Μίκα Ιατρίδη: «Μην ιδιωτικοποιήσετε τη μοναδική πηγή ζωής, το νερό».

Την ανη­συ­χία της για την πρό­θε­ση της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης του νερού εξέ­φρα­σε στη Βουλή η Μίκα Ια­τρί­δη στην πα­ρέμ­βα­ση της στη Βουλή, ως κοι­νο­βου­λευ­τι­κή εκ­πρό­σω­πος, των Ανε­ξάρ­τη­των Δη­μο­κρα­τι­κών Βου­λευ­τών στη συ­ζή­τη­ση του νο­μο­σχε­δί­ου του Υπουρ­γεί­ου Υπο­δο­μών, Με­τα­φο­ρών και Δι­κτύ­ων, «Ρυθ­μί­σεις θε­μά­των με­τα­φο­ρών, τη­λε­πι­κοι­νω­νιών και δη­μο­σί­ων έργων».

Η βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου ση­μεί­ω­σε ότι πολύ δύ­σκο­λα θα επεν­δύ­σουν οι ιδιώ­τες σε υπο­δο­μές για το νερό στα ακρι­τι­κά νησιά, γιατί δεν θα προ­κύ­πτει κέρ­δος, εκτός και αν οι τιμές στο νερό εξα­κο­ντι­στούν σε δυ­σθε­ώ­ρη­τα ύψη για τους κα­τα­να­λω­τές.

Η Μίκα Ια­τρί­δη ανα­φέρ­θη­κε και στις ερω­τή­σεις που έχει κα­τα­θέ­σει για τις μο­νά­δες αφα­λά­τω­σης στα Δω­δε­κά­νη­σα, ση­μειώ­νο­ντας ότι με αυτόν τον τρόπο μπο­ρεί να λυθεί ορι­στι­κά το πρό­βλη­μα της ύδρευ­σης για τα νησιά του Αι­γαί­ου.

Πε­ραι­τέ­ρω, η βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου επε­σή­μα­νε ότι το παρόν νο­μο­σχέ­διο πε­ρι­λαμ­βά­νει θε­τι­κά και αρ­νη­τι­κά στοι­χεία, χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται, όμως, και από την επι­λο­γή της άκρα­της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης υπο­δο­μών του κρά­τους, όπως είναι οι σι­δη­ρο­δρο­μι­κές με­τα­φο­ρές.

Ακο­λου­θεί το κεί­με­νο της ομι­λί­ας:

Ευ­χα­ρι­στώ πολύ, κύριε Πρό­ε­δρε.

Θα ξε­κι­νή­σω με μία γε­νι­κή πα­ρα­τή­ρη­ση, η οποία αφορά στον τρόπο με τον οποίο η Κυ­βέρ­νη­ση συ­νε­χί­ζει να νο­μο­θε­τεί. Αν και βρι­σκό­μα­στε στον πέμ­πτο χρόνο των μνη­μο­νί­ων όπου εφαρ­μό­ζε­ται μία πο­λι­τι­κή εξαι­ρε­τι­κά σκλη­ρής λι­τό­τη­τας και ύφε­σης, θα πε­ρί­με­νε κα­νείς η Κυ­βέρ­νη­ση να έχει αλ­λά­ξει έστω και λίγο τον τρόπο με τον οποίο φέρ­νει τα νο­μο­σχέ­δια στη Βουλή.

Αν δεν έχου­με κά­ποια πράξη νο­μο­θε­τι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου ή ένα νο­μο­σχέ­διο με ένα άρθρο, το οποίο πε­ρι­λαμ­βά­νει βέ­βαια εκα­το­ντά­δες ρυθ­μί­σεις, έχου­με νο­μο­σχέ­δια τα οποία ου­σια­στι­κά απο­τε­λούν τρία και τέσ­σε­ρα νο­μο­σχέ­δια μαζί. Και όταν ερ­χό­μα­στε να συ­ζη­τή­σου­με το οποιο­δή­πο­τε νο­μο­σχέ­διο στην Ολο­μέ­λεια, κα­τα­τί­θε­νται συ­νή­θως τρο­πο­λο­γί­ες οι οποί­ες από μόνες τους απο­τε­λούν ξε­χω­ρι­στό νο­μο­σχέ­διο. Αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και από το 2009 που είμαι Βου­λευ­τής δεν έχω δει αυτήν την νο­ο­τρο­πία και αυτήν την πρα­κτι­κή να αλ­λά­ζει.

Αντι­λαμ­βά­νο­μαι βέ­βαια ότι οι πιέ­σεις είναι πολ­λές. Θέ­μα­τα που θα πρέ­πει να έχουν λυθεί, λι­μνά­ζουν και σε συν­δυα­σμό με την ανά­γκη για εν­σω­μά­τω­ση του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­καί­ου στο δικό μας οδη­γού­μα­στε σε νο­μο­σχέ­διο των ογδό­ντα ή και πε­ρισ­σό­τε­ρων άρ­θρων.

Με αυτόν τον τρόπο, όμως, συ­νε­χί­ζε­ται η πο­λυ­νο­μία, οι φω­το­γρα­φι­κές δια­τά­ξεις και γε­νι­κά ένα δαι­δα­λώ­δες νο­μο­θε­τι­κό πλαί­σιο το οποίο είναι και αυτό υπεύ­θυ­νο για την κα­τά­στα­ση στην οποία έχει πε­ριέλ­θει η χώρα μας. Πρέ­πει κά­ποια στιγ­μή η τα­κτι­κή αυτή να αλ­λά­ξει. Να ει­σέρ­χο­νται νο­μο­σχέ­δια για συ­ζή­τη­ση στη Βουλή με αρχή, μέση και τέλος, που να βγά­ζουν νόημα.

Ο κύ­ριος Υφυ­πουρ­γός κ. Πα­πα­δό­που­λος ανέ­φε­ρε στην Επι­τρο­πή ότι στό­χος του νο­μο­σχε­δί­ου είναι η εξυ­πη­ρέ­τη­ση των πο­λι­τών, η κα­λυ­τέ­ρευ­ση της ζωής τους.

Προ­σω­πι­κά δεν έχω κα­νέ­να λόγο να αμ­φι­σβη­τή­σω τις ει­λι­κρι­νείς προ­θέ­σεις του κυ­ρί­ου Υπουρ­γού. Αλλά κοι­τά­ζο­ντας την έκτα­ση του νο­μο­σχε­δί­ου και τις δια­τυ­πώ­σεις του, βλέ­που­με ότι οι προ­θέ­σεις του αδι­κού­νται από την αρ­χι­κή ει­κό­να.

Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι συ­νά­δελ­φοι, το παρόν σχέ­διο νόμου πε­ρι­λαμ­βά­νει ούτε λίγο ούτε πολύ ογδό­ντα τέσ­σε­ρα άρθρα, τα οποία χω­ρί­ζο­νται σε οκτώ κε­φά­λαια.

Στο Α’ Κε­φά­λαιο πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η εν­σω­μά­τω­ση της οδη­γί­ας 2004/49 και οι ρυθ­μί­σεις σχε­τι­κά με την επα­να­σύ­στα­ση της επι­τρο­πής διε­ρεύ­νη­σης σι­δη­ρο­δρο­μι­κών ατυ­χη­μά­των και συμ­βά­ντων ως ανε­ξάρ­τη­τη διοι­κη­τι­κή αρχή ώστε να εξα­σφα­λί­ζε­ται η διοι­κη­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή της αυ­το­τέ­λεια, καθώς και η προ­σω­πι­κή και λει­τουρ­γι­κή ανε­ξαρ­τη­σία των μελών της.

Στο Β’ Κε­φά­λαιο πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται οι ρυθ­μί­σεις σχε­τι­κά με τις εγκα­τα­στά­σεις και τη λει­τουρ­γία σταθ­μών εξυ­πη­ρέ­τη­σης και των συ­νερ­γεί­ων αυ­το­κι­νή­των. Πε­ραι­τέ­ρω, προ­βλέ­πο­νται δια­τά­ξεις σχε­τι­κά με την κα­τα­σκευή και την εγκα­τά­στα­ση πρα­τη­ρί­ων υγρών καυ­σί­μων μια και έχουν πα­ρα­τη­ρη­θεί δυ­στο­κί­ες σχε­τι­κά με τη λει­τουρ­γία των επι­χει­ρή­σε­ων και της αγο­ράς. Ακόμα, στό­χος είναι να βελ­τιω­θεί το επί­πε­δο ασφά­λειας και εξυ­πη­ρέ­τη­σης των πο­λι­τών.

Το Γ’ Κε­φά­λαιο είναι αφιε­ρω­μέ­νο στις δια­τά­ξεις σχε­τι­κά με τις επι­βα­τι­κές με­τα­φο­ρές και μά­λι­στα σε ένα ευ­ρύ­τα­το φάσμα, όπως με­τα­ξύ άλλων τον έλεγ­χο των ει­σι­τη­ρί­ων και τη διά­θε­σή τους για χρήση στα μέσα με­τα­φο­ράς, τα κό­μι­στρα των ταξί, τα δι­καιώ­μα­τα των επι­βα­τών, τα επι­βα­τη­γά δη­μό­σιας χρή­σης για τα άτομα με ει­δι­κές δια­τά­ξεις και τις διε­θνείς δη­μό­σιες λε­ω­φο­ρεια­κές γραμ­μές.

Το Δ’ Κε­φά­λαιο ανα­φέ­ρε­ται στις δια­τά­ξεις σχε­τι­κά με τον κα­λύ­τε­ρο έλεγ­χο και τη χρήση των φορ­τη­γών δη­μο­σί­ας χρή­σης και τον ασφα­λέ­στε­ρο τρόπο με­τα­φο­ράς επι­κίν­δυ­νων εμπο­ρευ­μά­των.

Το Ε’ Κε­φά­λαιο πε­ρι­λαμ­βά­νει τις δια­τά­ξεις σχε­τι­κά με την πο­λε­ο­δο­μι­κή ορ­γά­νω­ση και την αδειο­δό­τη­ση των σι­δη­ρο­δρο­μι­κών λει­τουρ­γιών με στόχο, σύμ­φω­να με το Υπουρ­γείο, να ανα­πτυ­χθούν οι σι­δη­ρο­δρο­μι­κές υπο­δο­μές και να βελ­τιω­θούν οι σι­δη­ρο­δρο­μι­κές με­τα­φο­ρές.

Στο ΣΤ’ Κε­φά­λαιο τα άρθρα αφο­ρούν στον τομέα των με­τα­φο­ρών και ιδιαί­τε­ρα σε συ­γκρί­σεις τύπου για την τα­ξι­νό­μη­ση ορι­σμέ­νων κα­τη­γο­ριών οχη­μά­των, σε οχή­μα­τα ιστο­ρι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος καθώς και στη διορ­γά­νω­ση αγώ­νων οχη­μά­των.

Ακο­λου­θούν οι δια­τά­ξεις του Ζ’ Κε­φα­λαί­ου με αντι­κεί­με­νο τις τη­λε­πι­κοι­νω­νί­ες, την αδειο­δό­τη­ση και έγκρι­ση το­πο­θέ­τη­σης των κε­ραιών, τη λει­τουρ­γία του Εθνι­κού Πα­ρα­τη­ρη­τη­ρί­ου Ηλε­κτρο­μα­γνη­τι­κών Πε­δί­ων.

Ακόμα, υπάρ­χουν δια­τά­ξεις για τις με­λέ­τες του πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών επι­πτώ­σε­ων και τις πε­ρι­πτώ­σεις ανά­κλη­σης πι­στο­ποι­η­τι­κών πλη­ρό­τη­τας των κα­τα­σκευών κε­ραιών, καθώς και ζη­τή­μα­τα ελέγ­χων των οι­κο­νο­μι­κών στοι­χεί­ων της Εθνι­κής Επι­τρο­πής Τη­λε­πι­κοι­νω­νιών και Τα­χυ­δρο­μεί­ων.

Τέλος, στο Η’ Κε­φά­λαιο πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται δια­τά­ξεις για θέ­μα­τα του τομέα δη­μο­σί­ων έργων με στόχο, σύμ­φω­να με το Υπουρ­γείο, την άρση των εμπο­δί­ων για τη συμ­με­το­χή των επι­χει­ρή­σε­ων σε όλα τα δη­μό­σια έργα και την ανα­νέ­ω­ση των πτυ­χί­ων των μη­χα­νι­κών.

Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι συ­νά­δελ­φοι, είναι προ­φα­νές ότι έχου­με ένα νο­μο­σχέ­διο το οποίο προ­σπα­θεί να δώσει λύ­σεις σε αβλε­ψί­ες προη­γού­με­νων νο­μο­σχε­δί­ων. Το πα­ρα­δέ­χτη­κε και προς τιμήν του στην Επι­τρο­πή ο κύ­ριος Υπουρ­γός. Οι αβλε­ψί­ες, όμως, προ­κύ­πτουν γιατί κάθε φορά η κάθε κυ­βέρ­νη­ση έρ­χε­ται να νο­μο­θε­τή­σει απο­σπα­σμα­τι­κά πολ­λές φορές «στο γό­να­το». Το απο­τέ­λε­σμα είναι ρυθ­μί­σεις που ψη­φί­στη­καν μετά βαΐων και κλά­δων πριν ένα χρόνο να πρέ­πει να αλ­λά­ξουν σύ­ντο­μα.

Το παρόν νο­μο­σχέ­διο έχει και θε­τι­κά και αρ­νη­τι­κά στοι­χεία. Πι­στεύω ότι ακού­σα­με πολλά απ’ αυτά στη συ­ζή­τη­ση στην αρ­μό­δια επι­τρο­πή. Προ­σω­πι­κά θα ήθελα να σταθώ στα εξής:

Κατά την άποψή μου, το νο­μο­σχέ­διο διέ­πε­ται από τη λο­γι­κή της άκρα­της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης, της γνω­στής νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης προ­σέγ­γι­σης, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν οι συν­θή­κες δη­μιουρ­γού­νται με τέ­τοιο τρόπο ώστε ακόμα και όταν ένας ιδιώ­της ανα­λαμ­βά­νει μια κρα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα το κρά­τος να είναι αυτό που φρο­ντί­ζει για την μα­κροη­μέ­ρευ­ση του ιδιώ­τη.

Το βλέ­που­με αυτό και στις δια­τά­ξεις του πα­ρό­ντος νο­μο­σχε­δί­ου σχε­τι­κά με τα ζη­τή­μα­τα των σι­δη­ρο­δρο­μι­κών με­τα­φο­ρών. Τα έχου­με δει βέ­βαια και αλλού, όπως με τις πα­ρα­χω­ρή­σεις των πε­ρι­φε­ρεια­κών αε­ρο­δρο­μί­ων.

Πε­ραι­τέ­ρω, δια­κρί­νε­ται μια επι­λο­γή προς την κα­τεύ­θυν­ση δη­μιουρ­γί­ας ιδιω­τι­κού μο­νο­πω­λί­ου όπως τα αε­ρο­δρό­μια, κάτι που είναι πολύ πι­θα­νό και για τις σι­δη­ρο­δρο­μι­κές μας με­τα­φο­ρές. Η τα­κτι­κή που ακο­λου­θεί­τε και σ’ αυτό το νο­μο­σχέ­διο για τις σι­δη­ρο­δρο­μι­κές με­τα­φο­ρές είναι η κλασ­σι­κή νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη προ­σέγ­γι­ση απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σε­ων. Σπάτε σε κομ­μά­τια, που­λά­τε τα φι­λέ­τα και τις λι­γό­τε­ρο κερ­δο­φό­ρες δρα­στη­ριό­τη­τες, επι­δο­τεί­τε τον ιδιώ­τη.

Πολ­λοί συ­νά­δελ­φοι από την Αντι­πο­λί­τευ­ση -και τη Συ­μπο­λί­τευ­ση σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις- έχουν εκ­φρά­σει τον προ­βλη­μα­τι­σμό τους για τις σι­δη­ρο­δρο­μι­κές με­τα­φο­ρές και τις επι­λο­γές σας και βέ­βαια τη δια­χεί­ρι­ση του σι­δη­ρο­δρο­μι­κού τρο­χαί­ου υλι­κού. Δυ­στυ­χώς -και είναι αλή­θεια αυτό- απα­ξιώ­νε­τε τις δυ­να­τό­τη­τές μας, απα­ξιώ­νε­τε ένα πλή­ρως και άρι­στα εκ­παι­δευ­μέ­νο προ­σω­πι­κό. Κατά την άποψή μου, θα τε­θούν πολ­λοί συμ­βι­βα­σμοί σε ζη­τή­μα­τα ασφα­λεί­ας κι αυτό δεν είναι κιν­δυ­νο­λο­γία.

Έχει ζήσει η Ευ­ρώ­πη ανά­λο­γα πε­ρι­στα­τι­κά στη «Μέκκα» του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, τη Με­γά­λη Βρε­τα­νία, όπου η ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση των σι­δη­ρο­δρό­μων προ­κά­λε­σε σειρά πο­λύ­νε­κρων ατυ­χη­μά­των, όταν πριν την ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση οι σι­δη­ρο­δρο­μι­κές με­τα­φο­ρές στη Με­γά­λη Βρε­τα­νία θε­ω­ρού­νταν από τις ασφα­λέ­στε­ρες –όχι βέ­βαια ότι δεν υπάρ­χουν ατυ­χή­μα­τα και πριν τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις.

Η συ­ζή­τη­ση στη Με­γά­λη Βρε­τα­νία δεν στα­μα­τά στο ζή­τη­μα της ασφά­λειας. Έχουν δια­πι­στώ­σει οι Βρε­τα­νοί ότι η ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση των σι­δη­ρο­δρό­μων έχει οδη­γή­σει και σε οι­κο­νο­μι­κή αι­μορ­ρα­γία το βρε­τα­νι­κό Δη­μό­σιο, με ταυ­τό­χρο­νη αύ­ξη­ση των τιμών των ει­σι­τη­ρί­ων και την αντί­στοι­χη πτώση στο επί­πε­δο των υπη­ρε­σιών. Και δεν το λέω εγώ αυτό. Το λένε οι ίδιοι οι Βρε­τα­νοί σε με­λέ­τες τους και μπο­ρεί να δει ο κα­θέ­νας το διά­λο­γο για το θέμα στο BBC και αλλού.

Συ­νε­πώς, το ότι πάτε να εφαρ­μό­σε­τε στην Ελ­λά­δα μια εξαι­ρε­τι­κά απο­τυ­χη­μέ­νη συ­ντα­γή είναι κάτι που θα πρέ­πει να σας προ­βλη­μα­τί­σει. Εδώ δεν είναι θε­ω­ρία. Μια με­γά­λη χώρα έχει ήδη ζήσει την απο­τυ­χία αυτής της πο­λι­τι­κής, η οποία ση­μειώ­νω έχει προ­τα­θεί από το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο το μα­κρι­νό 1976.

Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι συ­νά­δελ­φοι, θα ολο­κλη­ρώ­σω την πα­ρέμ­βα­σή μου με το ζή­τη­μα του νερού. Δίνω έμ­φα­ση στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ζή­τη­μα γιατί ει­δι­κά για τα μικρά νησιά του Αι­γαί­ου πρό­κει­ται για ένα τε­ρά­στιο θέμα, ένα ζή­τη­μα επι­βί­ω­σης. Στο παρόν νο­μο­σχέ­διο δί­νε­ται η δυ­να­τό­τη­τα επέ­κτα­σης των δρα­στη­ριο­τή­των της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΔΑΘ και σε άλλες πε­ριο­χές. Η επι­λο­γή αυτή δεν είναι κακή. Άλ­λω­στε η τε­χνο­γνω­σία του προ­σω­πι­κού των δυο αυτών επι­χει­ρή­σε­ων είναι υψηλή και θα φανεί οπωσ­δή­πο­τε χρή­σι­μη.

Ήδη για τα νησιά έχει ιδρυ­θεί η ΕΥΔΑ Νήσων, η οποία σε συ­νερ­γα­σία με την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση μπο­ρεί να προ­σφέ­ρει την απαι­τού­με­νη τε­χνο­γνω­σία της για την κα­λύ­τε­ρη δια­χεί­ρι­ση του νερού, τη δη­μιουρ­γία αντί­στοι­χων υπο­δο­μών ώστε να μην τα­λαι­πω­ρού­νται οι κά­τοι­κοι από την έλ­λει­ψή του.

Βέ­βαια, το έχου­με πει και πολ­λές φορές, το ζή­τη­μα του νερού για τα νησιά μας λύ­νε­ται με την εγκα­τά­στα­ση μο­νά­δων αφα­λά­τω­σης, οι οποί­ες μπο­ρούν να αντα­πο­κρι­θούν στις ανά­γκες των νη­σιω­τών. Όμως, ακόμα και σε νησιά που έχουν αυτές τις εγκα­τα­στά­σεις, δυ­στυ­χώς, η υπο­χρη­μα­το­δό­τη­ση έχει οδη­γή­σει σε προ­βλή­μα­τα στη λει­τουρ­γία τους.

Προ­σω­πι­κά, έχω κα­τα­θέ­σει ερω­τή­σεις για τις μο­νά­δες αφα­λά­τω­σης στη Σύμη και την Πάτμο. Εκεί με την υπο­χρη­μα­το­δό­τη­ση πολ­λές φορές έχει τεθεί σε κίν­δυ­νο η λει­τουρ­γία τους.

Συ­νε­πώς, τα αρ­μό­δια Υπουρ­γεία θα πρέ­πει να εξα­σφα­λί­σουν ότι οι μο­νά­δες σ’ όλα τα νησιά θα λει­τουρ­γούν χωρίς πρό­βλη­μα. Οι δυ­να­τό­τη­τες που δίνει το νο­μο­σχέ­διο στην ΕΥΔΑΠ είναι ευ­πρόσ­δε­κτες αρκεί να μην προ­χω­ρή­σει η ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση.

Εδώ μου έκανε εντύ­πω­ση το γε­γο­νός ότι ο ίδιος ο κύ­ριος Υπουρ­γός, ο κ. Χρυ­σο­χο­ΐ­δης μί­λη­σε στην Επι­τρο­πή για δη­μό­σια ΕΥΔΑΠ και ΕΥΔΑΘ. Το τό­νι­σε μά­λι­στα πάρα πολ­λές φορές. Συμ­φω­νού­με μαζί του. Αλλά η Κυ­βέρ­νη­ση και οι δα­νει­στές θέ­λουν να ιδιω­τι­κο­ποι­η­θεί το μέ­γι­στο αγαθό, το νερό.

Ει­πώ­θη­κε και στη συ­ζή­τη­ση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού από τον κύριο Πρω­θυ­πουρ­γό ότι για εμάς τους νη­σιώ­τες, όπως και για όλους τους Έλ­λη­νες, μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη είναι σαφώς αρ­νη­τι­κή.

Φα­ντα­στεί­τε να έχου­με πλη­ρώ­σει τις υπο­δο­μές και μετά η ΕΥΔΑΠ Νήσων και η ΕΥΔΑΠ στον σύ­νο­λό της να δο­θούν σε ιδιώ­τη. Είναι προ­φα­νές ότι και οι τιμές στο νερό θα αυ­ξη­θούν κα­τα­κό­ρυ­φα και το κρά­τος θα χρειά­ζε­ται να επι­δο­τεί –για να το πω απλά- τον ιδιώ­τη για το νερό στα νησιά. Με άλλα λόγια, οι νη­σιώ­τες θα εί­μα­στε όμη­ροι κι έρ­μαια του κάθε ιδιώ­τη, που με ιδιω­τι­κο­οι­κο­νο­μι­κά κρι­τή­ρια δεν θα επεν­δύ­σει για το νερό στα νησιά μας.

Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι συ­νά­δελ­φοι, θα έχου­με την ευ­και­ρία να συ­ζη­τή­σου­με ανα­λυ­τι­κό­τε­ρα τις δια­τά­ξεις του νο­μο­σχε­δί­ου και στην κατ’ άρθρο συ­ζή­τη­ση. Όμως, ου­σια­στι­κά το παρόν νο­μο­σχέ­διο κι­νεί­ται στη λο­γι­κή –προ­ε­τοι­μά­ζει, για να το πω κα­λύ­τε­ρα- τις συν­θή­κες ώστε βα­σι­κές κρα­τι­κές λει­τουρ­γί­ες να δο­θούν σε ιδιώ­τες με έναν τρόπο που δεν μας βρί­σκει σύμ­φω­νους.

Σας ευ­χα­ρι­στώ.