ΔΝΤ: Υψηλός ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα

“Μπηχτές”… ενάντια στο ύψος του κατώ­τα­του μισθού στην Ελλάδα κάνουν εμπει­ρο­γνώ­μο­νες του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμείου (ΔΝΤ), σε μελέτη την οποία δημο­σί­ευ­σαν την περα­σμένη εβδο­μάδα που αφορά στην ανεργία των νέων στην Ευρω­παϊκή Ένωση και τις πολι­τι­κές αντι­με­τώ­πι­σής τους.

Συγκε­κρι­μένα επι­ση­μαί­νουν πως στην Ελλάδα ο κατώ­τα­τος μισθός ως ποσοστό του μέσου μισθού “αυξή­θηκε”.

“Το ποσοστό του κατώ­τα­του μισθού σε σχέση με το μέσο μισθό παρέ­μεινε απα­ράλ­λα­χτο για την πλειο­ψη­φία των ανε­πτυγ­μέ­νων ευρω­παϊ­κών χωρών, ενώ αυξή­θηκε στη Γαλλία, την Ελλάδα, την Πορ­το­γα­λία και την Ισπανία”.

H εξέλιξη αυτή δεν φαί­νε­ται να κινεί­ται προς τη σωστή κατεύ­θυνση, σύμφωνα με τους εμπει­ρο­γνώ­μο­νες του ΔΝΤ.

Και αυτό γιατί το ζητού­μενο -κατά τους ίδιους- είναι να μην “πλη­σιά­ζει πολύ” ο κατώ­τα­τος μισθός των χαμηλά ειδι­κευό­με­νων με το μέσο μισθό που λαμ­βά­νει το σύνολο των εργα­ζο­μέ­νων σε μία οικο­νο­μία.

Να σημειω­θεί πως σήμερα ο κατώ­τα­τος μισθός στην Ελλάδα σήμερα ανέρ­χε­ται στα 586 ευρώ, ενώ ο μέσος μισθός στα 1.022 ευρώ. Συνεπώς ο κατώ­τα­τος μισθός απο­τε­λεί το 57% του μέσου μισθού που δίδεται στους εργα­ζο­μέ­νους στην Ελλάδα.

Τι χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­φέ­ρουν οι εμπει­ρο­γνώ­μο­νες του ΔΝΤ για το θέμα αυτό;

“Στο ΄στό­χα­στρο των πολι­τι­κών απα­σχό­λη­σης στις χώρες-μέλη της ΕΕ΄ θα πρέπει να βρεθεί όχι η μείωση των κατώ­τα­των μισθών ή η στό­χευση ενός συγκε­κρι­μέ­νου κατώ­τα­του μισθού, αλλά η δια­σφά­λιση ότι οι κατώ­τα­τοι μισθοί είναι καλά συν­δε­δε­μέ­νοι με τους μέσους μισθούς”.

Γιατί είναι ζητού­μενο αυτής της “καλής σύν­δε­σης” κατώτατου-μέσου μισθού; “Το εργα­σιακό κόστος για τους χαμηλά ειδι­κευ­μέ­νους εργα­ζό­με­νους δεν θα πρέπει να πλη­σιά­ζει σε εξαι­ρε­τικό βαθμό με τους μισθούς των άλλων εργα­ζο­μέ­νων”.

Και εξηγούν: “Εάν το εργα­σιακό κόστος στην ευρύ­τερη οικο­νο­μία είναι ιδιαί­τερα μειω­μένο, κρα­τώ­ντας τους κατώ­τα­τους μισθούς απα­ράλ­λα­χτους, τότε θα κάνει σχετικά ακριβή την πρό­σληψη νέων εργατών που πλη­ρώ­νο­νται με αυτούς τους μισθούς”. Έτσι “το βάρος της προ­σαρ­μο­γής πέφτει δυσα­νά­λογα πάνω στους νέους. Σε χώρες όπου οι πολι­τι­κές για τους κατώ­τα­τους μισθούς αντα­να­κλούν ισχυ­ρούς δεσμούς μεταξύ των κοι­νω­νι­κών εταίρων, ίσως να υπάρ­ξουν άλλοι δρόμοι για τη μεταρ­ρύθ­μιση της αγοράς εργα­σίας, όπως η μείωση των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών και η βελ­τί­ωση της κατάρ­τι­σης”.

Οι εμπει­ρο­γνώ­μο­νες του ΔΝΤ δεν ανα­φέ­ρο­νται μόνο στον κατώ­τατο μισθό. Χωρί­ζουν τις ευρω­παϊ­κές χώρες σε τρεις κατη­γο­ρίες ανάλογα με τη σχέση που υπάρχει μεταξύ τη “φύση” της οικο­νο­μίας τους και το ύψος της ανερ­γίας προ και μετά κρίσης. Σύμφωνα με αυτούς, η Ελλάδα, μαζί με την Ισπανία και την Ιταλία ανήκουν στην τρίτη κατη­γο­ρία, οι οποίες “έζησαν μεγάλη αύξησαν στην ανεργία των νέων μετά την κρίση”, αλλά “είχαν σχετικά υψηλή ανεργία στους νέους και με το ξεκί­νημά της κρίσης”.

Κριτική, επίσης, κάνουν από το ΔΝΤ για το γεγονός ότι υπάρχει μικρό πλήθος συμ­βά­σεων προ­σω­ρι­νής απα­σχό­λη­σης στην Ελλάδα. Ζητού­μενη, συνεπώς, είναι η αύξηση της προ­σω­ρι­νής απα­σχό­λη­σης, πέρα από τη μεγα­λύ­τερη… από­σταση μεταξύ κατώ­τα­του και μέσου μισθού.

“Το ποσοστό των συμ­βά­σεων προ­σω­ρι­νής απα­σχό­λη­σης που σχε­τί­ζο­νται με την εκπαί­δευση, την κατάρ­τιση και προ­πα­ρα­σκευα­στική περίοδο είναι σχετικά μικρό­τερο στην Ελλάδα, στην Ισπανία και την Πορ­το­γα­λία”, ανα­φέ­ρουν χαρα­κτη­ρι­στικά.

Πολύ… χαλαρή είναι η σχέση μεταξύ ρυθμού μεγέ­θυν­σης της οικο­νο­μίας και μείωσης της ανερ­γίας στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες. Συγκε­κρι­μένα, οι εμπει­ρο­γνώ­μο­νες του ΔΝΤ ανα­φέ­ρουν πως “μία επι­πλέον ποσο­στιαία μονάδα στο ΑΕΠ συν­δέ­ε­ται με τη μείωση της ανερ­γίας των νέων μόλις κατά 1 ποσο­στιαία μονάδα στην Ελλάδα και την Πορ­το­γα­λία έναντι 2 ποσο­στιαίων μονάδων στην Ισπανία”.

Οι εμπει­ρο­γνώ­μο­νες του ΔΝΤ εκτι­μούν ότι “η λύση” στο πρό­βλημα της ανερ­γίας “πρέπει να στο­χεύ­σει στους ειδι­κούς παρά­γο­ντες που επη­ρε­ά­ζουν την ανεργία των νέων σε κάθε χώρα” και ότι χρειά­ζε­ται να υπάρ­ξουν “πολι­τι­κές με τις οποίες υπο­στη­ρί­ζουν τη συνο­λική ζήτηση και την απο­κα­τά­σταση των πιστω­τι­κών ροών” από τις τρά­πε­ζες.

Οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις στην αγορά εργα­σίας πρέπει να περι­λαμ­βά­νουν “μείωση του εργα­σια­κού κόστους μέσω της μείωσης των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών” και την “ανα­μόρ­φωση των πολι­τι­κών που δια­μορ­φώ­νουν τους κατώ­τα­τους μισθούς” , την “ανα­μόρ­φωση των επι­δο­μά­των ανερ­γίας”, τη “βελ­τί­ωση των δεξιο­τή­των και της επαγ­γελ­μα­τι­κής κατάρ­τι­σης”, τη “μείωση της δυα­δι­κό­τη­τας στην αγορά εργα­σίας” (σ.σ. τη διαφορά μισθών-δικαιωμάτων μεταξύ ατόμων που προ­σφέ­ρουν την ίδια εργασία) και την “εφαρ­μογή ενεργών πολι­τι­κών εργα­σια­κής πολι­τι­κής”.

Εξάλλου από το ΔΝΤ τονί­ζουν πως “το δυαδικό σύστημα επαγ­γελ­μα­τι­κής κατάρ­τι­σης είναι ένα επι­τυ­χη­μένο παρά­δειγμα” για “τη διευ­κό­λυνση την ομαλή μετά­βαση από το σχολείο στην πλήρη απα­σχό­ληση”.

Πηγή:capital.gr