Η Ρόδος δεν είναι ελάττωμα

Υπάρχει ένα όριο στην πολιτική κριτική και η Χρύσα Καραγιάννη το πέρασε. Όταν η επικεφαλής των Ανοιχτών Οριζόντων, Ροδίτισσα η ίδια, υιοθετεί αυτούσια τη φράση του Στάθη Γκότση «πώς να εμπιστευτεί κανείς έναν ροδίτη σε θέση εξουσίας», δεν χτυπά τον Γιώργο Χατζημάρκο, χτυπά την καταγωγή 120.000 ανθρώπων για να πετύχει ένα ακόμη πολιτικό χτύπημα στον Περιφερειάρχη. Και δεν το είπε σε καφενείο, το έβαλε σε επίσημη ανακοίνωση παράταξης του Περιφερειακού Συμβουλίου, με την υπογραφή της, χωρίς καν να διαφοροποιηθεί από τη γενίκευση που μετέφερε. Το ίδιο και τα εισαγωγικά στο «έργο τέχνης» του Δημήτρη Ναλμπάντη, ενός ζωγράφου με διεθνή διαδρομή και έργο σε γραμματόσημο του ΟΗΕ, όπου η αισθητική διαφωνία μετατράπηκε σε απόπειρα απαξίωσης ανθρώπου που δεν είναι καν πολιτικός αντίπαλος.

Η Περιφέρεια είχε κάθε λόγο να απαντήσει και απάντησε με το βάρος που άξιζε η υπόθεση. Ένα θεσμικό όργανο που εκπροσωπεί τα νησιά του Νοτίου Αιγαίου δεν μπορεί να προσπερνά ανακοίνωση που κάνει την καταγωγή κριτήριο αναξιοπιστίας, γιατί η σιωπή σε τέτοιες περιπτώσεις διαβάζεται ως αποδοχή. Το Γραφείο Τύπου έθεσε το σωστό ερώτημα: με ποια πολιτική σοβαρότητα μια παράταξη προσφέρει επίσημο βήμα σε γενίκευση που κανένας Ροδίτης δεν θα δεχόταν αν την άκουγε για την οικογένειά του. Η Χρύσα Καραγιάννη οφείλει απάντηση όχι στον Περιφερειάρχη, αλλά στους συμπολίτες της που τους παρέδωσε ως παράδειγμα ανθρώπων που δεν αξίζουν εμπιστοσύνη.

Η αντιπολίτευση είναι δικαίωμα, η προσβολή ενός ολόκληρου τόπου για να ασκηθεί δεν είναι.