Νέα αγωγή κατά συγγενών του δολοφόνου της Θεοδώρας Ζαχαριά!

• Ενώ το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου δεν έχει ακόμη εκδώσει απόφαση για την πρώτη αγωγή κατά των ανή­λι­κων κλη­ρο­νό­μων του δράστη, η οικο­γέ­νεια της εκπαι­δευ­τι­κού κατέ­θεσε δεύτερη • Αυτή τη φορά στρέ­φε­ται κατά δύο συγ­γε­νών του δράστη, οι οποίες, σύμφωνα με τους ενά­γο­ντες, απο­κά­λε­σαν τη νεκρή με χυδαί­ους χαρα­κτη­ρι­σμούς και της απέ­δω­σαν την ευθύνη για την αυτο­κτο­νία του δολο­φό­νου της την ίδια ημέρα του εγκλή­μα­τος

Η υπόθεση της δολο­φο­νίας της Θεο­δώ­ρας Ζαχαριά επι­στρέ­φει στις δικα­στι­κές αίθου­σες με δεύτερη αγωγή. Χθες συμπλη­ρώ­θη­καν 5 χρόνια από εκείνο το μεση­μέρι της 22ας Σεπτεμ­βρίου 2021, όταν η 31χρονη εκπαι­δευ­τι­κός έπεσε νεκρή από τα πυρά του πρώην συντρό­φου της. Η οικο­γέ­νειά της περι­μέ­νει ακόμη την απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου για την πρώτη αγωγή, η οποία αφορά την απο­ζη­μί­ωση για την ίδια τη δολο­φο­νία. Στο μεταξύ άνοιξε και δεύτερο μέτωπο.

Η νέα αγωγή φέρει ημε­ρο­μη­νία 15 Σεπτεμ­βρίου 2026 και έχει ήδη επι­δο­θεί. Κατα­τέ­θηκε από τους γονείς και τα 2 αδέλφια της εκπαι­δευ­τι­κού, με πλη­ρε­ξού­σια δικη­γόρο την κ. Ανθούλα Ανά­σο­γλου. Δεν στρέ­φε­ται κατά των κλη­ρο­νό­μων του δράστη αλλά κατά δύο συγ­γε­νών του. Αντι­κεί­μενό της δεν είναι το ίδιο το έγκλημα. Είναι όσα, κατά τους ενά­γο­ντες, ειπώ­θη­καν για τη νεκρή λίγες ώρες μετά τον θάνατό της, σε δημό­σιους χώρους και μπροστά σε τρίτους.

Τι ζητούν οι ενά­γο­ντες

Η οικο­γέ­νεια ζητά οι 2 ενα­γό­με­νες να υπο­χρε­ω­θούν να κατα­βά­λουν εις ολό­κλη­ρον 100.000 ευρώ σε καθέναν από τους 4 ενά­γο­ντες, για την ηθική βλάβη που προ­κλή­θηκε από την προ­σβολή της προ­σω­πι­κό­τη­τας της νεκρής. Ζητά ακόμη 50.000 ευρώ σε καθέναν για την ηθική βλάβη από την προ­σβολή της δικής του προ­σω­πι­κό­τη­τας ως πλη­σιέ­στε­ρου συγγενή. Αθροι­στικά το ποσό φτάνει τις 600.000 ευρώ. Ζητεί­ται επίσης η κατα­δίκη των ενα­γο­μέ­νων στα δικα­στικά έξοδα και στην αμοιβή της πλη­ρε­ξού­σιας δικη­γό­ρου.

Η εκκρε­μής πρώτη αγωγή και η γραμμή Κυπραίου

Η νέα προ­σφυγή έρχεται όσο η πρώτη αγωγή βρί­σκε­ται ακόμη στην κρίση των δικα­στών. Με εκείνη, οι γονείς και τα αδέλφια της Θεο­δώ­ρας Ζαχαριά, εκπρο­σω­πού­με­νοι από τους δικη­γό­ρους κ.κ. Ανθούλα Ανά­σο­γλου και Νίκο Μου­τσάκη, ζητούν 250.000 ευρώ ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ψυχικής οδύνης. Ζητούν επίσης 1.000 ευρώ για έξοδα κηδείας, τάφου, μνη­μο­σύ­νου 40 ημερών, μετα­φο­ράς της σορού και στο­λι­σμού της εκκλη­σίας, και την κήρυξη της από­φα­σης ως προ­σω­ρι­νώς εκτε­λε­στής.

Η πρώτη αγωγή στρέ­φε­ται κατά των 2 ανή­λι­κων τέκνων της αδελφής του δράστη. Σύμφωνα με τους ενά­γο­ντες, τα παιδιά κατέ­στη­σαν κλη­ρο­νό­μοι του κατά 1/2 το καθένα, αφού οι πρώτοι συγ­γε­νείς απο­ποι­ή­θη­καν την κλη­ρο­νο­μιά. Η λογική της αγωγής είναι ότι η υπο­χρέ­ωση απο­ζη­μί­ω­σης περνά αυτο­δί­καια στους καθο­λι­κούς δια­δό­χους, χωρίς να απο­δί­δε­ται στα ανήλικα κανένα προ­σω­πικό πταίσμα.

Οι προ­τά­σεις των 2 πλευρών κατα­τέ­θη­καν τον Μάιο, με την εκπνοή της προ­θε­σμίας των 100 ημερών. Ο δικη­γό­ρος των ενα­γο­μέ­νων κ. Γιώργος Κυπραίος προ­σέ­βαλε την αγωγή ως απα­ρά­δε­κτη και αόριστη. Κεντρικό του επι­χεί­ρημα είναι η έλλειψη παθη­τι­κής νομι­μο­ποί­η­σης: τα ανήλικα δεν έχουν φτάσει ακόμη στην ηλικία που θα τους επέ­τρεπε να ασκή­σουν το δικαί­ωμα απο­ποί­η­σης της κλη­ρο­νο­μιάς που τους ανα­γνω­ρί­ζει ο νόμος. Αν το επι­χεί­ρημα γίνει δεκτό, αμφι­σβη­τεί­ται το αν υπάρχει καν νόμιμος αντί­δι­κος απέ­να­ντι στην οικο­γέ­νεια. Η απόφαση ανα­μέ­νε­ται.

Η δεύτερη αγωγή κινεί­ται σε δια­φο­ρε­τική κατεύ­θυνση. Δεν επι­κα­λεί­ται μετα­βί­βαση ευθύνης μέσω κλη­ρο­νο­μιάς. Απο­δί­δει στις ενα­γό­με­νες δική τους, αυτο­τελή συμπε­ρι­φορά. Το ζήτημα της παθη­τι­κής νομι­μο­ποί­η­σης, όπως τέθηκε για τους ανή­λι­κους κλη­ρο­νό­μους, δεν τίθεται εδώ με τον ίδιο τρόπο.

Μια ζωή με σαφή κατεύ­θυνση

Στο ιστο­ρικό της νέας αγωγής η οικο­γέ­νεια ξανα­γρά­φει τη δια­δρομή της κόρης της. Η Θεοδώρα Ζαχαριά απο­φοί­τησε το 2011 από το Τμήμα Φιλο­λο­γίας της Φιλο­σο­φι­κής Σχολής του Αρι­στο­τε­λείου Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Απέ­κτησε μετα­πτυ­χιακό τίτλο από το Πανε­πι­στή­μιο του Έξετερ στο Ηνωμένο Βασί­λειο. Όταν σκο­τώ­θηκε, παρα­κο­λου­θούσε μετα­πτυ­χιακό πρό­γραμμα στην Ειδική Αγωγή στο Πανε­πι­στή­μιο Λευ­κω­σίας. Όπως σημειώ­νε­ται, ήταν μια νέα γυναίκα με ολο­κλη­ρω­μένη ακα­δη­μαϊκή πορεία 3 πανε­πι­στη­μια­κών τίτλων, που είχε επεν­δύ­σει συστη­μα­τικά στην κατάρ­τισή της με στόχο τον μόνιμο διο­ρι­σμό της στη δευ­τε­ρο­βάθ­μια εκπαί­δευση.

Από το 2013 ζούσε μόνιμα στο νησί. Περι­μέ­νο­ντας τον διο­ρι­σμό, παρέ­διδε ιδιαί­τερα μαθή­ματα σε μαθητές δημο­τι­κού, γυμνα­σίου και λυκείου. Συντη­ρούσε έτσι τον εαυτό της και συνει­σέ­φερε στα έξοδα του σπιτιού. Έμενε στο πατρικό της μαζί με τους γονείς και τα αδέλφια της, σε μια οικο­γέ­νεια που οι ίδιοι περι­γρά­φουν ως πολύ δεμένη.

Ο χωρι­σμός και οι πιέσεις για «δεύτερη ευκαι­ρία»

Η σχέση με τον δράστη ξεκί­νησε τον Δεκέμ­βριο του 2020. Στις 13 Σεπτεμ­βρίου 2021 η 31χρονη απο­φά­σισε να τη δια­κό­ψει ορι­στικά, εγκα­τέ­λειψε την κοινή κατοι­κία και επέ­στρεψε στο πατρικό της.

Στο σημείο αυτό η νέα αγωγή προ­σθέ­τει ένα στοι­χείο που δεν είχε την ίδια θέση στην πρώτη: τον ρόλο των δύο συγ­γε­νών του δράστη. Σύμφωνα με τους ενά­γο­ντες, τις εβδο­μά­δες πριν από τον χωρισμό οι 2 γυναί­κες είχαν ενεργή και επίμονη ανά­μειξη στη σχέση. Φέρεται να πίεζαν επα­νει­λημ­μένα τη Θεοδώρα Ζαχαριά να μείνει κοντά του και να του δώσει, όπως το έλεγαν, «δεύτερη ευκαι­ρία». Η αγωγή υπο­στη­ρί­ζει ότι γνώ­ρι­ζαν πως ο δράστης είχε βρεθεί στο παρελ­θόν ύποπτος για αξιό­ποι­νες πράξεις ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας σε βάρος προη­γού­με­νων συντρό­φων του, και ότι δεν έκαναν τίποτα για να την προ­στα­τεύ­σουν.

Το χρονικό της 22ας Σεπτεμ­βρίου 2021

Την Τετάρτη 22 Σεπτεμ­βρίου 2021, γύρω στο μεση­μέρι, η 31χρονη βγήκε από το σπίτι με την τσάντα και τα βιβλία της για τα ιδιαί­τερα μαθή­ματα. Το αυτο­κί­νητό της ήταν σταθ­μευ­μένο, όπως συνήθως, στον δρόμο πίσω από το σπίτι. Ανάμεσα στις 14:45 και τις 15:00, την ώρα που επι­βι­βα­ζό­ταν έχοντας ήδη αφήσει μέσα τα πράγ­ματά της, ο πρώην σύντρο­φός της την πλη­σί­ασε. Περί­μενε, όπως περι­γρά­φε­ται, λίγα μέτρα πιο κάτω με λευκό ενοι­κια­ζό­μενο αυτο­κί­νητο. Την πυρο­βό­λησε σχεδόν εξ επαφής από το παρά­θυρο του οδηγού με κυνη­γε­τική καρα­μπίνα, με 2 δια­δο­χι­κές βολές, και ο θάνατός της ήταν ακα­ριαίος. Ο πυρο­βο­λι­σμός ακού­στηκε καθαρά μέσα στο πατρικό σπίτι, όπου εκείνη την ώρα βρι­σκό­ταν η αδελφή της.

Ο δράστης έφυγε με το ενοι­κια­ζό­μενο όχημα προς την πρώην κοινή τους κατοι­κία. Μπήκε μέσα με το όπλο, βγήκε για λίγο να πάρει τον φορητό υπο­λο­γι­στή του από το αυτο­κί­νητο και γύρω στις 15:15 αυτο­κτό­νησε με το ίδιο όπλο. Άφησε στο κομο­δίνο χει­ρό­γραφο σημεί­ωμα: «Δεν έχει νόημα η ΖΩΗ ΜΟΥ χωρίς την Μικρή μου». Στις 15:38 ειδο­ποι­ή­θηκε η Πυρο­σβε­στική Υπη­ρε­σία για εγκλω­βι­σμένο άνδρα. Οι πυρο­σβέ­στες έσπασαν παρά­θυρο για να μπουν και τον βρήκαν νεκρό, με την καρα­μπίνα ανάμεσα στα πόδια του. Η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο με διάταξη της Εισαγ­γε­λέως Πλημ­με­λειο­δι­κών λόγω του θανάτου του δράστη και της από­σβε­σης της ποι­νι­κής δίωξης.

Όσα φέρεται να ειπώ­θη­καν στο νεκρο­το­μείο

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», ο πυρήνας της νέας αγωγής είναι μια σκηνή στο νεκρο­το­μείο του νοσο­κο­μείου το βράδυ της ίδιας ημέρας.

Όταν η οικο­γέ­νεια κατά­λαβε τι είχε συμβεί, ανέθεσε τηλε­φω­νικά την κηδεία σε επαγ­γελ­μα­τία του χώρου με δεκα­ε­τίες παρου­σίας στις κηδείες του νησιού. Την ήξερε και προ­σω­πικά, αφού οι 2 οικο­γέ­νειες ήταν γεί­το­νες από το 1981. Εκείνη πήγε αμέσως στο νεκρο­το­μείο, όπου είχε ήδη μετα­φερ­θεί η σορός, για τις απα­ραί­τη­τες ενέρ­γειες και για να σταθεί δίπλα στην οικο­γέ­νεια.

Έφτασε γύρω στις 19:00, πριν από τους ενά­γο­ντες. Εκεί βρί­σκο­νταν, μεταξύ άλλων, αστυ­νο­μι­κοί για τις ανάγκες της έρευνας και οι 2 ενα­γό­με­νες, που είχαν πάει λόγω της μετα­φο­ράς και της σορού του δράστη. Οι σοροί θύματος και δράστη βρί­σκο­νταν την ίδια ώρα στο ίδιο νεκρο­το­μείο.

Κατά την αγωγή, η μάρ­τυ­ρας στε­κό­ταν περίπου 3 μέτρα μακριά από τις 2 γυναί­κες, στον διά­δρομο έξω από το νεκρο­το­μείο. Άκουσε, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, την μια να μιλά στον νεκρό με φράσεις εξυ­βρι­στι­κές. Οι ενά­γο­ντες υπο­στη­ρί­ζουν ότι ειπώ­θηκε τόσο δυνατά ώστε την άκουσαν όλοι όσοι βρί­σκο­νταν εκεί, αστυ­νο­μι­κοί και προ­σω­πικό του νεκρο­το­μείου.

Η αγωγή στη­ρί­ζει τη βεβαιό­τητα της μάρ­τυ­ρος σε 3 στοι­χεία: ήταν οι μόνες 2 γυναί­κες στον χώρο εκείνη τη στιγμή και μιλού­σαν δυνατά, τις γνώριζε προ­σω­πικά, και η φράση επα­να­λή­φθηκε περισ­σό­τε­ρες από μία φορές. Η μάρ­τυ­ρας δηλώνει ότι σε όλα τα χρόνια της επαγ­γελ­μα­τι­κής της πορείας δεν είχε ακούσει ποτέ συγ­γε­νείς νεκρού να χαρα­κτη­ρί­ζουν έτσι θύμα εγκλή­μα­τος.

Η δεύτερη μαρ­τυ­ρία

Η αγωγή επι­κα­λεί­ται και δεύτερη μαρ­τυ­ρία, από άλλη πηγή, για ένα περι­στα­τικό νωρί­τερα την ίδια ημέρα. Πρό­κει­ται για γει­τό­νισσα της κατοι­κίας όπου ο δράστης έμενε για λίγο με τη Θεοδώρα Ζαχαριά. Σύμφωνα με την αγωγή, γύριζε από τη δουλειά της σε ξενο­δο­χειακή μονάδα γύρω στις 15:30 και είδε περι­πο­λικά, ασθε­νο­φόρο και πολύ κόσμο. Άκουσε, όπως ανα­φέ­ρε­ται, τη μια εκ των ενα­γο­μέ­νων να την χαρα­κτή­ρι­σαν με εξυ­βρι­στι­κές ομοίως φράσεις.

Κατά την αγωγή, η προ­σβλη­τική συμπε­ρι­φορά εκδη­λώ­θηκε συνο­λικά 3 φορές, πάντα με φωνές μπροστά σε τρίτους. Κάθε φορά το περιε­χό­μενο ήταν το ίδιο: απέ­δι­δαν στη νεκρή την ευθύνη για την αυτο­χει­ρία του δολο­φό­νου της και την απα­ξί­ω­ναν ηθικά.

Η κηδεία της Θεο­δώ­ρας Ζαχαριά έγινε την Παρα­σκευή 24 Σεπτεμ­βρίου 2021 στις 16:00, με πολύ κόσμο, καθώς ο βίαιος θάνατός της είχε συγκλο­νί­σει ολό­κληρη την τοπική κοι­νω­νία. Νωρί­τερα την ίδια ημέρα είχε γίνει η κηδεία του δράστη, που τάφηκε σε δια­φο­ρε­τικό κοι­μη­τή­ριο.

Σύμφωνα με την αγωγή, όσα φέρο­νται να είπαν οι ενα­γό­με­νες τα έμαθαν οι γονείς και τα αδέλφια τις επό­με­νες ημέρες, στο σπίτι όπου συγ­γε­νείς και φίλοι πήγαι­ναν για συλ­λυ­πη­τή­ρια. Η οικο­γέ­νεια γράφει ότι αυτό επέ­τεινε ανε­πα­νόρ­θωτα την ψυχική της οδύνη. Στο πένθος για την απώλεια πρό­σθεσε το βάρος της δυσφή­μη­σης.

2 δίκες για μια υπόθεση που δεν έκλεισε

Η αυτο­κτο­νία του δράστη έκλεισε το ποινικό σκέλος χωρίς δίκη και χωρίς κατα­δίκη. Για την οικο­γέ­νεια, η αστική δικαιο­σύνη έμεινε ο μόνος χώρος όπου μπορεί να ζητήσει θεσμική ανα­γνώ­ριση.

Η πρώτη αγωγή αφορά την απώλεια και τη μετα­βί­βαση της αστικής ευθύνης στους ανή­λι­κους κλη­ρο­νό­μους, και η απόφασή της θα κρίνει πρώτα αν υπάρχει καν νόμιμος αντί­δι­κος. Η δεύτερη αφορά όσα, κατά την οικο­γέ­νεια, ακο­λού­θη­σαν το έγκλημα: τα λόγια που φέρεται να ειπώ­θη­καν μέσα σε λίγες ώρες, σε έναν διά­δρομο νεκρο­το­μείου και έξω από ένα σπίτι γεμάτο αστυ­νο­μι­κούς, για μια γυναίκα που μόλις είχε σκο­τω­θεί.

Ποιες από τις καταγ­γε­λίες θα απο­δει­χθούν, και αν η συμπε­ρι­φορά που περι­γρά­φε­ται στοι­χειο­θε­τεί την αδι­κο­πρα­ξία που επι­κα­λού­νται οι ενά­γο­ντες, θα το κρίνει το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.