν περι­μέ­νουν πια ενα­γω­νίως τα μικρά παιδιά , όπως τότε , να δια­μοι­ρά­σουν στους δρόμους τις εφη­με­ρί­δες για να παι­δευ­τούν.

Ας προ­ε­τοι­μα­στούμε, λοιπόν, για τα μεγάλα ΟΧΙ που ενδέ­χε­ται να χρεια­στεί να πούμε στο μέλλον,

εφαρ­μό­ζο­ντας πρώτα -και όχι διακηρύσσοντας- τα μεγάλα ΠΡΕΠΕΙ που θα μας επι­τρέ­ψουν να δια­τη­ρούμε ακμαίο το ηθικό και να αισθα­νό­μα­στε υπε­ρή­φα­νοι ως Έλληνες.