Παναγιώτης Εγγλέζος: Οι εργαζόμενοι δεν είναι αριθμοί σε έναν προϋπολογισμό

Πρόεδρε, ο πρω­θυ­πουρ­γός προ ημερών έβαλε τέλος στη συζή­τηση που προ­κλή­θηκε το τελευ­ταίο διά­στημα γύρω από το επίδομα ανερ­γίας και το ενδε­χό­μενο μείωσης της διάρ­κειάς του στους δύο μήνες. Προ­κλή­θηκε μία έντονη πολι­τική κόντρα με αφορμή τις δηλώ­σεις του κυβερ­νη­τι­κού εκπρο­σώ­που, Παύλου Μαρι­νάκη και εύλογα προ­κά­λεσε ανη­συ­χία στους δικαιού­χους. Πιστεύ­ετε ότι το θέμα κλείνει ή υπάρχει «κρυφή ατζέντα» της κυβέρ­νη­σης γύρω απ’ αυτό για τους εποχικά εργα­ζό­με­νους;

Η δήλωση του πρω­θυ­πουρ­γού κυρία Παμπρή ότι δεν πρό­κει­ται να κοπεί το επίδομα ανερ­γίας είναι σαφής και ασφαλώς την κρατάμε. Όμως η κυβέρ­νηση δεν μπορεί να ζητά από τους εργα­ζό­με­νους να ξεχά­σουν όσα ειπώ­θη­καν τις προη­γού­με­νες ημέρες. Ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος Παύλος Μαρι­νά­κης μίλησε δημόσια για περιο­ρι­σμό του επι­δό­μα­τος ανερ­γίας στους δύο μήνες και στη συνέ­χεια διευ­κρί­νισε ότι πρό­κει­ται για προ­σω­πική του άποψη. Όμως δεν ήταν η μόνη κυβερ­νη­τική τοπο­θέ­τηση που δημιούρ­γησε ερω­τή­ματα. Ο Μάκης Βορίδης μίλησε για «εξορ­θο­λο­γι­σμό των επι­δο­μά­των», ενώ υπήρξαν και άλλες δημό­σιες παρεμ­βά­σεις κυβερ­νη­τι­κών στε­λε­χών γύρω από την ίδια λογική. Άρα, πολι­τικά το θέμα δεν μπορεί να θεω­ρη­θεί ότι δεν συνέβη ποτέ.

Για τους εποχικά εργα­ζό­με­νους στα νησιά το ζήτημα είναι ακόμη πιο κρίσιμο. Ο εργα­ζό­με­νος δεν επι­λέ­γει την ανεργία όταν τελειώ­νει η σεζόν. Η δουλειά του σταματά επειδή τελειώ­νει η του­ρι­στική περί­ο­δος και περι­μέ­νει να επι­στρέ­ψει στην εργασία του την επόμενη σεζόν, αφού ανοί­ξουν οι επι­χει­ρή­σεις στο νησί. 42.000 εποχικά εργα­ζό­με­νοι στην Ρόδο από Νοέμ­βριο μέχρι Μάιο πού θα βρουν δουλειά; Το γνω­ρί­ζει αυτό ο κ. Μαρι­νά­κης; Γι’ αυτό και δεν μπο­ρούμε να δεχθούμε λογικές που αντι­με­τω­πί­ζουν το επίδομα ανερ­γίας σαν κοι­νω­νικό επίδομα που πρέπει απλώς να περιο­ρι­στεί. Είναι δικαί­ωμα που συν­δέ­ε­ται με εισφο­ρές και με την ασφα­λι­στική προ­στα­σία του εργα­ζό­με­νου. Δεν θα μιλήσω για “κρυφή ατζέντα”, γιατί σήμερα υπάρχει μια ρητή κυβερ­νη­τική δέσμευση. Θα πω όμως κάτι πολύ απλό: εμείς δεν εφη­συ­χά­ζουμε. Θα παρα­κο­λου­θούμε κάθε νομο­θε­τική ή πολι­τική πρω­το­βου­λία και θα είμαστε απέ­να­ντι σε οποια­δή­ποτε αλλαγή επι­χει­ρή­σει να μειώσει την προ­στα­σία των εποχικά εργα­ζο­μέ­νων. Για εμάς, το μήνυμα είναι ξεκά­θαρο: οι εργα­ζό­με­νοι δεν είναι αριθμοί σε έναν προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό. Είναι άνθρω­ποι που εργά­ζο­νται, πλη­ρώ­νουν εισφο­ρές και όταν τελειώ­νει η σεζόν έχουν δικαί­ωμα στην ασφά­λεια και την αξιο­πρέ­πεια.

Κύριε Εγγλέζο, η του­ρι­στική περί­ο­δος στη Ρόδο πλη­σιά­ζει στο τέλος της. Ποια είναι σήμερα η εικόνα που έχετε από τους εποχικά εργα­ζό­με­νους; Υπάρ­χουν προ­βλή­ματα με μισθούς, ωράρια, υπε­ρω­ρίες κλπ και ποια είναι τα περισ­σό­τερα παρά­πονα που φτάνουν στο Εργα­τικό Κέντρο;

Η εικόνα που έχουμε είναι ότι η σεζόν μπορεί να ήταν ιδιαί­τερα δυνατή του­ρι­στικά, όμως αυτό δεν σημαί­νει ότι όλα ήταν καλά και για τους εργα­ζό­με­νους.

Τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουμε είναι γνωστά: ωράρια, υπε­ρερ­γα­σία και υπε­ρω­ρίες, ρεπό που δεν τηρού­νται, εντα­τι­κο­ποί­ηση της εργα­σίας και σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις καθυ­στε­ρή­σεις ή δια­φο­ρές στις απο­δο­χές και πλέον το νέο μοντέλο που βιώ­νουμε , η πίεση στους παλιούς εργα­ζό­με­νους να δηλώ­σουν οικιο­θελή απο­χώ­ρηση για να μην είναι βάρος στην επι­χεί­ρηση.

Δεν θέλω όμως να ισο­πε­δώσω την κατά­σταση. Υπάρ­χουν επι­χει­ρή­σεις που τηρούν τη νομο­θε­σία και σέβο­νται τους εργα­ζο­μέ­νους τους και εδώ υπάρχει ένας πολύ σημα­ντι­κός παρά­γο­ντας, ο εργα­ζό­με­νος πολλές φορές φοβάται να μιλήσει μέσα στη σεζόν, γιατί φοβάται ότι θα χάσει τη δουλειά του ή ότι δεν θα επα­να­προ­σλη­φθεί την επόμενη χρονιά. Γι’ αυτό χρειά­ζο­νται ισχυροί ελεγ­κτι­κοί μηχα­νι­σμοί.

Ένα μεγάλο ζήτημα είναι η έλλειψη προ­σω­πι­κού σε αρκε­τούς κλάδους, ιδιαί­τερα στον του­ρι­σμό και στην εστίαση. Από την πλευρά του Εργα­τι­κού Κέντρου, πού εντο­πί­ζετε τις βασικές αιτίες; Είναι θέμα χαμηλών απο­δο­χών, συν­θη­κών εργα­σίας, στέ­γα­σης ή υπάρχει και ανα­ντι­στοι­χία ανάμεσα στις ανάγκες της αγοράς και στις δια­θέ­σι­μες θέσεις εργα­σίας;

Δεν υπάρχει μία μόνο αιτία. Είναι συν­δυα­σμός παρα­γό­ντων και, κατά τη γνώμη μας, το πρό­βλημα είναι πλέον δομικό. Όταν ένας εργα­ζό­με­νος καλεί­ται να δου­λέ­ψει πολλές ώρες, με μεγάλη ένταση, με μισθό που πολλές φορές δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στο πραγ­μα­τικό κόστος ζωής και ταυ­τό­χρονα πρέπει να πλη­ρώ­σει ένα ιδιαί­τερα υψηλό ενοίκιο, είναι απο­λύ­τως λογικό να ανα­ρω­τη­θεί αν πραγ­μα­τικά τον συμ­φέ­ρει να έρθει να εργα­στεί στη Ρόδο.

Κι εδώ πρέπει να είμαστε ειλι­κρι­νείς. Δεν μπο­ρούμε από τη μία να λέμε ότι η Ρόδος χρειά­ζε­ται εργα­τικά χέρια και από την άλλη να αφή­νουμε τον εργα­ζό­μενο να αντι­με­τω­πί­ζει μόνος του το κόστος ζωής, τη στέγαση και την πίεση της εργα­σίας.

Η έλλειψη προ­σω­πι­κού δεν λύνεται ούτε με συνε­χείς εκκλή­σεις προς τους εργα­ζό­με­νους να δου­λέ­ψουν περισ­σό­τερο ούτε μόνο με την ανα­ζή­τηση εργα­ζο­μέ­νων από άλλες χώρες. Λύνεται όταν η εργασία γίνεται πραγ­μα­τικά ελκυ­στική. Και αυτό σημαί­νει καλύ­τε­ρους μισθούς, ανθρώ­πι­νες συν­θή­κες εργα­σίας, εφαρ­μογή της εργα­τι­κής νομο­θε­σίας και, κυρίως, λύσεις στο τερά­στιο ζήτημα της στέ­γα­σης.

Γιατί υπάρχει και μια μεγάλη αντί­φαση: ζητάμε από έναν εργα­ζό­μενο να έρθει να δου­λέ­ψει στη Ρόδο, αλλά δεν του εξα­σφα­λί­ζουμε τις στοι­χειώ­δεις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να μπορεί να ζήσει εδώ.

Και θα το πω ακόμη πιο ξεκά­θαρα: δεν μπορεί η ανά­πτυξη του του­ρι­σμού να στη­ρί­ζε­ται στην εξά­ντληση του εργα­ζό­με­νου.

Αν θέλουμε να έχουμε προ­σω­πικό, πρέπει να επεν­δύ­σουμε στον άνθρωπο που εργά­ζε­ται στον του­ρι­σμό, στην εστίαση και σε όλους τους κλάδους της τοπικής οικο­νο­μίας. Ο εργα­ζό­με­νος πρέπει να αισθά­νε­ται ότι αξίζει να εργα­στεί, να ζήσει και να δημιουρ­γή­σει τη ζωή του στη Ρόδο. Αυτό είναι το πραγ­μα­τικό στοί­χημα για τα επόμενα χρόνια.

Ένα από τα μεγα­λύ­τερα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι εργα­ζό­με­νοι στη Ρόδο είναι και το κόστος στέ­γα­σης. Πόσο δύσκολο είναι πλέον για έναν εργα­ζό­μενο να βρει αξιο­πρεπή και οικο­νο­μικά προσιτή κατοι­κία, ιδιαί­τερα όταν πρό­κει­ται για εποχικά εργα­ζό­με­νους; Θεω­ρείτε ότι χρειά­ζο­νται ειδικά μέτρα για τη στήριξή τους;

Το πρό­βλημα της στέ­γα­σης έχει γίνει πλέον εργα­σιακό πρό­βλημα. Ένας εποχικά εργα­ζό­με­νος μπορεί να έχει βρει δουλειά, αλλά αν πρέπει να δίνει ένα πολύ μεγάλο μέρος του μισθού του για ενοίκιο, τότε στην πράξη η εργασία αυτή γίνεται εξαι­ρε­τικά δύσκολη. Και το πρό­βλημα δεν αφορά μόνο στους επο­χι­κούς. Αφορά νέους ανθρώ­πους, οικο­γέ­νειες, εργα­ζό­με­νους που θέλουν να μείνουν στη Ρόδο και να κάνουν εδώ τη ζωή τους. Χρειά­ζε­ται ένα συνο­λικό σχέδιο για τη στέγαση των εργα­ζο­μέ­νων. Εργα­τι­κές κατοι­κίες, αξιο­ποί­ηση δημό­σιας περιου­σίας, κίνητρα για προσιτή μακρο­χρό­νια μίσθωση και ουσια­στική αντι­με­τώ­πιση της βρα­χυ­χρό­νιας μίσθω­σης όπου αυτή πιέζει υπερ­βο­λικά την αγορά κατοι­κίας.

Δεν μπορεί ένας τόπος να θέλει εργα­ζό­με­νους για να λει­τουρ­γεί η οικο­νο­μία του και ταυ­τό­χρονα οι εργα­ζό­με­νοι να μην μπορούν να βρουν ένα σπίτι για να μείνουν.

Σχετικά με τη στε­λέ­χωση του Τμή­μα­τος Επι­θε­ώ­ρη­σης Ασφά­λειας και Υγείας στην Εργασία Δωδε­κα­νή­σου, με έδρα τη Ρόδο, που βρι­σκό­μα­στε πρόεδρε;

Εδώ έχουμε κάνει ένα σημα­ντικό βήμα, αλλά δεν πρέπει να στα­μα­τή­σουμε εκεί. Τον Ιούνιο εκδό­θηκε η απόφαση για τη σύσταση του Τμή­μα­τος Επι­θε­ώ­ρη­σης Ασφά­λειας και Υγείας στην Εργασία Δωδε­κα­νή­σου με έδρα τη Ρόδο. Η απόφαση προ­βλέ­πει ότι μέχρι να στε­λε­χω­θεί, οι αρμο­διό­τη­τές του εξα­κο­λου­θούν να ασκού­νται από το αντί­στοιχο Τμήμα του Πειραιά. Επο­μέ­νως, το πρώτο βήμα έγινε. Το επόμενο και ουσια­στικό είναι η στε­λέ­χωση.

Εδώ έχουμε κάνει ένα σημα­ντικό βήμα, αλλά ο αγώνας δεν τελειώ­νει με τη σύσταση του Τμή­μα­τος.

Το κρίσιμο τώρα είναι να στε­λε­χω­θεί και να λει­τουρ­γή­σει πραγ­μα­τικά. Τον Ιούνιο εκδό­θηκε η απόφαση για τη σύσταση του Επι­θε­ώ­ρη­σης Ασφά­λειας και Υγείας στην Εργασία Δωδε­κα­νή­σου, με έδρα τη Ρόδο. Η απόφαση Τμή­μα­τος αυτή ήταν ένα σημα­ντικό απο­τέ­λε­σμα μιας διεκ­δί­κη­σης που το Εργα­τικό Κέντρο Ρόδου έχει θέσει εδώ και χρόνια. Ωστόσο, υπάρχει ένα ακόμη σημα­ντικό βήμα. Η πρώτη δια­δι­κα­σία πρό­σκλη­σης για τη στε­λέ­χωση του Τμή­μα­τος απέβη άκαρπη. Αυτό όμως δεν σημαί­νει ότι θα αφή­σουμε το θέμα να μείνει στα χαρτιά.

Έχουμε ήδη ασκήσει πίεση προς την αρμόδια πολι­τική και υπη­ρε­σιακή ηγεσία και, μέσα από την επι­κοι­νω­νία και την παρέμ­βασή μας με τον γενικό γραμ­μα­τέα της Επι­θε­ώ­ρη­σης Εργα­σίας, έχουμε λάβει τη δέσμευση ότι η δια­δι­κα­σία θα επα­να­λη­φθεί, ώστε να μπο­ρέ­σει το Τμήμα να στε­λε­χω­θεί και να ξεκι­νή­σει ουσια­στικά τη λει­τουρ­γία του. Για εμάς το θέμα δεν τελειώ­νει εδώ. Δεν διεκ­δι­κή­σαμε ένα Τμήμα μόνο στα χαρτιά. Διεκ­δι­κούμε μια πραγ­μα­τικά λει­τουρ­γική υπη­ρε­σία στη Ρόδο.

Η Ρόδος και τα Δωδε­κά­νησα έχουν τερά­στια του­ρι­στική δρα­στη­ριό­τητα, χιλιά­δες εργα­ζό­με­νους και χιλιά­δες επι­χει­ρή­σεις. Δεν μπορεί ο έλεγχος για την υγεία και την ασφά­λεια των εργα­ζο­μέ­νων να εξαρ­τά­ται από μια υπη­ρε­σία που βρί­σκε­ται εκα­το­ντά­δες χιλιό­με­τρα μακριά. Και ειδικά μετά τα εργα­τικά ατυ­χή­ματα που έχουμε αντι­με­τω­πί­σει, δεν έχουμε την πολυ­τέ­λεια να περι­μέ­νουμε. Για εμάς το μήνυμα είναι ξεκά­θαρο πρόληψη, έλεγχος και ασφά­λεια στην εργασία. Και θα συνε­χί­σουμε να πιέ­ζουμε μέχρι να δούμε το Τμήμα στε­λε­χω­μένο και να λει­τουρ­γεί πραγ­μα­τικά. Δεν το αφή­νουμε.

Η βενζίνη καλ­πά­ζει και στα Δωδε­κά­νησα πλη­σιά­ζει πλέον στα 3 ευρώ. Εσείς επι­ση­μαί­νετε ότι η λύση είναι η μείωση του Ειδικού Φόρου Κατα­νά­λω­σης στα καύσιμα. Αυξά­νο­νται τα παρά­πονα στο Εργα­τικό Κέντρο Ρόδου από τα νοι­κο­κυ­ριά που «γονα­τί­ζουν» και δεν μπορούν να αντε­πε­ξέλ­θουν σε λογα­ρια­σμούς, ενέρ­γεια, ενοίκια, super market κ.λπ.;

Το κόστος ζωής δεν είναι πλέον ένας αριθμός σε έναν πίνακα. Είναι η καθη­με­ρινή αγωνία του εργα­ζό­με­νου που προ­σπα­θεί να βγάλει τον μήνα. Στη Ρόδο φτάσαμε στο σημείο εργα­ζό­με­νοι να συνεν­νο­ού­νται μεταξύ τους, να μοι­ρά­ζο­νται αυτο­κί­νητα και να μοι­ρά­ζο­νται το κόστος της βεν­ζί­νης, μόνο και μόνο για να μπο­ρέ­σουν να πάνε στη δουλειά τους. Να πηγαί­νουν τέσ­σε­ρις άνθρω­ποι με ένα αυτο­κί­νητο, όχι από επιλογή, αλλά επειδή το κόστος της καθη­με­ρι­νής μετα­κί­νη­σης έχει γίνει δυσβά­στα­χτο.

Και αυτό είναι ίσως το πιο τραγικό, άνθρω­ποι που εργά­ζο­νται καθη­με­ρινά να δυσκο­λεύ­ο­νται να πλη­ρώ­σουν ακόμη και το κόστος για να φτάσουν στην εργασία τους. Η βενζίνη δεν είναι πολυ­τέ­λεια. Είναι προ­ϋ­πό­θεση για να μπο­ρέ­σει ένας εργα­ζό­με­νος να δου­λέ­ψει. Και όταν η τιμή της ανε­βαί­νει συνεχώς, δεν ακρι­βαί­νει μόνο η δια­δρομή προς τη δουλειά. Ακρι­βαί­νουν οι μετα­φο­ρές, τα προ­ϊ­ό­ντα, οι υπη­ρε­σίες και τελικά ολό­κληρη η ζωή. Το νοι­κο­κυ­ριό βρί­σκε­ται πλέον μπροστά σε έναν λογα­ρια­σμό που δεν βγαίνει…. βενζίνη, ρεύμα, ενοίκιο, τρόφιμα, υπο­χρε­ώ­σεις. Και στη μέση βρί­σκε­ται ένας μισθός που τελειώ­νει πολύ πριν τελειώ­σει ο μήνας.

Δεν μπορεί η πολι­τεία να ζητά από τον εργα­ζό­μενο να δου­λεύει περισ­σό­τερο, να πλη­ρώ­νει περισ­σό­τερα και στο τέλος να του λέει να βρει και τρόπο να μετα­κι­νεί­ται φθη­νό­τερα. Δεν είναι λύση να μοι­ρά­ζο­νται οι εργα­ζό­με­νοι το αυτο­κί­νητο επειδή δεν μπορούν να αντέ­ξουν μόνοι τους τη βενζίνη. Δεν είναι κοι­νω­νική πολι­τική να ψάχνει ο εργα­ζό­με­νος με ποιον συνά­δελφο θα πάει στη δουλειά για να γλι­τώ­σει λίγα ευρώ.

Η πραγ­μα­τική παρέμ­βαση πρέπει να φανεί στην αντλία. Γι’ αυτό επι­μέ­νουμε στη μείωση του Ειδικού Φόρου Κατα­νά­λω­σης στα καύσιμα. Γιατί ο εργα­ζό­με­νος δεν ζητά πολυ­τέ­λειες. Ζητά να μπορεί να πηγαί­νει στη δουλειά του, να πλη­ρώ­νει το σπίτι του, να γεμίζει το ψυγείο του και να ζει με αξιο­πρέ­πεια από τον μισθό του. Αυτό δεν είναι κανο­νι­κό­τητα. Είναι αδιέ­ξοδο.

Οι πρό­σφα­τες εξαγ­γε­λίες του πρω­θυ­πουρ­γού προ 20ημέρου από τη ΔΕΘ, μπορούν να δώσουν ανάσα σε εργα­ζό­με­νους, συντα­ξιού­χους, οικο­γέ­νειες και ευά­λω­τες κοι­νω­νι­κές ομάδες;

Κάθε μέτρο που ενι­σχύει το εισό­δημα είναι θετικό και δεν θα το μηδε­νίσω. Όμως πρέπει να δούμε και τη μεγάλη εικόνα. Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι θα πάρει κάποιος το 2027. Το ερώτημα είναι τι γίνεται σήμερα. Ο εργα­ζό­με­νος πλη­ρώ­νει σήμερα το ενοίκιο, σήμερα το super market, σήμερα το ρεύμα, σήμερα τη βενζίνη. Δεν μπορεί να περι­μέ­νει ένα ή δύο χρόνια για να δει αν θα βελ­τιω­θεί το δια­θέ­σιμο εισό­δημά του. Οι εξαγ­γε­λίες της ΔΕΘ περι­λαμ­βά­νουν παρεμ­βά­σεις για οικο­γέ­νειες, ενοίκια, συντα­ξιού­χους, μισθούς και φορο­λο­γία, όμως αυτές έχουν χρονικό ορί­ζο­ντα που φτάνει στο 2027. Αυτό που ζητάμε είναι άμεσες και μόνιμες παρεμ­βά­σεις , ειδικά για τη Ρόδο, περι­μέ­ναμε να δούμε πιο συγκε­κρι­μέ­νες παρεμ­βά­σεις για το ιδιαί­τερα υψηλό κόστος ζωής που αντι­με­τω­πί­ζουν οι κάτοι­κοι των νησιών όπως είναι η μείωση του ΦΠΑ .Η ανά­πτυξη πρέπει να απο­τυ­πώ­νε­ται και στην τσέπη του εργα­ζό­με­νου. Δεν αρκεί να αυξά­νο­νται οι του­ρι­στι­κές εισπρά­ξεις, αν ο εργα­ζό­με­νος που παράγει αυτόν τον πλούτο δυσκο­λεύ­ε­ται να ζήσει αυτός και οι οικο­γέ­νειά του.

Πηγαί­νο­ντας προς τον χειμώνα, ποια είναι η μεγα­λύ­τερη ανη­συ­χία σας για τους εποχικά εργα­ζό­με­νους στη Ρόδο; Η ανεργία, η διάρ­κεια της επι­δό­τη­σης, το ύψος του επι­δό­μα­τος ή η αδυ­να­μία τους να καλύ­ψουν το αυξη­μένο κόστος ζωής τους μήνες που δεν εργά­ζο­νται;

Για εμένα, όλα αυτά είναι κομ­μά­τια του ίδιου προ­βλή­μα­τος. Και ίσως εδώ βρί­σκε­ται και η μεγα­λύ­τερη αδικία που βιώνει ο επο­χι­κός εργα­ζό­με­νος. Ο εργα­ζό­με­νος δεν τελειώ­νει τη σεζόν και σταματά να έχει ανάγκες. Δεν σταματά το ενοίκιο, δεν σταματά το ρεύμα, δεν στα­μα­τούν οι υπο­χρε­ώ­σεις για τα παιδιά, οι λογα­ρια­σμοί, τα δάνεια και τα καθη­με­ρινά έξοδα επειδή έκλεισε ένα ξενο­δο­χείο ή τελεί­ωσε η του­ρι­στική περί­ο­δος. Ο επο­χι­κός εργα­ζό­με­νος δου­λεύει με εξα­ντλη­τι­κούς ρυθμούς για 6-7 μήνες και καλεί­ται μέσα σε αυτούς τους λίγους μήνες να εξα­σφα­λί­σει εισό­δημα για ολό­κληρο τον χρόνο. Και όταν τελειώ­σει η σεζόν, αντί να αισθά­νε­ται ότι έχει μια στοι­χειώδη ασφά­λεια, βρί­σκε­ται να μετράει τις ημέρες και τα ευρώ μέχρι να ξανα­πιά­σει δουλειά. Αυτό δεν μπορεί να θεω­ρεί­ται φυσιο­λο­γικό.

Το επίδομα ανερ­γίας δεν είναι δώρο. Δεν είναι φιλο­δώ­ρημα. Είναι μέρος της ασφα­λι­στι­κής προ­στα­σίας του εργα­ζό­με­νου που έχει δου­λέ­ψει, έχει πλη­ρώ­σει εισφο­ρές και έχει στη­ρί­ξει έναν ολό­κληρο παρα­γω­γικό κλάδο. Γι’ αυτό η θέση μας είναι ξεκά­θαρη, καμία περι­κοπή στην προ­στα­σία των εποχικά εργα­ζο­μέ­νων.

Και δεν μπο­ρούμε να συζη­τάμε μόνο για το επίδομα. Πρέπει να μιλή­σουμε για ολό­κληρη την πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώνει ο εργα­ζό­με­νος του του­ρι­σμού ,αξιο­πρε­πείς μισθούς, εφαρ­μογή των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων, ανθρώ­πινα ωράρια, πραγ­μα­τική στέγαση και ουσια­στική προ­στα­σία τους μήνες που δεν υπάρχει εργασία. Γιατί δεν γίνεται να ζητάμε από αυτούς τους ανθρώ­πους να δίνουν τον καλύ­τερό τους εαυτό για να λει­τουρ­γή­σει ο του­ρι­σμός και, μόλις τελειώ­σει η σεζόν, να τους αφή­νουμε μόνους τους να αντι­με­τω­πί­σουν την ανεργία και την ακρί­βεια. Οι εργα­ζό­με­νοι του του­ρι­σμού δεν είναι εργα­ζό­με­νοι δεύ­τε­ρης κατη­γο­ρίας. Είναι οι άνθρω­ποι που κάθε καλο­καίρι κρατούν όρθια τη Ρόδο, κρατούν όρθιο τον του­ρι­σμό και στη­ρί­ζουν ένα τερά­στιο κομμάτι της οικο­νο­μίας μας.

Και γι’ αυτό το Εργα­τικό Κέντρο Ρόδου θα είναι δίπλα τους όχι μόνο όταν χτυπάει η σεζόν και τους χρειά­ζε­ται η αγορά, αλλά κυρίως όταν σβήνουν τα φώτα των ξενο­δο­χείων και αρχίζει ο δύσκο­λος χει­μώ­νας. Γιατί ο εργα­ζό­με­νος δεν είναι επο­χι­κός άνθρω­πος. Η ανάγκη του να ζήσει με αξιο­πρέ­πεια διαρκεί όλο τον χρόνο.