Μίκα Ιατρίδη: Στα Δωδεκάνησα ακούμε, διεκδικούμε και επιμένουμε

Κυρία Ια­τρί­δη, βρι­σκό­μα­στε ου­σια­στι­κά στην τε­λι­κή ευ­θεία προς τις επό­με­νες εκλο­γές. Ποιο είναι σή­με­ρα το με­γα­λύ­τε­ρο στοί­χη­μα για τη Νέα Δη­μο­κρα­τία, ώστε να δια­τη­ρή­σει την πο­λι­τι­κή της κυ­ριαρ­χία;

Το με­γα­λύ­τε­ρο στοί­χη­μα για τη Νέα Δη­μο­κρα­τία κυρία Πα­μπρή είναι να συ­νε­χί­σει να κερ­δί­ζει την εμπι­στο­σύ­νη των συ­μπο­λι­τών μας. Αυτό ήταν πάντα το ζη­τού­με­νο για εμάς. Και αυτό δεν γί­νε­ται ούτε με δη­μο­σκο­πή­σεις ούτε με το να θε­ω­ρού­με δε­δο­μέ­νο ό,τι πε­τύ­χα­με στις προη­γού­με­νες εκλο­γές. Γί­νε­ται με δου­λειά και απο­τέ­λε­σμα.

Έχουν πε­ρά­σει επτά χρό­νια από το 2019, μέσα στα οποία η χώρα αντι­με­τώ­πι­σε πρω­το­φα­νείς κρί­σεις, αλλά ταυ­τό­χρο­να έκανε ου­σια­στι­κά βή­μα­τα μπρο­στά. Η οι­κο­νο­μία ανα­πτύ­χθη­κε, η ανερ­γία μειώ­θη­κε αι­σθη­τά, δη­μιουρ­γή­θη­καν εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες νέες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, οι μι­σθοί και οι συ­ντά­ξεις είδαν μό­νι­μες αυ­ξή­σεις μετά από πολλά χρό­νια και η Ελ­λά­δα έχει σή­με­ρα ισχυ­ρό­τε­ρη θέση διε­θνώς.

Από την άλλη πλευ­ρά, είναι γε­γο­νός ότι υπάρ­χουν συ­μπο­λί­τες μας που δυ­σκο­λεύ­ο­νται στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους. Ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός έχει επι­ση­μά­νει ότι έχου­με ακόμα ζη­τή­μα­τα που πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­σου­με με με­γα­λύ­τε­ρη τα­χύ­τη­τα.

Συ­νε­πώς, μέχρι τις εκλο­γές μέ­νουν πολλά ακόμη να κά­νου­με. Πι­στεύω, λοι­πόν, ότι το πραγ­μα­τι­κό στοί­χη­μα είναι πολύ απλό: όταν έρθει η ώρα της κάλ­πης, οι πο­λί­τες να μπο­ρούν να συ­γκρί­νουν τι έγινε, τι μένει να γίνει και ποιος μπο­ρεί να οδη­γή­σει τη χώρα με ασφά­λεια και προ­ο­πτι­κή στην επό­με­νη ημέρα.

Ποιο είναι το μή­νυ­μα που θα πρέ­πει να δώσει η Νέα Δη­μο­κρα­τία στους ψη­φο­φό­ρους των Δω­δε­κα­νή­σων που εν­δε­χο­μέ­νως προ­βλη­μα­τί­ζο­νται από την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή;

Ως βου­λευ­τής είμαι πάντα δίπλα στους συ­μπα­τριώ­τες μου και μοι­ρά­ζο­μαι με ει­λι­κρί­νεια τους προ­βλη­μα­τι­σμούς τους. Το να ζεις στα νησιά μας είναι μια ευ­λο­γία, αλλά, ταυ­τό­χρο­να, και μια πρό­κλη­ση, λόγω των ιδιαί­τε­ρων συν­θη­κών της νη­σιω­τι­κό­τη­τας. Ακού­με με πολλή προ­σο­χή τους πο­λί­τες, τόσο για αυτά που δεν γί­νο­νται όπως θα θέ­λα­με όσο και για αυτά που γί­νο­νται.

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι στα Δω­δε­κά­νη­σα έχει πα­ρα­χθεί ση­μα­ντι­κό έργο τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Έχουν προ­χω­ρή­σει πα­ρεμ­βά­σεις στην Υγεία, στην ύδρευ­ση, στις με­τα­φο­ρές, στις υπο­δο­μές, στον πο­λι­τι­σμό, ενώ επα­νήλ­θαν οι μειω­μέ­νοι κατά 30% συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ στα νησιά μας με πλη­θυ­σμό έως 20.000 κα­τοί­κους. Μένει η Ρόδος, για την οποία θα συ­νε­χί­σου­με, όπως έχου­με πει, την ίδια τεκ­μη­ριω­μέ­νη διεκ­δί­κη­ση.

Δεν λέω, βέ­βαια, ότι έχουν γίνει όλα. Είμαι βου­λευ­τής των νη­σιών μας, ζω εδώ και γνω­ρί­ζω πολύ καλά τι εξα­κο­λου­θεί να απα­σχο­λεί την το­πι­κή κοι­νω­νία. Για αυτό και αυτή η σχέση δεν μπο­ρεί να είναι μο­νό­δρο­μη. Οι πο­λί­τες μάς εμπι­στεύ­ο­νται και εμείς έχου­με υπο­χρέ­ω­ση να με­τα­φέ­ρου­με τη φωνή τους, ακόμη και όταν αυτό ση­μαί­νει ότι πρέ­πει να επι­μεί­νου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο.

Το μή­νυ­μα, επο­μέ­νως, δεν μπο­ρεί να είναι «εμπι­στευ­τεί­τε μας επει­δή μας εμπι­στευ­τή­κα­τε στο πα­ρελ­θόν». Πρέ­πει να είναι: κρί­νε­τε όσα έχου­με κάνει, όσα προ­χω­ρά­με με σχέ­διο και όσα δε­σμευό­μα­στε να ολο­κλη­ρώ­σου­με.

Ένα κόμμα Σα­μα­ρά εκτι­μά­ται ότι μπο­ρεί να αφαι­ρέ­σει κρί­σι­μες ψή­φους από τη Νέα Δη­μο­κρα­τία, ιδιαί­τε­ρα στη δεξιά της πτέ­ρυ­γα; Θα μπο­ρού­σε να υπάρ­ξει με­τε­κλο­γι­κά οποια­δή­πο­τε συ­νερ­γα­σία της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας με ένα κόμμα του Αντώ­νη Σα­μα­ρά ή θε­ω­ρεί­τε ότι πο­λι­τι­κά πρό­κει­ται για δύο πλέον δια­φο­ρε­τι­κούς δρό­μους;

Δεν θα ήθελα να κάνω υπο­θέ­σεις για ένα κόμμα που αυτή τη στιγ­μή δεν υπάρ­χει ούτε να προ­κα­τα­λά­βω τις απο­φά­σεις οποιου­δή­πο­τε. Εκεί­νο που μπορώ να σας πω είναι ότι η Νέα Δη­μο­κρα­τία είναι η με­γά­λη λαϊκή πα­ρά­τα­ξη που δια­χρο­νι­κά εκ­φρά­ζει ένα ευρύ φάσμα της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας.

Σε ό,τι αφορά τις επό­με­νες εκλο­γές, η θέση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας και του Πρω­θυ­πουρ­γού είναι ξε­κά­θα­ρη: διεκ­δι­κού­με την αυ­το­δυ­να­μία, γιατί θε­ω­ρού­με ότι, σε ένα ιδιαί­τε­ρα αστα­θές διε­θνές πε­ρι­βάλ­λον, η χώρα χρειά­ζε­ται στα­θε­ρό­τη­τα, εμπει­ρία και δυ­να­τό­τη­τα λήψης απο­φά­σε­ων. Μην ξε­χνά­με, επί­σης, ότι το δεύ­τε­ρο εξά­μη­νο του 2027 η χώρα μας ανα­λαμ­βά­νει την προ­ε­δρία του Συμ­βου­λί­ου της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, σε μια ιδιαί­τε­ρα απαι­τη­τι­κή πε­ρί­ο­δο.

Από εκεί και πέρα, στις δη­μο­κρα­τί­ες προη­γεί­ται πάντα η από­φα­ση των πο­λι­τών. Αυτή θα σε­βα­στού­με όταν έρθει η ώρα.

Η ακρί­βεια πα­ρα­μέ­νει ίσως το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα που αντι­με­τω­πί­ζει η ελ­λη­νι­κή οι­κο­γέ­νεια. Έχει κάνει η κυ­βέρ­νη­ση αρ­κε­τά ή πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νου­με πιο δρα­στι­κές πα­ρεμ­βά­σεις;

Η ακρί­βεια είναι ένα υπαρ­κτό και, λόγω της διε­θνούς κα­τά­στα­σης, επί­μο­νο πρό­βλη­μα. Η κυ­βέρ­νη­ση έχει προ­χω­ρή­σει σε σειρά μέ­τρων, αρ­κε­τά από τα οποία έχουν μό­νι­μο χα­ρα­κτή­ρα. Και αυτό είναι ιδιαί­τε­ρα ση­μα­ντι­κό, γιατί η απά­ντη­ση στο αυ­ξη­μέ­νο κό­στος ζωής δεν μπο­ρεί να εξαρ­τά­ται απο­κλει­στι­κά από έκτα­κτα μέτρα.

Ο κα­τώ­τα­τος μι­σθός έχει φτά­σει στα 920 ευρώ από 650 ευρώ το 2019, ο μέσος μι­σθός πλή­ρους απα­σχό­λη­σης έχει ξε­πε­ρά­σει τα 1.500 ευρώ, οι συ­ντά­ξεις έχουν αυ­ξη­θεί, ενώ έχουν εφαρ­μο­στεί πολ­λές φο­ρο­λο­γι­κές ελα­φρύν­σεις και πο­λι­τι­κές ενί­σχυ­σης του δια­θέ­σι­μου ει­σο­δή­μα­τος. Πα­ράλ­λη­λα, συ­νε­χί­ζο­νται οι έλεγ­χοι στην αγορά και οι πρω­το­βου­λί­ες για την κα­λύ­τε­ρη λει­τουρ­γία του αντα­γω­νι­σμού.

Όμως, όσο οι πο­λί­τες εξα­κο­λου­θούν να πιέ­ζο­νται, δεν μπο­ρού­με να πούμε ότι η προ­σπά­θεια τε­λεί­ω­σε. Ιδιαί­τε­ρα σε μια πε­ρί­ο­δο κατά την οποία οι εξε­λί­ξεις στο Ιράν και η ευ­ρύ­τε­ρη διε­θνής αστά­θεια δη­μιουρ­γούν νέες πιέ­σεις, με­τα­ξύ άλλων και στο ενερ­γεια­κό κό­στος, η κυ­βέρ­νη­ση οφεί­λει να πα­ρα­κο­λου­θεί διαρ­κώς τα δε­δο­μέ­να και να πα­ρεμ­βαί­νει όπου χρειά­ζε­ται. Σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση σχε­διά­ζο­νται και τα επό­με­να μέτρα, που ανα­μέ­νε­ται να πα­ρου­σια­στούν στη ΔΕΘ.

Γιατί, τε­λι­κά, αυτό είναι το ου­σια­στι­κό: η οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη πρέ­πει να περνά όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο στο δια­θέ­σι­μο ει­σό­δη­μα και στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα της οι­κο­γέ­νειας.

Για έναν κά­τοι­κο της Ρόδου ή ενός μι­κρό­τε­ρου νη­σιού, το κό­στος ζωής είναι συχνά υψη­λό­τε­ρο από την ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα. Ποια συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα θε­ω­ρεί­τε ότι πρέ­πει να λη­φθούν για τη νη­σιω­τι­κή Ελ­λά­δα;

Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα έχει ιδιαί­τε­ρες προ­κλή­σεις και αυτό πρέ­πει να ανα­γνω­ρί­ζε­ται στην πράξη σε κάθε δη­μό­σια πο­λι­τι­κή. Είναι γε­γο­νός ότι το κό­στος ζωής στα νησιά μας είναι αυ­ξη­μέ­νο.

Οι με­τα­κι­νή­σεις αν­θρώ­πων και αγα­θών, η ενέρ­γεια, η στέ­γα­ση, αλλά και η ανά­γκη συ­χνών με­τα­κι­νή­σε­ων για υπη­ρε­σί­ες που δεν είναι δια­θέ­σι­μες σε κάθε νησί, επι­βα­ρύ­νουν τον οι­κο­γε­νεια­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό. Και αυτή η πίεση γί­νε­ται ακόμα πιο αι­σθη­τή σε πολλά από τα μι­κρό­τε­ρα νησιά μας.

Συ­νε­πώς, δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται με τα ίδια ακρι­βώς κρι­τή­ρια ένας πο­λί­της που ζει στην ηπει­ρω­τι­κή χώρα και ένας κά­τοι­κος ενός νη­σιού που χρειά­ζε­ται πλοίο ή αε­ρο­πλά­νο για μια σειρά από βα­σι­κές ανά­γκες.

Για αυτό θεωρώ πολύ θε­τι­κό ότι η Κυ­βέρ­νη­ση προ­χω­ρά πλέον στη συ­γκρό­τη­ση μό­νι­μης Κυ­βερ­νη­τι­κής Επι­τρο­πής για τη Νη­σιω­τι­κό­τη­τα και στην ου­σια­στι­κή εφαρ­μο­γή της Ρή­τρας Νη­σιω­τι­κό­τη­τας, ώστε οι ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες των νη­σιών να εξε­τά­ζο­νται πριν από τη λήψη απο­φά­σε­ων και όχι εκ των υστέ­ρων. Πα­ράλ­λη­λα, δη­μιουρ­γεί­ται Πα­ρα­τη­ρη­τή­ριο Κό­στους, ώστε να έχου­με πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να για τις επι­βα­ρύν­σεις που αντι­με­τω­πί­ζουν οι νη­σιώ­τες.

Έχουν ήδη γίνει συ­γκε­κρι­μέ­να βή­μα­τα: οι πόροι για τις θα­λάσ­σιες συ­γκοι­νω­νί­ες έχουν δι­πλα­σια­στεί και ανέρ­χο­νται πλέον σε 180 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ ετη­σί­ως, εφαρ­μό­ζε­ται το Με­τα­φο­ρι­κό Ισο­δύ­να­μο, παρά τις κα­θυ­στε­ρή­σεις που έχουν πα­ρου­σια­στεί, και επα­νήλ­θαν οι μειω­μέ­νοι συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ.

Χρειά­ζε­ται, όμως, συ­νέ­χεια: στις με­τα­φο­ρές, στην Υγεία, στη στέ­γα­ση των δη­μο­σί­ων λει­τουρ­γών, στο νερό και στην ενέρ­γεια. Για εμάς που ζούμε στα νησιά, η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν είναι μια αφη­ρη­μέ­νη έν­νοια. Είναι η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας.

Κυρία Ια­τρί­δη αν ένας πο­λί­της σας πει σή­με­ρα «το ει­σό­δη­μά μου τε­λειώ­νει πριν τε­λειώ­σει ο μήνας», τι θα του απα­ντή­σε­τε;

Πίσω από αυτή τη φράση υπάρ­χει μια πραγ­μα­τι­κή κα­θη­με­ρι­νή δυ­σκο­λία για αρ­κε­τούς συ­μπο­λί­τες μας και για αυτό οφεί­λου­με να ερ­γα­ζό­μα­στε και να δί­νου­με λύ­σεις.

Έτσι, η κυ­βέρ­νη­ση έχει επι­λέ­ξει να στη­ρί­ζει πρω­τί­στως το ει­σό­δη­μα με μό­νι­μες αυ­ξή­σεις μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων, μειώ­σεις φόρων και πε­ρισ­σό­τε­ρες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας και όχι μόνο με έκτα­κτα επι­δό­μα­τα. Τα απο­τε­λέ­σμα­τα αυτής της πο­λι­τι­κής είναι με­τρή­σι­μα, αλλά αυτό δεν ση­μαί­νει ότι φτά­νουν σε όλους στον ίδιο βαθμό.

Δική μας ευ­θύ­νη είναι η πρό­ο­δος της οι­κο­νο­μί­ας να φαί­νε­ται όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο στο πορ­το­φό­λι και στην ποιό­τη­τα της ζωής του πο­λί­τη. Έχουν γίνει βή­μα­τα προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση, αλλά πρέ­πει να γί­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρα και με με­γα­λύ­τε­ρη έντα­ση. Και, στο τέλος, εκεί θα κρι­θού­με.

Η Τουρ­κία ανα­κοί­νω­σε θα­λάσ­σια πάρκα σε πε­ριο­χές που η Αθήνα θε­ω­ρεί ότι εμπί­πτουν σε ελ­λη­νι­κά κυ­ριαρ­χι­κά δι­καιώ­μα­τα. Είναι αυτή μια εξέ­λι­ξη που αλ­λά­ζει τα δε­δο­μέ­να στο Αι­γαίο;

Η Ελ­λά­δα κυρία Πα­μπρή αντι­με­τω­πί­ζει τέ­τοιες κι­νή­σεις με ψυ­χραι­μία, απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και από­λυ­τη προ­σή­λω­ση στο Διε­θνές Δί­καιο. Η θέση της χώρας μας είναι ξε­κά­θα­ρη: μο­νο­με­ρείς ανα­κοι­νώ­σεις της Τουρ­κί­ας δεν μπο­ρούν να πα­ρά­γουν τε­τε­λε­σμέ­να ούτε να επη­ρε­ά­σουν τα κυ­ριαρ­χι­κά δι­καιώ­μα­τα της Ελ­λά­δας.

Δεν πι­στεύω, συ­νε­πώς, ότι πρέ­πει να εκλαμ­βά­νου­με κάθε τουρ­κι­κή ανα­κοί­νω­ση ως ανα­τρο­πή των δε­δο­μέ­νων στο Αι­γαίο. Οι ελ­λη­νι­κές θέ­σεις είναι στα­θε­ρές και εδρά­ζο­νται στο Διε­θνές Δί­καιο και στο Δί­καιο της Θά­λασ­σας.

Ταυ­τό­χρο­να, η Ελ­λά­δα τα τε­λευ­ταία χρό­νια δεν πα­ρα­κο­λου­θεί απλώς τις εξε­λί­ξεις. Προ­χώ­ρη­σε στον Θα­λάσ­σιο Χω­ρο­τα­ξι­κό Σχε­δια­σμό, στα δικά της Θα­λάσ­σια Πάρκα, στις συμ­φω­νί­ες οριο­θέ­τη­σης ΑΟΖ με την Ιτα­λία και την Αί­γυ­πτο, ενώ έχει ενι­σχύ­σει ση­μα­ντι­κά τόσο τη δι­πλω­μα­τι­κή όσο και την απο­τρε­πτι­κή της ισχύ.

Ως Δω­δε­κα­νή­σια, γνω­ρί­ζω πολύ καλά ότι για εμάς τους κα­τοί­κους των ακρι­τι­κών νη­σιών η ασφά­λεια δεν είναι μια θε­ω­ρη­τι­κή συ­ζή­τη­ση. Είναι προ­ϋ­πό­θε­ση για την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, την κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή και την ανά­πτυ­ξή μας. Για αυτό χρειά­ζε­ται μια Ελ­λά­δα ισχυ­ρή, με αυ­το­πε­ποί­θη­ση, που επι­διώ­κει τον διά­λο­γο και την ει­ρή­νη, αλλά δεν αφή­νει καμία αμ­φι­βο­λία ότι προ­στα­τεύ­ει τα κυ­ριαρ­χι­κά της δι­καιώ­μα­τα.